จบที่ตรงนี้
จบลงในเวลานี้
พอแล้วความรู้สึกดีๆ
ไม่ต้องทนฝืนอีกต่อไป
......
ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เหมือนกัน ที่มีคุณมาคอยสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
อาจจะเป็นวันที่เราสอบตอนเทอม 1 ที่คุณมากวน
มาเตะรองเท้า แล้วได้วิ่งไล่กัน หรืออาจจะเป็นวันนั้น
วันที่คุณจริงจังกับการแก้ไขเรียงความภาษาอังกฤษ
วันนั้นประทับใจมากจริงๆ ท่าทางจริงจัง มันดูน่าประทับใจมากๆเลย
ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งในการที่เรียงความได้ Very Good
จากนั้นก็ตามสเตร็ป ไม่มีครั้งไหนที่อยู่ในห้องแล้วจะไม่มองหาคุณ
ไม่มีครั้งไหนที่ภาวนาขอให้คนที่มากวนเป็นคุณ
ไม่มีครั้งไหนที่เข้าห้องสมุดแล้วไม่คิดถึงคุณ
ไม่มีครั้งไหนที่เรียนในห้องเยอแล้วไม่สบสายตากับคุณ
ไม่มีครั้งไหนที่ซื้อขนมแล้วไม่นึกถึงคุณ
ไม่เคยมีเลย...
แต่มาวันนี้ มันเกิดความรู้สึกอะไรก็ไม่รู้
คิดว่าที่เป็นอยู่มันไม่ใช่ ไม่อยากฝืนไปมากกว่านี้
มันจริงอยู่ที่ยังพยายามมองหาคุณ
แต่มันต่างตรงที่ คุณพยายามทำตัวออกห่าง
ตอนแรกมั่นใจว่าคิดไปเอง แต่ในวันนี้ รู้แล้วว่ามันไม่ใช่
ที่เห็นและเป็นอยู่ มันเป็นความจริง
ขอบคุณจริงๆที่วันนี้ยังหาเรื่องมาพูดกัน ถึงจะเป็นเพราะว่าคุณคงไม่มีเพื่อนคุยก็เถอะ
ตอนนี้มองหน้าได้สนิทใจแล้วนะ ไม่ได้รู้สึกอะไร
อาจจะแปลกๆบ้าง แต่ก็ทำใจได้
หยุดลงแค่ตรงนี้ จบลงซะตรงนี้
ยังดีกว่าที่จะผูกพันธ์มากกว่าเดิม
ไม่ผิดหรอกใช่มั้ย ที่รักตัวเอง...
อย่าไปฝืน ฝืนไปรัก ให้หนักอก
นํ้าตาตก วันข้างหน้า ไม่มีเผลอ
อย่าไปรัก อย่าไปหลง อย่าไปเพ้อ
อย่าไปรัก รักเธอ ให้หวั่นใจ
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพันธ์
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งและหลายๆครั้ง เคยสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้แก่กัน
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยได้ยืน เดิน และนั่งอยู่ข้างๆ
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยได้ซูกัสสีชมพูห่อนั้น
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งกล้าโทรไปหา ทั้งๆที่คุณก็ไม่ได้รับโทรศัพท์หรอก
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยได้วิ่งไล่ เล่นกัน
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยได้พูด ได้ล้อ จนเกิดความรู้สึกดีๆ
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งได้มีความทรงจำดีๆอย่างใครเค้า
ขอบคุณที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในอดีต และในความทรงจำดีๆ ของคนคนนี้
ขอโทษที่ไม่หวัง
ขอโทษที่ถอดใจ
ขอโทษที่รักตัวเองมากเกินไป
ขอโทษจริงๆ
เคยนึกชอบสีแดง...ก็เพราะคุณชอบใช้เป็นชื่อเอ็ม
เคยชอบซื้อซูกัส...เพราะคุณชอบขอกิน
เคยตั้งหน้าตั้งตาถักผ้าพันคอให้...เพราะนึกว่าคุณจะไปในเร็ววันนี้
เคยทำงานให้ พร้อมกับขู่เรียกค่าจ้าง...ก็เพราะอย่างน้อยๆ คุณก็มาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ
วันนี้ มันคงไม่มีอีกแล้ว
แต่ถ้ามีต่อไป คงต้องโทษหัวใจตัวเองแล้วล่ะ ที่ยังดื้อ...ขอให้ไม่เป็นแบบนั้น
ขอบคุณวันดีๆที่ผ่านมา
คุณเป็นตัวของตัวเอง
ฉันผิดเองที่หลงชอบตัวของคุณ
วันสุดท้ายก่อนปิดเรียน ขอให้เราอย่าได้พูดอะไรกันเลย
ขอให้การทำใจครั้งนี้ผ่านไปด้วยดี
ไม่อยากมีความรุ้สึกดีๆกับเพื่อนอีกแล้ว
ทรมาน
จบที่ตอนนี้ ขณะนี้ และเวลานี้
บาย...
