คัดลอกลิงก์เเล้ว

[S.Fic TheMazeRunner]What’s your name?

โดย Ppan๑๙

เมื่อมีน้องใหม่มาที่ทุ่ง ก็ต้องถามชื่อกันเป็นธรรมดาใช่มั้ยล่ะ Paring : Newt x Minho

ยอดวิวรวม

198

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


198

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ธ.ค. 57 / 20:14 น.
นิยาย [S.Fic TheMazeRunner]What’s your name? [S.Fic TheMazeRunner]What’s your name? | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ฟิคสั้นเจิมไอดีใหม่นิดนึง

อาจแต่งนิสัยนายนิวท์ไม่เหมือนเท่าไหร่เน้คือดูมาแต่หนังแต่ไม่ได้อ่านนิยาย..

เป็นฟิคที่เราเอาลงWordPressมาก่อนแล้ว ถ้าเป็นคล้ายๆที่ไหนก็อย่าได้สงสัยน้า

Ps.นิวท์มินจงเจริ๊ญ



เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ธ.ค. 57 / 20:14


Fic : What’s your name?

Paring : Newt x Minho

Rate :   PG-15

Genre :Comedy

Writer : Ppan19


เสียงเอะอะที่ชวนน่าปวดหัวนี่อะไรกัน

 

“เฮ้ย เด็กใหม่นี่ไม่ยอมตื่นแฮะ ทำไงดีล่ะ”

“สาดน้ำเลยดีไหม เฮ้ ไปเอาน้ำมา”

 

เด็กใหม่?น้ำ..?

ไม่ยอมตื่น..จริงสิ นี่เรา..

“อุก ค่อกๆ อั่ก”

 

                เสียงน่าปวดหัวทั้งหลายเงียบลง เมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็พบกับผู้คนมากมายกำลังจ้องมองมา 7..หรือว่า8คนกัน เมื่อลองยันตัวให้ลุกขึ้นกลับทำไม่ได้เหมือนกับเรี่ยวแรงมันหายไปจนคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ข้างๆต้องยื่นมือมาให้

                “ลุกไหวป่ะ ทุกคนที่ถูกส่งมาก็เป็นงี้แหละ”เสียงทุ้มไม่เข้ากับหุ่นอ้อนแอ้นบอบบางพูดขึ้นพร้อมยื่นมือมาให้ ผมไม่ลังเลที่จะจับมัน เมื่อยันตัวขึ้นได้แล้วคนที่อยู่ข้างบนก็ช่วยดึงตัวขึ้นไปตาม

                “เอาล่ะ นายชื่ออะไร จำได้ไหม”คนผิวสีที่ดูอายุเยอะกว่าผมมากถามหลังจากที่พวกเราพากันมานั่งในเพิงเล็กๆที่สร้างด้วยฟางดูไม่มีความมั่นคงมากนัก ผมส่ายหน้าเป็นการตอบคำถาม ในหัวมันว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย..

                “ผมจำ..อะไรไม่ได้เลย”ผมกุมหัวด้วยมือทั้งสองข้าง”นี่ผมเป็นใครกัน..อึก!”อาการปวดหัวเมื่อตอนตื่นขึ้นมาเริ่มกลับมาอีกรอบ ชายผิวสีจับไหล่ผมแล้วบีบเบาๆเป็นเชิงให้ผ่อนคลายลง

                “ไม่เป็นไรๆ เด็กใหม่ ทุกคนที่มาก็เป็นอย่างนี้ทุกคน อีกวัน2วันนายก็จะจำชื่อตัวเองได้เองล่ะ”เขายิ้มให้อย่างอ่อนโยนพร้อมกับบีบนวดให้เบาๆ”ฉันชื่ออัลบี้ เป็นคนที่..อืม เป็นหัวหน้าของที่นี่น่ะ อย่างไม่ทางการน่ะนะ”

