พี่ครับ อย่ารังแกผม

ตอนที่ 5 : ก้าวสู่ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

เช้านี้ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นหน่อยๆ ด้วยความที่เมื่อคืนผมนอนไวกว่าทุกคืน เพราะบางคืนผมต้องอยู่ทำงาน ไม่ก็เล่นเกม แหะๆ บางวันอยู่ถึงตีหนึ่งกว่าก็มี แต่ด้วยเมื่อคืนผมมีการบ้านน้อย และมีเรื่องของ...ให้คิด ทำให้ผมนอนคิดแล้วเผลอหลับไป จนตอนนี้ผมยังให้คำตอบตัวเองกับเรื่องที่พี่เขา... ชั่งมันดีกว่า ไม่ต้องไปคิดมันแม่งละ คิดไปก็หนักหัว แถมยังทำให้ผมไม่กล้าสบตากับพี่เฟียส
"ไงเรา วันนี้ตื่นเองได้หรอ กูกะจะขึ้นไปปลุก" พูดแล้วทำไมต้องทำหน้าหื่นๆวะ รึผมคิดไปเอง พลันทำให้ผมคิดถึงการปลุกของพี่เฟียสเลย ปฏิญาณกับตัวเองเลยว่าต่อไปไม่ตื่นสายแล้ว ถ้าตื่นสายแล้วพี่จะมาปลุกแบบนี้ ผมขอฝืนลุกขึ้นมาเองดีกว่า
"ทีหลังไม่ต้องแล้ว มิวตื่นเองได้"
"ทำไม ปกติกูก็ขึ้นไปปลุก หรือว่าไม่ชอบ...การปลุกของกูซะแล้ว" ทำไมต้องพูดกำกวมให้ผมคิดไปถึงเรื่องแบบนั้นด้วยวะ พี่เฟียสแม่ง!
"ป...เปล่า ผมก็ต้องฝึกไว้ดิ เผื่อพี่เข้ามหาลัย แล้วทีนี้ใครจะปลุกผมอะ"
"กูจะเชื่อแบบนั้นก็ได้นะ แต่...แววตามึงบอกกูว่ามึงต้องการให้กูปลุกว่ะ หึ เชื่อละ ว่าดวงตาเป็นที่แสดงความรู้สึกทุกอย่าง"
"!!!!!" พูดจบก็เดินเอาหน้ามาเฉียดแก้มผม ก่อนจะเดินลงบันไดไป งื้อออออ


"มิว...วันนี้กลับบ้านมาไวหน่อยนะ แม่ว่าแม่มีอะไรจะบอก"
"ครับ?" อยู่ดีๆแม่ก็พูดขึ้นมา สีหน้าดูจะกังวลอย่างไงไม่รู้
"กลับบ้านมาไวๆละกัน กลับพร้อมพี่เฟียสเขานั่นแหล่ะ ดูน้องด้วยเฟียส"
"ครับ" พี่เฟียสก็อีกคน ดูเหมือนจะรู้อะไรเลย ทั้งแม่ทั้งพี่เฟียสเขาเป็นอะไรไป เหมือนมีอะไรปิดบังผมอยู่เลย
"บอกตอนนี้เลยไม่ได้หรอแม่"
"ถึงเวลาแล้ว ไปเรียนกันได้แล้ว"
"อ้าวแม..."
"ไป เดี๋ยวสาย พูดมากจริงมึงอะ" พี่เฟียสลุกขึ้นหยิบกระเป๋านักเรียนของตัวเองแล้วเดินมาดึงแขนผมให้เดินออกตามไป
ระหว่างทางที่เราเดินจะไปโรงเรียน ผมก็แอบมองเสี้ยวหน้าพี่เฟียสเขานิดหน่อย อืม...จะว่าไปพี่เขาก็หล่อเหมือนกันนี่เนอะ ทำไมผมไม่รู้ รึผมไม่ได้สังเกตกัน
"จะมองอีกนานมั้ย ทำไม หลงรักกูหรอ ฮื้ม" อยู่ดีๆพี่มันก็หันมาทางนี้ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ทำเอาผมไปต่อไม่ถูก ผมที่ถูกจับได้ว่าแอบมอง จึงเบือนหน้าออกไปข้างทาง
"อ...อะไร ผมแค่..." จะตอบอะไรไปดีวะ ฮือออ แล้วใจจะเต้นทำไม กับอีแค่รอยยิ้มเนี่ย!
"ไหนดูดิ๊ อืมม หน้าแดง ไม่สบายหรอมึงอะ" พี่มันเอื้อมมือมาจับใบหน้าผมหันซ้ายหันขวาดู
"อ...อืม อากาศมันร้อนด้วยแหล่ะครับ" แถสีข้างถลอกก็ผมนี่แหล่ะครับ

