พี่ครับ อย่ารังแกผม

ตอนที่ 19 : | เฟียส × มิวสิค |

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

ทันทีที่ผมอาบน้ำเสร็จออกมาก็ไม่เจอร่างของพี่เฟียสอยู่บนเตียงแล้ว แหงล่ะ ถ้ายังอยู่ก็คงไปสายแน่ๆ วันนี้จะไปโรงเรียนคนเดียว คิดได้ดังนั้น ร่างเล็กจึงวิ่งออกจากห้องลงบันไดอย่างรวดเร็วไม่ได้สนเลยว่าจะล้มหรอไม่ล้ม
"แมมมมมมมมม่ มิวไปก่อนนะ ฝากบอกพี่เฟียสด้วย"
ตะโกนบอกไปไม่รู้ว่าผู้เป็นแม่รับรู้หรือไม่ ตนก็วิ่งติดสปีดเทอร์โบไปแล้ว อีกอย่างปากก็ยังมีบวมๆ จะให้แม่เห็นก็ไม่ได้ นี่ยังคิดอยู่จะตอบไอ้ฟ่ายังไง รายนั้นน่ะลูกนักสืบกลับชาติมาเกิด
"อ้าว มิวสิค เจอกันอีกแล้วนะ"
เสียงคนข้างหลังทักขึ้นมา ทำให้ต้องหันกลับไปดู แต่ก็ต้องเจอคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจออีก เมื่อวานตอนกินชาบูก็เจอ มาวันนี้ตอนจะไปโรงเรียนก็เจอ มันจะไม่บังเอิญเกินไปหรอ
"อะอื้ม แล้วนี่รันมาได้ไง"
"เดินมาน่ะสิ มิวสิคนี่ตลกจังเนอะ ถามอะไรแปลกๆ"
ทำไมฟังแล้วดูเหมือนโดนว่ายังไงอย่างงั้น คงปกติ ไปอยู่เมืองนอกเมืองนามานานเลยยังพูดไม่ค่อยถูก นี่พยายามคิดดีสุดแล้ว ไม่รู้ทำไมเซ้นส์ผมบอกว่าอย่าไว้ใจคนๆนี้
"ฮ่าๆเหรอ แล้วมาทำไรอะ"
"เราเรียนที่นี่น่ะ ไม่มีใครที่รู้จักเลย เห็นนายพอดี ขอเดินด้วยนะ"
"เรียนที่นี่?"
"อื้ม เราทำเรื่องย้ายมาเรียนที่นี่ พี่เฟียสไม่ได้บอกหรอ"
"ไม่หนิ ไม่เห็นบอกอะไร" มีอะไรที่ผมต้องควรรู้มากกว่านี้หรือเปล่า ทำไมฟังดูเหมือนอีกฝ่ายพยายามแสดงตัวว่าตนเองสนิทกับพี่เฟียส แต่ดูๆสีหน้าแววตานิ่งๆของอึกฝ่ายแล้วก็ไม่เห็นมีอะไร มีแต่รอยยิ้มซื่อๆที่ส่งมาให้
"แย่จัง พี่เฟียสนี่นะ คุยกันแล้วแท้ๆ แต่ไม่เป็นไร รู้มั้ย มิวสิคเป็นเพื่อนคนแรกของเราเลยนะ เราอยากอยู่ห้องเดียวกับมิวสิคจัง"
"ฮ่าๆ" ผมได้แต่หัวเราะเจือนๆไปด้วยไม่รู้จะตอบอะไร
"เราดีใจมากเลยที่ได้เจอพี่เฟียสอีก ไม่คิดว่าจะได้เจอแล้ว"
"ดูสนิทกันจัง รู้จักกันได้ไงหรอ" ดูจากการพูดว่าคุยกัน นี่แสดงว่าต้องมีคุยแชทหากัน ไม่งั้นอีกฝ่ายคงพูดแบบนี้ออกมาไม่ได้
"จะพูดไงดีอะ พูดยากอะ ก็สนิทกันมากๆเลยแหล่ะ ไว้รอพี่เฟียสบอกเนอะ เราไม่อยากพูดอะไรมาก ถ้าพี่เขาอยากบอกเดี๋ยวเขาก็บอก"
"...." ผมพยักหน้าตอบไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ส่งยิ้มน้อยๆไปให้ ก็ไม่รู้จะตอบยังไง พูดแบบนี้มันเหมือนชี้ให้เห็นว่าพี่เฟียสเขาไม่อยากบอกเรื่องนี้กับผม
"เราไปก่อนนะ ต้องไปรายงานตัว แล้วเจอกันนะมิวสิค "
"อืม ไว้เจอกัน" ผมโบกมือลาทันทีที่ถึงหน้าโรงเรียน เป็นอีกฝ่ายที่ขอตัวออกไป ตลอดเวลาที่เดินกันมา อีกฝ่ายชวนคุยตลอด ส่วนมากเรื่องที่คุยก็จะมีเรื่องของพี่เฟียสมาเกี่ยว พูดนู่นนี่สมัยอยู่ที่ไทย เล่านู่นนี่เรื่องของตนกับพี่เฟียสด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผมก็ได้แต่เออๆออๆไป ถึงแม้น้ำเสียงที่อีกฝ่ายพูดรวมไปถึงหน้าตาเต็มไปด้วยความสุข แสดงท่าทีเป็นมิตร แต่ผมเห็นในแววตาแวบนึงว่ามีแววสะใจ แวบนึงเท่านั้นก่อนจะหายไป กลับมาทำตาหรี่ยิ้มเหมือนเดิม ผมคงคิดมากไป ว่าแล้วก็เดินไปอีกทางเพื่อเข้าห้อง โดยไม่ได้หันไปดูเลยว่าสีหน้าอีกฝ่ายหลังจากเดินจากไปแล้วตอนนี้เป็นอย่างไง...