                “วู้ อย่าถ่อมตัวไปหน่อยเลยน่าอัลบี้ นายเป็นเป็นหัวหน้าพวกเรานา ยอมรับซะเถอะน่า”นายอ้อนแอ้นที่เป็นคนดึงผมขึ้นมาตั้งแต่แรกพูดยิ้มๆเป็นเชิงล้อเลียน ทุกคนในที่นี้หัวเราะเสียงดังเป็นการเห็นด้วย อัลบี้ยิ้มเขินๆพร้อมเกาแก้มเล็กน้อย เขาดูเป็นคนถ่อมตัว ขัดกับใบหน้าหรือลักษณะท่าทางเหมือนอันธพาลเล็กๆนั่นมาก

                “ระหว่างที่นายยังจำชื่อไม่ได้ เราจะเรียกนายว่าเด็กใหม่ละกัน เอาล่ะ ทุกคนมาแนะนำตัวกับเด็กใหม่หน่อย”อัลบี้ลุกขึ้นพร้อมออกคำสั่งก่อนจะเดินออกไปนอกเพิง เขาหยิบอุปกรณ์ใช้งานขึ้นมาแล้วหันมาสั่งกับพวกผมเป็นคนสั่งสุดท้าย”แล้วก็ ทักทายกันเสร็จแล้วก็ไปทำงานต่อด้วยล่ะ วันนี้เราจะฉลองรับน้องใหม่กัน!

                ทุกคนในเพิงร้องเฮลั่น ผมเกาแก้มแล้วยิ้มนิดหน่อยเล็กน้อยเพราะยังปรับตัวให้เข้ากับที่นี่ไม่ได้ ทุกคนเดินเข้ามาแนะนำตัวพร้อมอวดความสามารถของตัวเองหรือปล่อยมุขให้ผมขำ ผมได้แต่ยิ้มเงียบๆและพยายามจำชื่อพวกเขา พวกเขามีจำนวนน้อยทำให้จำง่าย คนสุดท้ายคือนายอ้อนแอ้น เขาเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม

                “ฉันนิวท์ เพิ่งมาอยู่ก่อนหน้านายไม่นานหรอกนะ เดี๋ยวฉันจะพานายไปดูละกันนะว่าเรามีอะไรให้นายทำบ้าง เด็กใหม่”เขาส่งมือมาให้ผมอีกครั้ง ผมคิดนิดนึงก่อนจะยันตัวลุกขึ้นเอง เขามองยิ้มๆแล้วตบหลังผมสองสามที พอมายืนด้วยกันเขาเป็นคนตัวสูงกว่าที่คิดไว้ เตี้ยกว่าผมแค่ไม่กี่เซนเองงั้นเหรอ

                ผมหยุดความคิดเรื่อยเปื่อยตอนที่เขาแนะนำงานที่ทุกคนต้องทำ เราเรียกตัวเองว่าชาวทุ่งเพราะว่าพวกเราอยู่ในทุ่งที่มีกำแพงล้อมรอบ ในกำแพงมีเขาวงกตและในวงกต มีสัตว์ประหลาด

                มีทางออก

                นิวท์บอกผมเช่นนั้น ทั้งที่ยังไม่เคยเข้าไป เขาบอกว่าพวกเราเคยส่งคนเข้าไปแล้วแต่คนคนนั้นไม่เคยกลับออกมาเมื่อวงกตที่เขาเข้าไปปิดลง นิวท์ตบบ่าผมแล้วยิ้มนิดๆ เขาบอกว่าไม่มีอะไรต้องห่วงถ้าหากยังมีคนมาเพิ่มทุกๆเดือน สักวันพวกเราต้องหาทางออกให้ได้ ผมเกาแก้มเล็กน้อย