ความคิดเห็น
สอบวันที่ 2
ลอกใครไม่ได้
เซ็ง 5 5 5+
วันนี้นั่งกินไอติมกับเปีย (ไอติมอีกแล้ว หึหึ)
ไปนอน พักผ่อนกายา
พรุ่งนี้ติวเข้มฝรั่งเศส วู้ๆๆ
หวานเป็นลม ขมเป็นรัก สนุกโคตร
จากกันด้วยดี ดีกว่า
ฉันรู้....แค่ฉันที่เสียใจ
ขอบฟ้า...
PS. เพียงเวลาแค่ไม่นาน...ทำให้เราได้คุ้นเคย สุขและทุกข์ที่ล่วงเลยมันทำให้เรายิ่งผูกพันแ ต่เวลาคือสิ่งเลวร้ายเช่นกัน เวลาช่างแสนสั้นทำให้เราต้องจากกัน
ไดอารี่เธอวันนี้ซึ้งกินใจมากเลย รู้ป่ะ
ความรู้สึกที่ควบคุมมันไม่ได้ มันไม่ได้ทำให้ใครถูกหรือผิดหรอกนะ
ที่ผ่านมา เธอพยายามที่สุดแล้ว.. ใช่ไหม
ชีวิตยังอีกยาวไกล
ยังต้องพบเจอผู้คนอีกมากมาย
สักวันหนึ่ง "คนที่ใช่" จะปรากฏตรงหน้าเธอเอง
..จงรักตัวเอง..
PS. ฉันเป็นเพียงดอกไม้ไฟเล็กๆ ด้อยค่า ที่มิอาจเทียบเคียงแสงจ้าของดวงตะวัน.. :: มธิรา~*
ฉันไม่เคย จะคิด วางใจในโชคชะตา
ความไม่แน่นอนของกาลเวลา วนเปลี่ยนเข้ามาให้เจอะเจอ
เดี๋ยวรอยยิ้ม เดี๋ยวก็รอยน้ำตา ฉันดีใจที่รู้ว่า ที่ผ่านมาฉันมีเธอ
อยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ว่าต้องเจออะไร
จนฉันไม่รู้ว่าจะแสดง ตอบแทนเธออย่างไร
ไม่ว่าคืน..และวัน จะเปลี่ยนผันไปเป็นอย่างไร
ในอ้อมกอด..ที่หวังดี จะมีที่ให้เธอเสมอไป
อุปสรรค..ระยะทาง ไม่อาจขวาง หากเธออ้างว้างบนทางที่แสนไกล
ฉันจะรีบไป ให้เธอร้องไห้..บนไหล่ฉัน
ขอให้เพลงนี้ ถ่ายทอดแทนใจด้วยไออุ่น
ให้เพลงนี้แปลว่าขอบคุณ ขอบคุณเธออีกครั้ง
ที่ยังรักเสมอ ไม่ว่าต้องเจออะไร
แม้มีทางให้ตอบแทน จะทุ่มเทหมดใจ
ไม่ว่าคืน..และวัน จะเปลี่ยนผันไปเป็นอย่างไร
ในอ้อมกอด..ที่หวังดี จะมีที่ให้เธอเสมอไป
อุปสรรค..ระยะทาง ไม่อาจขวาง หากเธออ้างว้างบนทางที่แสนไกล
ฉันจะรีบไป ให้เธอร้องไห้..บนไหล่ฉัน
PS. เพียงเวลาแค่ไม่นาน...ทำ
กว่าจะรัก ได้อย่างนี้
เราต่างมีเรื่องราวที่มากมาย
ผ่านกี่ความทรงจำ กี่ความเข้าใจ เราต่างคนก็รู้กัน
..อาจเคยเหงา.. และก็เคยง้อ ..
