พี่ครับ อย่ารังแกผม

ตอนที่ 16 : |เฟียส×มิวสิค|

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 ก.ย. 62

"จะพาไปไหนของพี่เนี่ย" จู่ๆเดินมาบอกให้ไปเป็นเพื่อนแล้วก็ลากจูงผมออกจากโรงเรียนมา ไม่บอกกล่าวซักคำว่าจะพาไปไหน จูงมือผมเดินดุ่มๆมาเลย
"ไปถึงเดี๋ยวก็รู้ ว่าแต่ทำไมไม่ตอบแชทกู"
"ก็พี่ส่งมาผิด ต้องตอบด้วยหรอ?"
"ก็นั่นแหล่ะ ควรจะตอบซักนิด ครับ หรือสติกเกอร์อะไรก็ว่าไปดิ"
"ครับ" ส่งผิด แต่มาบอกให้ผมตอบไลน์ ต้องตอบหรอวะ ก็ตัวเองส่งมาผิดอะ พี่เขาต้องการอะไรกันแน่
"ครับอะไร มึงตอบประชดกูใช่ปะ" พี่เฟียสจ้องหน้าผมอย่างหาเรื่อง เหมือนจะขย้ำคอผมให้ได้เหมือนผมพูดอะไรผิดไป ผมก็เข้าใจที่เขาพูดแล้วอะ
"อะไรของพี่วะ แล้วนี่บอกได้ยังว่าจะพาไปไหน เดินมานานแล้วเนี่ย" เดินมาไกลจากโรงเรียนพอประมาณ มาถึงที่ห้างแห่งหนึ่งที่เป็นศูนย์กลางของเมืองเลยก็ว่าได้ เพราะมีสินค้าแบรนด์เนมมากมาย รวมทั้งอาหารการกิน อุปกรณ์เครื่องใช้ต่างๆมาวางขายที่นี่ แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าพามาที่นี่ทำไม
"พามาหาไรแดก ปะ "
"หยุดๆ เดี๋ยว หิวก็ไปกินข้าวที่บ้าน ไม่ก็แถวโรงเรียนก็มี เดินออกมาไกลหน่อยก็มี จะถ่อมาถึงที่นี่ทำไม" ผมถามอย่างสงสัย ทั้งๆที่ร้านอาหารตามสั่งมากมายตามข้างทางมีตั้งมากมายให้เลือกกิน แต่ไม่กิน มากินที่ห้างแถมราคาสูงต่างกันอย่างลิบลับ
"กูอยากแดกที่นี่ เดี๋ยวเลี้ยงแล้วก็อย่าถามมากจะแดกมั้ยชาบูอะ" เดี๋ยว ผมฟังผิดปะ พี่เฟียสเนี่ยนะจะกินชาบู ผมชวนมากินทีไหร่ไม่เคยมากับผม แล้วแบบนี้มาชวน แถมจะมาเลี้ยงผมอีก วอททท?