                พวกเราชาวทุ่งในตอนนี้หากนับผมเข้าไปแล้วมีจำนวน10คนพอดี อัลบี้คือคนแรกที่ถูกส่งมาในทุ่งนี้ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขาเป็นหัวหน้าของเรา ฟรายแพนเป็นพ่อครัว นอกจากเขาแล้วคนอื่นๆก็ทำอาหารเป็นแค่พอประทังชีวิต ฝีมือของเขาเป็นที่ยอมรับของทุกคนในทุ่งเลยทีเดียว นิวท์เพิ่งถูกส่งมาไม่นานมานี้ เขาดูเป็นอะไรที่เหมือนกับเลขาของอัลบี้ล่ะมั้ง เขาทำงานได้ทุกอย่าง ปราดเปรื่องและคอยรับฟังผู้อื่น ทำงานหนักๆได้ซึ่งเป็นภาพที่ดูขัดตาเหลือเกินที่เห็นเขาลากไม้หลายๆมัดเดินไปเดินมาด้วยแขนบางๆนั่น คนที่เหลือนอกจากนั้นก็แบ่งหน้าที่กันไปเป็นทีมหมอ ทีมก่อสร้างและทีมนักวิ่ง

                พวกเราเพิ่งจัดระเบียบได้เมื่อไม่กี่เดือนมานี้เมื่อมีคนมาเพิ่มเยอะขึ้น เราเริ่มสร้างเพิง ที่นอน ระบบ กฎ ทุกอย่างเพื่อดำรงชีวิตและหนทางออกไปจากวงกต ทุกเช้าเราจะส่งนักวิ่งในทีมนักวิ่งผลัดๆกันในแต่ละเช้าเข้าไปในวงกต สำรวจ จดจำสถานที่แล้วทำแผนที่เพื่อหาทางออก นั่นเป็นเหตุผลที่คนในทีมนักวิ่งในตอนนี้มีน้อยมากเพราะมันเป็นทีมที่เสี่ยงอันตรายและงานหนักมากที่สุด

                นิวท์แนะนำทีมแต่ละทีมแล้วลองให้ผมฝึกงานดูบ้าง ผมทำตามอย่างไม่อิดออด อย่างน้อยก็ถือซะว่าฆ่าเวลารอความทรงจำกลับคืนมา ผมคิดระหว่างผ่าฟืนเพื่อจะนำไปใช้ในงานรับเด็กใหม่ของตัวเอง ทุกคนดูเฮฮาและดีใจมากที่จะได้กินเนื้อสักทีเมื่อมีเสบียงส่งมาในกล่องพร้อมกับผม

                “นายดูมีกล้ามเนื้อดีแฮะเด็กใหม่ อยากรู้จริงก่อนถูกส่งมานายทำอะไรมาก่อนกันแน่”นิวท์พูดพร้อมจับตรงต้นแขนของผมพลางพลิกพลิกมาด้วยความใคร่รู้โดยไม่สนใจว่าผมจะคิดยังไง

                “ชั้นว่าอีกสักเดี๋ยวคงจำได้นั่นแหละนะ”ผมพูดปัดแล้วปล่อยให้เค้าพิจารณากล้ามแขนผมต่อไป”เอ่อ..ชั้นทำงานไม่ได้หรอกนะนิวท์ถ้านายยังเล่นอยู่เนี่ย”

                “นายจำไม่ได้หรอกน่า ฉันฟันธง”เขาปล่อยมือออกจากแขนของผมแล้วพูดยิ้มๆ”สิ่งที่นายจะจำได้ต่อจากนี้ที่เกี่ยวกับตัวนายก็คือชื่อของนายเพียงเท่านั้น เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาเหลือไว้ให้เรานี่นา”นิวท์ยิ้มพร้อมส่ายหัวไปมา

                “พวกเขา?

