ก้าวเดียว...ไม่เคยไปถึง

วันนี้ตื่นสายหน่อย  ตื่นมาก็ทำงานให้เพื่อนกาย 5 5  เพื่อเงิน

สิบโมงกว่าออกจากบ้าน  ไป รร.

ด้วยอารมณ์เซ็งๆ 5 5 5+

ไปถึงโทรหารติ  อื้ม  อยู่หน้าห้องฝรั่งเศส

มันก็อยู่  พวกผู้ชายก็อยู่กับเยอะ

ไปถึงแล้วไง....ไม่มองหน้ากันด้วยซํา หึหึ

เอาเถอะ  จะให้ไปพูดด้วย

มันทำไม่ได้

ไม่ใช่แค่แกที่เครียด

เค้าก็มีสิทธิ์เครียดเหมือนกัน

ไม่ไหว  แบบนี้ - - "

ช่างเหอะ  ไม่เจอกัน 2 เดือน

คงจะทำใจได้   วันนี้ก็ทำเอาเสียความรู้สึกมากแล้ว

ไม่มองหน้าก็ไม่ต้องมอง

ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด

สะใจดี  ยิ่งเจ็บยิ่งจำ

ยิ่งเจ็บยิ่งทำใจง่ายกว่าเดิม

ขอบคุณ


งานกายเสร็จเที่ยงๆ  กลับพร้อมพ่อ

นั่งดูเหล็กไหลจนจบ ถึงได้ล้างจานแล้วก็มานั่งเล่นคอม  ฮา...


ตัวเองก็เครียด..แต่น้อยกว่าเมื่อวาน

แต่ได้มานั่งปลอบกอล์ฟ 5 5 5

ดีจริงๆคนเรา


คนดีที่แสนเลว......

PS.เย็นนี้ถ้าพ่อไม่ติดธุระ คงจะได้ไปวิ่งบึง

กินบ่อยว่ะ  เครียด

แต่รู้สึกเหมือนตัวเองจะผอมลง 5 5

ไม่รู้จริงรึเปล่า  แง่ว

อาทิตย์นี้ยังไม่ได้ชั่งนําหนักเลย  ^____^


วันนี้เราเจ็บอย่างไร วันต่อไปอาจเจ็บกว่านี้