พี่ครับ อย่ารังแกผม

ตอนที่ 3 : บทลงโทษคนดื้อ เกือบ18+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    27 ส.ค. 62

หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็ขึ้นห้องทันที ไม่ได้ลงไปกินข้าวเย็นหรือว่าอะไร ด้วยปกติผมจะไม่กินข้าวเย็นอยู่แล้ว ว่าแล้วก็ทักไปบอกไอ้ฟ่าดีกว่า เดี๋ยวจะมาว่าว่าไม่ทักไปบอกมัน
MewMusic : กูถึงบ้านละ
ฟีฟ่าคนหล่อ : เออ ดีมากที่รายงานกู
MewMusic : 5555แค่แวะมาบอก นี่กูจะไปทำการบ้านละ มึงก็ทำด้วยล่ะ กูจะได้ลอกบ้าง
ฟีฟ่าคนหล่อ : มึงเคยเห็นกูทำการบ้านหรอเพื่อน
Mew Music : มึงนี่มันจริงๆ เออกูไปทำการบ้านละ
ฟีฟ่าคนหล่อ : เอออย่าลืมเอามาให้กูลอกด้วย
คุยกับมันจบก็กดออกจากแอพไลน์ พร้อมส่ายหน้ายิ้มๆ ให้กับความขี้เกียจของมัน แต่แปลกถึงมันจะขี้เกียจ มันก็สามารถรอดจากการสอบมาได้ทุกที และคะแนนสอบแต่ละครั้งนี่ เกือบจะท็อปเลยนะครับ ไม่รู้มันกินอะไรเข้าไป สงสัยต้มหนังสือแดก ( ̄^ ̄)
"คุยกับใคร ถึงขนาดยิ้มคนเดียวแบบนี้" พี่เฟียสที่เข้าตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ถามขึ้น แต่พี่เข้ามาตอนไหนวะ ทำไมผมไม่ได้ยินเสียงดึงลูกบิด เสียงเปิดประตูเข้ามา ที่สำคัญผมล็อกประตูไว้นะ!
"เฮ้ย แล้วพี่เข้ามาได้ไง ผมล็อกประตูแล้วนะ"
"กูเก่ง มึงไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง มึงคุยกับใคร ทำไมต้องยิ้มออกหน้าออกตาขนาดนั้น"
"ผมก็แค่คุยกับไอ้ฟ่า"
"แล้วมึงจะยิ้มทำไม"
"เอ้า! พี่ มันก็ต้องมีเรื่องให้ยิ้มดิ" ถามแปลกๆ ถามมากกว่าปกติ เดี๋ยวนี้พี่เฟียสแม่งแปลกไป
"แล้วเรื่องอะไรล่ะวะ แค่พูดออกมานี่มันยากนักหรอ" พี่มันก้าวเท้ามาหาผม ผมต้องขยับตัวถอยหนีเล็กน้อย ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนเตียง แล้วพี่แกก้าวมาแบบนี้ เป็นใครก็ต้องกลัวปะวะ
"พี่จะเดินมาใกล้ทำไม ใกล้เกินไปแล้ว"
"งั้นก็บอกกูมาว่าคุยอะไรกัน"
"ผมแค่ทักไปบอกว่าถึงบ้านแล้ว ก่อนกลับมันให้ผมทักไปบอกมันด้วย ก็แค่เนี้ย ส่วนที่ยิ้มก็เพราะคุยเรื่องงานแล้วมันตลกเฉยๆ" ผมบอกไปแล้ว หวังให้พี่จะถอยออกไป แต่ทำไมยิ่งขยับเข้ามาอีก ไม่พอแค่นั้น พี่เขาขึ้นมามาบนเตียงผม ทำให้หลังของผมแทบจะติดผนังอยู่แล้ว แถมเอาหน้ามาใกล้ผมอีก
ฮืออออออ ทำไมใจผมต้องเต้นแรงด้วยวะヽ(*≧ω≦)ノ
ตึก ตึก ตึก ตึก ใจเจ้ากรรมเต้นไม่หยุด จนผมคิดว่ามันจะหลุดออกมาเสียให้ได้