"ไม่เล่นนะเนี่ย จริงจังนะพี่"
"เออ พูดมาก ไป เดี๋ยวโต๊ะเต็มหมด" เมื่อเห็นผมยังซักถามไม่เลย พี่เฟียสเขาจึงตัดรำคาญดึงมือผมลากเข้าไป

Mochimochi Shabu
"มากี่ท่านคะ" พนักงานต้อนรับหน้าร้านถามขึ้นทันทีที่เราเดินเข้าร้านพร้อมส่งยิ้มหวานมาให้แต่ดูจะให้พี่เฟียสมากหน่อย เหอะ! หนีไม่พ้นจริงๆ ทางด้านนี้ก็ยิ้มตอบ เป็นประจำที่ต้องโปรยเสน่ห์ ผมล่ะสงสารแทนแฟนในอนาคตพี่เขาเลย
"2 ครับ"
"เชิญด้านนี้เลยค่ะ โต๊ะนั้นเลย เดี๋ยวทางเราจะเอาเมนูมาให้นะคะ คุณลูกค้านั่งรอซักครู่นะคะ" เข้าใจคำว่าหมาหัวเน่าก็วันนี้ ทั้งๆที่มากัน2คน แต่พนักงานกลับไม่เห็นหัวผมเลย เหมือนไร้ตัวตนซะงั้น แต่ก็ปล่อยเพราะเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้หญิงต่างก็เข้ามารุมล้อมพี่เฟียส
"ครับ" ยิ้มกระชากใจไปทีหนึ่ง ไม้เด็ดพี่แกเลยเมื่อเห็นพนักงานสาวเดินลับไปแล้วก็หันกลับมาพูด
"ดีใจมั้ยที่มีพี่ชายหล่อ"
"ไม่เลย" ผมส่ายหน้ารัวๆปฏิเสธ พี่ชายหล่อแต่นิสัยแบบนี้ ผมก็ไม่เอาหรอก
"ลืมไป เราไม่ใช่พี่น้องเหมือนคู่อื่นๆนี่เนอะ เราพิเศษกว่านั้น"
"นี่!" ผมตอบกลับเสียงแข็ง เมื่อเขาเอาเรื่องที่ผ่านมาแล้วพูดขึ้นมาอีก ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมไม่ได้อยากรับรู้
"พี่เฟียส! พี่เฟียสใช่เปล่าครับ" ผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้นมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มปนความดีใจ ผมไม่แน่ใจว่าอายุเท่าไหร่แต่ดูๆแล้วน่าจะใกล้เคียงกับผม คงไม่แก่มากหรอก ดูจากรูปร่าง ที่ผอมเพรียว แต่สูงกว่าผมนิดหน่อย ผมสูง165 คนนี้น่าจะสูงกว่าไม่กี่เซน แต่เมื่อมาเทียบกับพี่เฟียสก็ยังแค่ไหล่อยู่ดี พี่เฟียสเขาสูงตั้ง179 อีกทั้งผิวคนที่มาใหม่นี่ขาวเนียนเชียว ประกอบกับหน้าหวาน กล้าพูดเลยว่าน่ารัก
"รันหรอ..." พี่เฟียสดูอึ้งหน่อยๆ ด้วยเหตุผลอะไรผมก็ไม่ทราบ แต่ดูแล้ว เหมือนสองคนนี้จะสนิทกันมากอยู่นะ ไม่รู้สิผมรู้สึกได้ถึงมัน อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะมีความสุขมาก ดูจากการยิ้มที่ตั้งแต่ทักพี่เฟียส ตอนนี้ยิ้มก็ยังไม่หุบ เหมือนไม่ได้เจอกันมานานแล้วอย่างไงอย่างงั้น
"ดีใจจังที่พี่เฟียสจำได้ ตอนแรกนึกว่าจะไม่ใช่พี่เฟียสซะอีก รันเกือบหน้าแตกแล้วมั้ยล่ะ"
"แล้ว...กลับมาไทยนานแล้วหรอ"
"ซักพักแล้วครับ พึ่งจะได้ออกมาเที่ยว ไม่คิดว่าจะได้เจอพี่ รันดีใจนะที่ได้เจอ" เหมือนผมถูกกันออกจากวงสนทนาเลยแฮะ เข้าใจละ เหมือนคนที่ชื่อ'รัน' คงจะพึ่งกลับจากต่างประเทศ นี่แสดงว่ารู้จักกันมานานมากแล้วแน่ๆ แต่เซ้นส์ผมไม่ได้บอกว่าแค่รู้จักกัน ผมว่ามีอะไรมากกว่านั้น แต่ผมคงคิดไปเอง เพราะตอนนี้ผมยังไม่เห็นท่าทีของพี่เฟียสที่มีต่ออีกฝ่ายเลย
"ไม่บอกล่ะ พี่จะได้ไปรับ"
"ผมไม่มีช่องทางติดต่อพี่เลยนะ ลืมไปแล้วหรอ ตั้งแต่เรา..."