                “ก็ คนที่ส่งเรามาไง”

                “ทำไมเขาถึงต้องทำอย่างนั้นล่ะแล้วเขาส่งเรามาที่นี่ทำไม”

                “ไม่มีใครรู้หรอกนะ เด็กใหม่”นิวท์ยิ้มจางๆ”ทางเดียวที่เราจะรู้ ก็คือออกจากวงกตแล้วไปหาเจ้าบ้าพวกนั้นกัน”นิวท์ฉีกยิ้ม เขายันตัวลุกขึ้นแล้วมายืนอยู่หน้าผม

                “เอาล่ะเด็กใหม่ ไปทำที่นอนกัน จวนจะมืดแล้ว”
           

                เขายังคงยื่นมือมาให้ผมเหมือนเคย

                เฮ้ๆ เป็นห่วงกันเกินไปแล้ว ฉันไม่ใช่สุภาพสตรีนะ

                ผมมองแล้วปัดมือเค้าออกพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นเอง เขามองมาแล้วก็ยิ้มน้อยๆเหมือนเคย

 

                -------------------------------------

                “แด่เด็กใหม่!!ฉลองงง!!!!

                “ฉลองงงงง โอ้ววววว”

                “ฮิ้วววววว”

                มืดแล้ว นักวิ่งก็กลับมาแล้ว อาหารพร้อม ทุกอย่างพร้อม ทุกคนมานั่งเป็นวงกัน ร้องเพลงและเร่งให้ฟรายแพนรีบๆทำเบค่อนหรือบาบีคิวมาให้พวกเขา ผมมองระหว่างแทะเบค่อนเงียบๆ เพราะเป็นงานรับเด็กใหม่ละมั้งผมเลยได้สิทธิพิเศษกว่าใครเพื่อน ไอ้เบค่อนนี่อร่อยจริงๆแหะ

                “ว่าไงเด็กใหม่”

                “สวัสดีอัลบี้ ครื้นเครงจริงๆแหะ”

                “ฮ่าฮ่าฮ่า ก็เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่เด็กใหม่มานั่นแหละ เรามีเนื้อกินเยอะขึ้น ทุกคนเลยดีใจไง”เขานั่งข้างๆผมแล้วกระดกน้ำอะไรสักอย่างที่น่าจะเป็นเหล้าหรือเบียร์ทำเอง”จริงสิ อาจจะเร็วไปหน่อยแต่ถามหน่อยละกัน นายจำชื่อได้หรือยังล่ะ”

                ผมส่ายหัวอย่างเลื่อนลอยเพราะสมาธิล่องลอยไปอยู่กับการดูการละเล่นของเพื่อนชาวทุ่งที่กำลังเล่นอะไรรุนแรงแต่ดูสนุกสนานกันสุดๆ อัลบี้ยิ้มแล้วตบหลังผมตามสไตล์ของเขา

                “หึหึ นายนี่ดูเป็นคนพูดน้อยจริงๆนั่นแหละ”

                “ผมก็แค่ยังปรับตัวไม่ได้เท่านั้นแหละน่าอัลบี้..”ผมแทะไม้เบคอนขณะพยายามนึกถึงเรื่องของตัวเอง แต่พอทำแล้วก็รู้สึกปวดหัวตุบๆขึ้นมาเลยเลิกไป พอรู้ตัวอีกทีนิวท์ก็มานั่งแทนที่อัลบี้ซะแล้ว

                “สนุกป่าวเด็กใหม่ ลองไอ้นี่มั้ย”เขายื่นขวดน้ำเหมือนที่อัลบี้กินมาให้ผม”มีสรรพคุณบำรุงขนหน้าอกดกดำน่ะ ฮะฮะ”

                “..ฉันคิดว่าฉันน่าจะไม่มีขนหน้าอกหรอกนะนิวท์”ผมมองน้ำน่าสงสัยนั่นแล้วหยิบมาดื่มแต่โดยดี

                “อุก!แค่ก!!น น้ำอะไรเนี่ย!!!”ผมหันไปถามนิวท์ที่กำลังลงไปขำกลิ้งบนพื้นหลังจากตะล่อมให้ผมดื่มน้ำแปลกๆนั่นสำเร็จ ทุกคนหยุดดูนิวท์ขำอย่างบ้าคลั่งแล้วก็ขำตาม