"มันเป็นพ่อมึงหรอ มึงถึงต้องไปรายงานมันอะ ฮื้ม" ถึงแม้ว่าจะพูดเสียงทุ้มนุ่ม แต่ทำไมผมฟังแล้วรู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาวะ
"แล...แล้วพี่จะเข้ามาใกล้ทำไมขนาดนี้เนี่ย ถอยไป" ผมทั้งดัน ทั่งผลักตัว ผลักหน้าพี่แกออกไปก็ไม่เป็นผล
"หึ แล้วเสียงทำไมต้องสั่นด้วยล่ะครับ มิวสิค"
"อะ...อะไร ผมก็...ก็แค่อึดอัด พี่ถอยออกไปก่อน"
"กูว่ากูเคยบอกไปแล้วนะ ว่าไม่ให้ยุ่งกับไอ้ฟีฟ่า"
"แต่มันเป็นเพื่อนผมนะ"
"เด็กดื้อน่ะ ต้องโดนลงโทษรู้มั้ย"
"ลงโทษ อะไรว...อื้อ...." ไม่ทันได้พูดจบ พี่เขาก็จับท้ายทอยผมกดลงมาที่ปากเขาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากเขาขบเม้มดึงปากผมอย่างเอาแต่ใจ พยายามที่จะสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากผมให้ได้
"ห...หยุด...อื้อ..." ชายหนุ่มใช้ความเชี่ยวชาญจนในที่สุดสามารถสอดลิ้นเข้าไปควานหาลิ้นนุ่มๆด้านในโพรงปากอีกฝ่าย ก่อนจะตวัดรัดและดึงดูดตามแรงกระตุ้น จนทำให้มิวสิคหยุดอาการดิ้นรนขัดขืน อ่อนระทวยตามแรงสัมผัสของเขา ยอมจำใจถอนริมฝีปากออก
"บทลงโทษสำหรับเด็กดื้อ ถ้าไม่อยากโดนอีก ก็อย่าดื้อรู้มั้ยครับ" สติที่ขาดหายไปตามแรงอารมณ์และความเผลอไผลกลับมาอีกครั้ง
"พี่ทำแบบนี้ทำไมวะ ผมเป็นน้องพี่นะเว้ย"
"อืมน้อง... น้องรักซะด้วยว่ะ" พลันกัมหัวตัวเองมาดมหัวหัวเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูด "หลับฝันดีนะ ถึงเวลาเดี๋ยวเราก็รู้เองแหล่ะ ต่อไปก็อย่าขัดคำสั่งพี่รู้มั้ย ถ้าไม่อยากโดนแบบนี้อีก"
"ผมงงหมดแล้วเนี่ย รู้อะไร ถึงเวลาอะไร"
"หึ" มองผมแวบหนึ่งแล้วก็เดินออกไปไม่พูดอะไร นี่หมายความว่าอย่างไงวะครับ นี่มีอะไรที่ผมต้องรู้อีกหรอ พูดมาแบบนี้แล้วทำไมไม่พูดให้จบ ปล่อยให้ผมค้างคา? อยากรู้เนี่ย โว้ย แถม พี่เขา...จูบ ผมอีก...อีกแล้ว นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว พี่น้องกันเขาทำแบบนี้ได้หรอ แต่ทำไมผมถึงรู้สึกเคลิ้มไปกับ...จูบของพี่เขาด้วยวะ ผมไม่ผิดใช่มั้ย....




เขาจูบกันอีกแล้วจ้าาาาาาาา อะไรยังไงคะซิส ฮื้มมม เอ๊ะ แล้วเรื่องอะไรที่คนน้องต้องรู้น้า สงสัยกันมั้ยเอ่ย? ถ้าอยากรู้ก็ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะ ขอลงทุกวันจันทร์ พุธและวันศุกร์นะคะ อาทิตย์หน้าอาจจะไม่ได้ลงเพราะมีสอบไฟนอลจ้า จะลงย้อนหลังให้เต็มอิ่มเลยค่า ❤







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

14 ความคิดเห็น