พี่ครับ อย่ารังแกผม

ตอนที่ 17 : |เฟียส×มิวสิค|

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 ก.ย. 62

หลังจากที่เรากินกันเสร็จ? ไม่ ผมหมายถึงเรากินชาบูกันเสร็จแล้ว พี่เฟียสจะพาผมไปเที่ยวอีกหลายๆที่ แต่ผมบอกไผว่าดึกแล้ว เขาเลยต้องจำใจยอม ถ้าไม่ยอม ผมก็จะโทรบอกแม่น่ะสิ
ถึงบ้านแม่ก็ถามทั่วๆไป อร่อยมั้ย เป็นยังไงบ้าง บลาๆๆ สารพัดคำถามมากมาย ผมก็ตอบอือๆออๆไป ส่วนพี่เฟียสน่ะหรอ เล่นมือถือไม่สนใจอะไร จนแม่ต้องไล่พี่เฟียสไปอาบน้ำ นั่นล่ะผมจึงขอตัวขึ้นห้องไปด้วย
กูเฟียส : เข้าไปหาได้ปะ
เสียงข้อความไลน์แจ้งเตือนเข้า ผมที่อาบน้ำเสร็จกำลังเช็ดผม จึงต้องละมือนึงเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มากดตอบ
MewMusic : ดึกแล้ว มีอะไรคุยในนี้
กูเฟียส : ไม่ได้ ต้องคุยเห็นหน้า เปิดประตูหน่อย กูอยู่หน้าห้องมึงเนี่ย แป๊บเดียว
ผมวางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะข้างเตียง เพื่อที่จะเดินไปเปิดประตู แต่ทันทีที่เปิดประตูมานั้น
พรึ่บ!
"โอ๊ะ!" พี่เฟียสรีบกระโจนเข้ามาก่อนจะปิดประตูลงอย่างเร็ว ด้วยความที่กระโจนมาอย่างเร็ว ทำให้ร่างของต่างก็ล้มลงพื้นทั้งคู่
อั่ก!
ไม่รู้สึกเจ็บแฮะ อย่างกับไม่ได้ล้มเลยซักนิด
"มึงลุกเลย ตัวหนักอย่างกับอะไร ทับมาได้"
"เห้ยพี่ แล้วพี่จะรีบเข้ามาทำไม ลุกไหวมั้ย" ท่าล้มนี่มันล่อแหลมมาก หน้าผมไปอยู่ตรงเป้ากางเกงเขาเนี่ย! ทำให้ผมรีบลุกขึ้นก่อนจะช่วยพยุงแขนพี่เฟียสให้ลุกขึ้นยืน
"เดี๋ยวแม่เห็น ไม่งั้นกูไม่รีบหรอก"
"แล้วพี่มีอะไร ถึงจะต้องคุยให้ได้"
"อืมมมมม... ไม่มีอะ อยากมาห้อง'เมีย' "
"เมียบ้าไร! ถ้าจะมาเพราะเรื่องไร้สาระ ออกไปเลยนะ กลับห้องไปเลยยย" ผมดันตัวพี่เขาให้หันหลังกลับ แต่พี่เขาก็ฝืนตัวยืนปักหลักไม่ยอมไปไหน แถมทำหน้าลอยไปลอยมา
"ลืมแล้วหรอจ๊ะ งั้นมารำลึกความหลังกันดีมั้ย" พร้อมกับวาดวงแขนมาจับไหล่ผม ทำปากจู๋ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ยิ่งผมขยับหน้าหลบ พี่กลับขยับมาใกล้
"เห้ยๆ ปล่อยนะโว๊ย นี่แหน่ะ" ผมดีดหน้าผากไปอย่างแรง พอที่จะทำให้อีกฝ่ายหยุดการกระทำนี้ได้
"อูยยย เจ็บนะ มึงจะดีดทำไม"
"ใครให้เล่นแบบนี้อะ ไม่มีอะไรก็กลับไปไป๊ ขวางโลกจริง"
"มี มานั่งนี่" พี่เขาดึงผมมานั่งตรงปลายเตียงก่อนจะหยิบผ้าเช็ดผมที่ผมวางไว้ตรงโต๊ะพร้อมกับโทรศัพท์ตอนที่เดินไปประตูขึ้นมาเช็ดหัวให้
"ผมเช็ดเองได้ ไม่ต้องงงงง"
"อย่าเรื่องมาก เช็ดเองจะแห้งได้ไง กูเช็ดให้ดีแล้ว" ก็จริง เพราะปกติที่ผมเช็ดมันก็จะไม่เปียกเท่าตอนสระเสร็จ แต่ก็ไม่ถึงขนาดที่มันแห้ง จะว่าไปก็เคลิ้มเหมือนกัน รู้สึกดีแปลกๆกับการกระทำแบบนี้ ใจเผลอเต้นผิดจังหวะ ลมหายใจก็ติดๆขัดๆ บอกไม่ถูกว่าเป็นอะไรแต่มันรู้สึกแปลกไป
ชั่วนาทีนึงพี่เขาก็หยุดเช็ด ผมรู้สึกได้ว่าพี่แกก้มหัวลงมาดม ตอนนั้นมันเหมือนกับระเบิด บู้ม! แก้มผมร้อนผ่าวๆ ต้องไม่สบาย ต้องไม่สบายแน่ๆ
"อ..อืม ขอบคุณฮะ เอ่อ...พี่มีไรปะเนี่ย มาห้องผมดึกๆดื่นๆ"
"น้ำไม่ไหล กู...ขี้ไม่ออกด้วย"
"ไม่ไหลบ้าไร ผมอาบน้ำอยู่ แล้วผมหน้าเป็นยาถ่ายรึไง มาหาถึงทำให้ขี้ออกอะ"
"เออ งั้นมึงเข้าห้องน้ำตอนกูขี้นะ เผื่อเห็นหน้ามึงละขี้จะออก"
"ไม่คุยละ ออกไปเลย"