                “ช ชั้น..ไม่รู้ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า มันเป็นสูตรของ ฮะฮะ ของไอ้แกลลี่ น่ะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”นิวท์ปาดน้ำตาหลายต่อหลายครั้งและพยายามพูด”ให้ตาย ฉันขำ ฮะฮะ กับอาการ โอย ฮ่าฮ่าฮ่า ของคนที่ได้กินมันเป็นครั้งแรก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า จริงจริง ฮะฮะฮะฮะฮะ”

                “ทำไมต้องฮาขนาดนั้นด้วยเล่า...”ผมพูดเบาๆก่อนจะปิดหน้าตัวเอง ให้ตายสิ รู้สึกว่าเลือดมันเดินไปทั่วหน้าหมดแล้วเนี่ย..

                “มันเป็นสูตรไงเล่า สูตรน่ะ มันต้องค่อยๆกินถึงจะชินไง..แล้วก็หยุดขำได้แล้วว้อย!ไอ้พวกบ้า!!”แกลลี่ออกมาโวยวายใส่ทุกคนที่กำลังหัวเราะ เอาเข้าจริงเขาก็แอบหลุดขำเล็กน้อยเหมือนกันนั่นแหละนะ..ใครจะคิดเล่าว่าน้ำสูตรของเขามันจะแหวะขนาดนี้

                “อะฮะฮะ โอยให้ตายสิ ขำเป็นบ้า ฮะฮะฮะ..ขอโทษน่าๆเด็กใหม่ ถือซะว่ารับน้องละกัน ทำให้ชินกับน้ำนั่นซะล่ะ!นายต้องอยู่กับไอ้น้ำนั่นไปอีกนานเลยล่ะ”นิวท์ปาดน้ำตาเป็นรอบที่ร้อยแล้วตบหลังผมเบาๆเป็นการปลอบโยน

                “ให้ตายสิน่า...”ผมปิดหน้าตัวเองไว้แน่น หูเองก็ยังแดงไม่หาย

                นิวท์ยังคงฉีกยิ้มเหมือนเคย แต่รู้สึกว่าคราวนี้รอยยิ้มนั่นน่าหมั่นไส้ขึ้นเยอะเลยทีเดียว..

 

                ---------------------------------------------

                “เอาล่ะพวกเรา แยกย้ายๆ”

                “ขี้เกียจเก็บข้าวเก็บของจังวุ้ย”

                “นิวท์ พาเด็กใหม่ไปนอนไป”

                “ฉันไปนอนเองได้น่า”ผมขมวดคิ้ว หัวยังมึนๆจากน้ำบ้าๆของแกลลี่ไม่หาย นิวท์พยังไหล่ผมแล้วก็เดินไปพร้อมกับหลุดหัวเราะเบาๆ ผมเขม่นใส่เขานิดๆ

                “อย่าทำหน้าอย่างนั้นน่าเด็กใหม่ ฮะฮะฮะ น้ำของไอ้แกลลี่มันก็งี้แหละ”เขาหัวเราะร่า แล้วค่อยๆทิ้งตัวผมลงบนเปลหรือก็คือที่นอนของผมนั่นเอง”หัวมึนๆอย่างนี้น่าจะคิดแอะไรออกแล้วล่ะมั้ง นายชื่ออะไรเอ่ยเด็กใหม่”

                ผมมองเขาอย่างเลื่อนลอย แล้วสั่นหัว”ทำไม..ถึงอยากรู้ชื่อฉันนักล่ะ..?