"อ๋อ จริงด้วย ลืมไปเลย"
"ว่าแต่...นี่ใครครับ เด็กพี่..?"
"น้องชายพี่ อ่อ มิว นี่รัน เอ่อ...เป็นรุ่นน้องพี่ รันนี่มิวสิคน้องพี่เอง" อยู่ๆก็เบนสายตามามองผม มองตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมยังถามอีกว่าผมเป็นเด็กพี่เฟียส เดี๋ยวนะ!?
"ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ตอนนี้เป็นรุ่นน้อง แล้วต่อไปล่ะครับพี่เฟียส" คนชื่อรันพูดจบก็หันหน้าไปมองพี่เฟียส ยกยิ้มให้น้อยๆ ดูร้ายเหมือนกันนะ
"รัน...เราคุยกันไปแล้วเรื่องนี้"
"หรอครับ ฮ่าๆ ผมลืมไปเลย แล้วนี่มากินชาบูกันหรอ ผมกินด้วยได้มั้ย ได้มั้ยอะ มิวสิค"
"เอ่อ..." คนที่ชื่อรันมองไปทางพี่เฟียส พี่เฟียสก็หันมามองที่ผม เลยทำให้เขามาถามผม แล้วจะถามผมทำไม ทำไมไม่ถามพี่เฟียสวะ
"ได้มั้ยอะ รึว่าอยากมากินแค่ 2 คน"
"อืม พี่พามิวมาเลี้ยงน่ะ โทษทีนะ" พี่เฟียสตอบเสียงเรียบ ผมไม่นึกว่าพี่เขาจะปฏิเสธไป หน้าอีกฝั่งก็หงอยลง ก่อนจะแสร้งยิ้มบอก
"อือ งั้นรันไปละ ไว้เจอกันนะครับ ขอไลน์ไว้ติดต่อได้มั้ย เผื่อรันมีปัญหาอะไร"
"พี่ยังใช้ไลน์เดิมนั่นแหล่ะ"
"อ่อครับ งั้นผมไปละ" คุยกับพี่เฟียสเสร็จ ก่อนจะไปก็หันหน้ามามองผมนิดหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้อะไร ผมก็ยิ้มนิดๆไปให้ แต่เขากลับยกยิ้มมุมปากนิดๆ หมายความว่าอะไรวะ?
"ไม่ต้องไปสนใจหรอก มากิน เขาเอาของมาวางเยอะแล้ว" พี่เฟียสเรียกผม ทำให้ผมต้องกลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาหารมาวางไว้ตั้งแต่ตอนไหน รู้อีกทีก็มีมาวางเต็มโต๊ะแล้ว
"ครับ..." ผมอยากจะถามไปเหมือนกันนะ ว่าคนนั้นเขาเป็นใคร แต่คิดไปคิดมามันเป็นเรื่องของพี่เขาหนิ ผมไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
"รัน เขาเป็นรุ่นน้องพี่ แต่เขาต้องไปเรียนต่อที่อเมริกา เลยหายๆกันไป อยากจะถามอะไรปะ"
"ไม่ครับ"
"อันที่จริง อ่า...ขอโทษละกัน" ผมเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่ออยู่ดีๆพี่แกก็บอกว่าขอโทษ สายตาพี่เขาจ้องมาที่ผมอย่างจริงจัง
"เรื่องอะไร?"