"ไม่ วันนี้กูนอนไม่หลับว่ะ วันนี้กูนอนนี่" พูดจบก็กระโดดขึ้นเตียง สอดตัวเข้าผ้าห่มคลุมโปงเรียบร้อย
"ได้ไง ลุกเลยนะ ลุกๆๆๆๆ" ผมปรี่เข้าไปดึงผ้าห่มออก แต่ยิ่งดึงพี่เฟียสก็ยิ่งจับไว้แน่น
"กูจะนอน อย่ากวน" เสียงอู้อี้ดังออกมาจากในผ้าห่ม นี่มันห้องผมนะ ห้องตัวเองก็มีนอนปะ
"นอนบ้าไร ไปนอนห้องพี่ดิ ลุก"
"พูดมาก มานอนมา"
"เหวอออ" พี่เฟียสเปิดผ้าห่มมาคว้าตัวผมลงไปนอน ก่อนจะตวัดแขนมากอดดึงตัวผมมา จนตอนนี้หน้าผมแนบไปกับหน้าอกเขาแล้ว
"นอน พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า"
"อะไรเล่า พี่ก็ปล่อยแล้วไปนอนห้องตัวเองดิ ปล่อยยยยยยยย"
"จะเงียบ จะนอนมั้ย"
"ไม่! ปล่อยยยยยยยยยยยยยย" ผมขืนตัวออกจากอ้อมแขนพี่เฟียส ดิ้นสะบัดไปสะบัดมาอย่างแรงเพื่อจะให้หลุดจากอ้อมกอดนี้
"ได้ งั้นกูต้องทำตามแบบกู"
พี่เฟียสพลิกตัวขึ้นมาด้านบนตัวผม ใช้มือทั้งสองข้างกักไม่ให้ผมลุกไปไหนได้ หน้าเริ่มขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนผมต้องหรี่ตาลงแล้วก็หดคอหนี
"ไม่เอาไม่เล่นนะโว้ยย"
"จะนอนดีๆมั้ย"
"นอนแล้ว นอน"
"ดี" ผมเฟียสขยับตัวลงมานอนแต่ก็ยังไม่วายดึงตัวผมไปกอด
"อื้อ อึดอัด" ผมขยับตัวขยุกขยิก เพราะไม่เคยนอนร่วมเตียงกับใครและไม่เคยใกล้ชิดแบบแทบจะมุดไปในอกได้ขนาดนี้ กรณีนี้เป็นข้อยกเว้น ไม่เหมือนตอนนั้น ตอนนั้นผมไม่มีสติเต็มที่ขนาดนี้ อารมณ์มันอยู่เหนือกว่า
"ถ้าดิ้นระวังมังกรใหญ่กูจะตื่นนะ คราวนี้มึงไม่ต้องนอนแน่ แถมตั้งแต่ตอนนั้นกูยังไม่ได้รีดพิษมัน บอกเลยถ้าตื่นนี่ กล่อมมันนอนยากนะ ขาไม่ถ่างไม่ใช่กูแน่ๆคราวนี้"
"!!!!!" คราวนี้ผมนอนนิ่งเป็นขอนไม้เลย จะมีขยับก็แค่ตอนหายใจเท่านั้นล่ะ
"หึ นอนซะ ฝันดีนะเด็กดื้อ" พี่เฟียสก็ละวงแขนออก แต่ก็ยังกอดอยู่ดีแต่ก็แค่คลายออกเล็กน้อย สักครู่นึงผมก็รู้สึกถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของพี่เฟียส หันไปมองก็เห็นแพขนตาเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ อกขึ้นลงตามลมหายใจบ่งบอกว่าหลับไปแล้ว ตาผมตอนนี้มันก็เริ่มปรือๆ เมื่อไม่สามารถทำอะไรได้คิดซะว่าเป็นหมอนข้างละกัน แล้วผมก็ค่อยๆดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา โดยไม่รู้เลยว่าคนที่คิดว่าหลับไปแล้วลืมตาขึ้นมา ผงกหัวขึ้นมาดูก่อนจะจรดปากลงมาที่หน้าผาก ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟ ขยับวงแขนรัดร่างเล็กของมิวสิคเข้ามาแนบอก ก่อนที่ลมหายใจทั้งคู่จะสม่ำเสมอเหมือนกัน โดยที่มุมปากของแต่ละคนต่างก็ยิ้มนิดๆ อย่างกับฝันดี



อ้าวววววว อีพี่เข้าห้องน้องเฉยย แถมคนน้องก็ดูเหมือนใจง่ายอี๊กกก //ตีมือคนน้อง
คนน้องเริ่มรู้สึกอะไรแล้ววว แต่คนพี่นี่รักเต็มๆเลยจ้า ไม่รู้ว่าตัวละครมาใหม่ทั้งสองจะทำให้อะไรๆแย่ลงรึดีขึ้นกันน้า ติ๊กตอกๆ
วันนี้ลงไปเลยสองตอน พน.ของดนะคะ ขอพักผ่อนสมอง เขียนร่างพล็อตก่อน เผลอๆอาจจะมีอีกคู่ แต่คู่ไหนก็ไม่รู้วววววววววว
ฝากติดตามผลงาน พี่ครับ อย่ารังแกผม ด้วยนะคะ
ชอบไม่ชอบคอมเมนต์กันมาได้น้า อยากอ่านคอมเมนน์รีดง่าาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #13 mallllllll (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 09:46
    นะระดี
    #13
    0