                “อา ก็นะ ฉันไม่อยากให้นายมีชื่อว่าเด็กใหม่ไปตลอดหรอกนะ แค่อยากเรียกนายด้วยชื่อของนายจริงๆนั่นแหละ”เขากอดอกมองผม

                “หัวมึนตื้อ..ไปหมด..”ผมกุมหัว ตอนนี้รู้สึกว่าโลกมันโคลงเคลง สรุปว่าไอ้น้ำนั่นคือเหล้าจริงๆใช่มั้ยเนี่ย”นึกอะไรไม่ออกเลย อึก”

                ผมทิ้งตัวลงบนเปล พยายามจะลืมตามองนิวท์แต่ก็ลืมไม่ขึ้นจริงๆ

                “งั้น..มาทำให้หัวว่างหน่อยดีไหม”เขาพูดแล้วย่อตัวลงมาอยู่ในระดับเดียวกับผม หน้าเริ่มเลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนลมหายใจอ่อนรดใบหน้า ตามมาด้วยสัมผัสนุ่มนิ่มที่ริมฝีปาก

                ทั้งนุ่ม เฉอะแฉะ แล้วก็..หวาน

                เหมือนมีอะไรสักอย่างมันเคลื่อนไหวพัวพันกับลิ้นของผมภายในปาก ดุเดือด ร้อนแรงแต่ก็อ่อนโยน...นี่มันอะไรกัน

                “อุ..อืออ”ผมพยายามส่งเสียงแต่เหมือนว่าปากจะโดนปิดไปแล้วเรียบร้อย มีมือของใครบางคนมาประคองศรีษะของผมไว้ไม่ให้ตกเปลและคนคนนั้นก็น่าจะเป็น..



                นิวท์!!!



                นี่เขา..จูบ..กับผม!!?

                พลั่ก!!


                ผมผละออกจากเขาอย่างแรงจนตกเปล ตอนนี้บอกตามตรงว่าหัวโล่งจนน่าแปลกใจ เมื่อมองไปข้างหน้าจะพบกับนิวท์ที่กำลังนั่งบนเปลของผมพลางยิ้มและเช็ดน้ำลายที่ปาก

                “น น นาย..จ จูบ..ชั้น”ผมเช็ดปากตัวเองเพราะไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น เราเพิ่งรุ้จักกันไม่ถึงวัน เขาก็เข้ามาจูบผมทั้งๆที่ยังไม่รู้จักชื่อ..ชื่อ?

                “นั่นก็เพื่อให้นายหัวว่างไงเล่า เผื่อจะจำชื่อตัวเองได้ไง อะฮะฮะ--”

                “มินโฮ”

                “หืม?

                “ชั้นจำได้แล้ว..ชั้นชื่อ มินโฮ”

                นั่นนับว่าเป็นความดีความชอบของเขา..หรือเปล่านะ ผมนึกแล้วก็หน้าร้อนผ่าวกับสัมผัสเมื่อครู่ นิวท์ยิ้มดีใจร่าก่อนจะโดดลงจากเปลแล้ววิ่งไปหาพวกชาวทุ่งที่กำลังเก็บกวาดปาร์ตี้กันอยู่

                “เฮ้ พวกเรา!เรารู้ชื่อเด็กใหม่กันแล้วล่ะ!!!”เขาตะโกนดังลั่น ทุกคนถึงกับหันมาให้ความสนใจทีเดียว

                “เห้ย จริงดิ หมอนั่นชื่ออะไรแล้วนี่นายทำยังไงให้หมอนั่นจำได้กันล่ะเนี่ย”

                “เพราะน้ำชั้นแน่ๆ ฟันธงเลยเอ้า”แกลลี่เท้าคางพร้อมยิ้มเซ็งๆ

                นิวท์หัวเราะพร้อมยิ้มเริงร่า ผมเดินตามมาพร้อมกับพยายามซ่อนหน้าแดงๆกับปากที่บวมเจิ่ง เขาหันมาทางผมแล้วส่งรอยยิ้มทะเล้นให้

 

                “มันเป็นความลับระหว่างฉันกับมินโฮน่ะนะ”


                ให้ตายเถอะพระเจ้า ผมเกลียดรอยยิ้มของหมอนี่..จริงๆ

 

END

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Ppan๑๙ จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 leader
    วันที่ 17 ธันวาคม 2557 / 20:38
    แต่งอีกเยอะนะ ชอบๆ
    #1
    0