"เรื่องตอนนั้นล่ะ" พี่เขามองผมนิ่ง ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าเรื่องตอนนั้นคือเรื่องไหน
"ครับ ผมไม่คิดอะไรแล้ว ผมลืมไปหมดละ"
"กูไม่ได้จะมาแก้ตัวอะไร ว่ากูไม่ได้ตั้งใจ ที่กูทำ กูตั้งใจ กูมีสติครบถ้วน"
"แล้วพี่ทำไปทำไมวะ" พี่เขาพูดแบบนี้ได้ไง ในเมื่อเราเป็นพี่น้องกันอะ ถ้าพูดว่าทำไปเพราะอารมณ์ หรือ พลั้งเผลอผมจะไม่อะไรเลย ถึงแม้มันจะไม่สมเหตุสมผลก็ตาม แต่ก็ยังดีกว่า รู้แต่ก็ยังทำ
"มึงก็รู้ว่าเราไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ"
"แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลปะวะ"
"ให้กูได้ทำให้มึงดู ว่าเหตุผลกูคืออะไร"
"พี่ก็บอกมาดิ จะอ้อมทำไม"
"มันยังไม่ถึงเวลา แต่กูอยากบอกให้มึงรู้ว่า มึงสำคัญกับกูนะ"
"...." ผมก็อึ้งนิดๆนะ ที่พี่เฟียสพูดอะไรแบบนี้ เพราะเขาไม่เคยดีๆกับผมมาก่อน ตอนนี้ทั้งหมดตีกันในหัว ผมไม่รู้ว่าที่ผมเขาทำหมายความว่าอะไร แต่ที่เขาพูด มีแค่เด็กอนุบาลเท่านั้นล่ะไม่เข้าใจ เผลอๆเด็กมันยังเข้าใจเลย ทำไมผมจะไม่เข้าใจ แต่แค่ไม่อยากเข้าข้างตัวเอง
"จะให้กูมาพูดอะไรแบบนี้ มันไม่ใช่เลย แม่ง! เอาเป็นว่าให้ดูที่การกระทำละกัน แล้วก็หยุดจ้องหน้ากู แดกๆเข้าไป ตอนนั้นทำมาเป็นบ่นว่าอยากแดก ทีนี้ล่ะไม่แดก" เดี๋ยว! ผมปรับอารมณ์ไม่ทัน ตอนแรกมาจริงจัง มาตอนนี้มาทำเป็นโหด ไบโพล่าปะหนิ แต่ผมเห็นนะว่าหูแดงอะ ทีแท้ก็แกล้งทำโหดกลบเกลื่อน
"อะไรของพี่วะ"
"แดกๆไป เอ้านี่ กินซะ เดี๋ยวแม่หาว่าเลี้ยงลูกเขาไม่ดี กูโดนด่าตาย" มื้อนี้ก็จบด้วย พี่เขาตักนู่นตักนี่ให้ โดยที่ผมไม่ต้องจัดแจงอะไรมาก ตอนนี้ผมรู้สึกถึงความเป็นคุณหนูบ่อยๆเลย เอาล่ะผมรู้จุดอ่อนพี่เฟียสละ อ้อนเยอะๆ แค่ทำตาวิ้งวับๆใส่เขา ไม่ว่าขออะไรก็ให้หมด เอาล่ะ ต่อไป ถึงทีผมบ้างแล้ว





แงงงงง เขาเผลอหลับไปเลย แถมเปิดเน็ตทิ้งไว้ เนตหมด เงินหมดอีก ฮึกกกก แต่ไม่เป็นไร พอเติมเงินเติมเน็ตปุ๊ป ไรท์ก็รีบมาลงเลยยยยย กลัวรีดคิดถึง แฮร่ ????
ตอนนี้ก็ไม่มีไรมาก แค่มีตัวละครโผล่เพิ่มขึ้นมา รัน เนี่ยจะดีหรือร้ายนั้นนน เอาไว้ติดตามตอนต่อไปละกันเนอะ






ชอบไม่ชอบก็สามารถติชมกันนะคะ
ทุกคอมเมนต์เป็นกำลังใจในการแต่งของไรท์เลยย ????
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #11 ILOVEMRCHU (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 08:44
    นายรอง คู่กับฟ่าเลย ?ชื่อนี้มั้ยนะ เพื่อนมิวน่ะ
    #11
    1
    • #11-1 SSuziiChabu(จากตอนที่ 16)
      22 กันยายน 2562 / 09:26
      ต้องรอติดตามนะคะ :))
      #11-1