แค่นั่งท้อเมื่อตอนทะเลาะกัน
แต่ยังงอนกันไป
เธอเหมือนยิ่งสำคัญ ยิ่งให้ฉันนั้นรักเธอ
ถ้าเธอจะยืนข้างฉัน ฉันจะยืนข้างเธอ
เราจะเดินด้วยกันตลอดทาง
ถ้าเธอจะไม่ทิ้งฉัน ฉันก็จะไม่ทิ้งเธอ
ฉันจะจำ .... ไว้ในใจ
...ขอให้สัญญา...
PS. ฉันเป็นเพียงดอกไม้ไฟเล็กๆ ด้อยค่า ที่มิอาจเทียบเคียงแสงจ้าของดวงตะวัน.. :: มธิรา~*
ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ
ที่ฉันได้จากเธอ ได้รับโดยไม่ต้องขอ
ได้รู้โดยไม่ต้องรอ...ว่ารักคืออะไร
^_____________________________________^
สถานะ : เพื่อนที่แสนดี 5 5 5+
อยู่แบบนี้ สบายใจดีแล้ว
PS. เพียงเวลาแค่ไม่นาน...ทำให้เราได้คุ้นเคย สุขและทุกข์ที่ล่วงเลยมันทำให้เรายิ่งผูกพันแ ต่เวลาคือสิ่งเลวร้ายเช่นกัน เวลาช่างแสนสั้นทำให้เราต้องจากกัน
อย่างน้อย ความรักก็สอนให้เรารู้จักที่จะให้ รู้จักที่จะรักคนอื่น
วันนี้จะรักตัวเองบ้างเป็นไรไป
ความรัก... บางทีก็ไม่ต้องพยายามลืมหรอกพิ้งค์
เพราะบางวันที่เหงาๆ หัวใจก็หยิบยืมความทรงจำพวกนี้เอามาใช้
อีกอย่าง... เราไม่สามารถรู้ได้หรอกว่า วันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง
PS. เนไม่ได้บ้า แต่เพื่อนชอบว่าเนไม่ค่อยเต็ม
พี่พิ้งค์ทำไมไดอารี่มันดูเศร้าจัง..
แยมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น..
แต่..ก้อจะเป็นกำลังใจให้พี่สาวเสมอ..
แต่คิดว่าน้า..อะไรบางอย่างที่มันผ่านไปแล้ว..
เก็บมานั่งคิด..มานั่งเสียใจ..มัน..ไม่ได้ประโยชน์อะไร
เสียใจทิ้งไปป่าวๆ..
..ทำปัจจุบันให้มี "ความสุขที่สุด" ดีกว่า..
เป็นห่วงนะค่ะ.. ^___^
รักษาตัวด้วย
...........................................................................................................
มันถูกต้องสำหรับเราแล้ว
ก้อทำ ไม่มีคำว่าขอโทษอะไรหรอกใช่ไม๊
ไม่เห็นจะดเลย
ชั้นดีใจด้วยซ้ำที่แกรักตัวเองบ้าง
เพระที่ผ่านมา
แกก้อท่ม
จนบางครั้งชั้น ชั้นก้อยังคิดว่า... แกลืมรักตัวเองรึเปล่า
มาวันนี้
ชั้นดีจัย... ที่แกรักตัวเอง
เลือกตัวเอง
ก้อดีแล้วนิแก
ใช่ไม๊ ถ้าไม่อยากฝืน ก้อไม่รู้จะฝืนทำไม
เหนื่อยจิงๆๆๆๆ...