"หรอ" พี่มันหรี่ตามองผมนิดนึงก่อนจะปล่อยมืออกจากหน้าผม
"ไม่คุยด้วยแล้ว ถ้าผมเข้าห้องสาย ผมจะโทษพี่" ผมทำทีเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะเดินนำหน้าไปโดนไม่ได้หันมามองหน้าคนด้านหลังว่าตอนนี้สีหน้าเขาเป็นอย่างไร




โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง
"ทำไมวันนี้น้องมิวสิคมาโรงเรียนสายได้ครับ อีกนิดนึงครูก็จะเข้าละ" ทันทีที่ผมเดินเข้ามาในห้องไอ้ฟ่าก็ถามขึ้นมาทันที
"เสือก" คำเดียวสั้นๆได้ใจความ
"อูยยยยยย เกร้วกราดจังค้าบน้องๆ" ภาษาวิบัติก็เพราะมันแหล่ะครับ
"ตื่นสาย มีไรปะ"
"หรอค้าบ"
"เออ" ขี้เกียจตอบคำถามมันมาก เลยตัดปัญหาตอบว่าตื่นสาย คำโกหกยอดฮิตไปซะเลย
"มาก็ดี เอาการบ้านมาลอกดิ๊ กูนึกว่ามึงจะไม่มา ไม่งั้นกูแย่แน่"
"กูบอกให้มึงทำตั้งแต่เมื่อวานละ ไม่ทำ ทีตอนนี้ละมาเร่ง เดี๋ยวเถอะมึง กูจะฟ้องครู"
"นะครับ พี่มิวสิคคนสวยยยยย"
"สวยบ้านมึงดิ หล่อเว้ย"
"ใครๆก็มองว่ามึงสวยเพื่อน เอวบาง ร่างน้อย ผิวงี้ขาวเนียนอย่างกับผู้หญิง ถ้าไม่ติดพี่มึงกูจีบไปละ"
"พี่กูทำไม ฮะ แล้วอีกอย่างกูเป็นผู้ชายโว้ย ชายทั้งแท่ง"
"หรอค้าบ"
"เออ วันไหนวันดี มึงชวนกูไปผับพี่มึงได้เลย "
"ฮั่นแน่ ห้าวหรอมึงอะ ขอพี่มึงแล้วหรอครับ"
"ขอทำไม มึงบอกเองว่าให้ขอแม่กู ถ้าแม่กูอนุญาต พี่กูก็ห้ามไม่ได้"
"ก็ให้เป็นอย่างงั้นเถอะ"
"เออ เอ้านี่ ทำไปก่อนครูมา" ผมวางกระเป๋าไว้ที่เก้าของผมก่อนจะหยิบสมุดการบ้านขึ้นมาให้ไอ้ฟ่า
"ขอบคุณค้าบ"
"-..-"



ถ้ามี NC แล้ว คงลงในนี้ไม่ได้ ใครอยากอ่านรบกวนเข้าธัญวลัยกับรีดอะไรทฺ์ได้เลยย นามปากกานี่เลยจ้า
รีดอะไรท์ : หมูกระทะจะเยียวยาทุกสิ่ง
ธัญวลัย: SSuziiChabu







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

14 ความคิดเห็น