"มิว วันนี้สายกูรายงานมาว่ามีเด็กใหม่เข้ามาว่ะ" ฟีฟ่าที่เดินมาจากตรงไหนไม่รู้เดินหน้าตื่นเต้นมาแต่ไกล
"แล้ว?"
"มึงไม่ตื่นเต้นเลยหรอวะ"
"แล้วมึงจะตื่นเต้นทำไม ย้ายก็ย้ายมาดิ ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้น" ผมละมือที่กำลังทำงานอยู่วางปากกาลงก่อนจะหันหน้าไปพูด กะอีแค่มีเด็กใหม่ย้ายมามันจะอะไรกันเชียว
"โว๊ะ ไม่คุยด้วยละ เสียอารมณ์" มันสะบัดหน้าหนีก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือตัวเองขึ้นมากดเล่น ผมก็เลยไม่ได้สนใจอะไร ก้มหน้าลงจดงานต่อ
"อ้าวนักเรียน วันนี้ครูมีข่าวดี มีเพื่อนมาใหม่จากแดนไกล เขาอุตส่าห์ย้ายกลับมาเรียนที่นี่ ฝากดูแลเพื่อนใหม่เราด้วยนะ ไปแนะนำตัวกับเพื่อนๆสิ"
"ครับ เราชื่อรันนะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ " เดี๋ยวนะ เด็กที่มาใหม่ชื่อรัน ตอนแรกที่ครูเข้ามาพูดก็ไม่อะไรหรอก มีแต่ไอ้ฟีฟ่าที่คอยพูดนู่นพูดนี่ แต่พอแนะนำตัวเท่านั้นแหล่ะ ผมจำเป็นต้องวางปากกาเพื่อขอดูหน้าให้ชัดๆ
พร่าง!
ชัดเลย อะไรจะโลกกลมปานนี้วะ ผมมองอย่างอึ้งๆก่อนที่หน้าอีกฝ่ายจะหันมามองที่ผมก่อนจะยกยิ้มให้นิดๆ เรียกเสียงกรี๊ดจากคนในห้องเต็มเลยล่ะ ไม่เว้นแม้กระทั่งเพื่อนผม...
"ครูครับ ผมขอนั่งข้างมิวสิคนะครับ" พูดไม่พอยังชี้มาทางผมอีก เพื่อนในห้องก็ต่างพากันสงสัยว่าเรารู้จักกันได้ไง
"ฮะอ๋อ ได้สิ นายภากรณ์จัดโต๊ะให้เพื่อนใหม่ด้วย ดูแลเพื่อนนะ ห้ามแกล้ง ถ้ามีอะไรบอกครูนะ" ชื่อของหัวหน้าห้องถูกเรียกเพื่อใช้ให้เอาโต๊ะมาวางไว้ข้างๆผม ก่อนจะกำชับอีกครั้งว่าห้ามแกล้ง มันจะดูแลอะไรปานนั้นนนน


เดี๋ยวมาต่อจ้า นุ้งรันจะมาดีรึมาร้ายเนี่ยยยย ครุ่นคริสสสส มาม่าจะมาดีมั้ย หิวกันยังอะ NC มีแล้ว มาม่าจะไม่มีได้ไง ใช่มั้ยยย ก็ไม่ได้อยากถามแต่แค่อยากรู้ว่าอยากได้มาม่ากันมั้ยยยยย 555555
ฝากติดตามด้วยนะค้าบบบ คอมเมนต์คุยกันได้ ติชมได้จ้า ไรท์ใจดี๊ //เสียงสูง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น