พี่ครับ อย่ารังแกผม

ตอนที่ 2 : พี่หรือพ่อเอาดีๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 357
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 ส.ค. 62

"ตาเฟียสแกไปเรียกน้องอีกทีซิ ทำไมยังไม่ลงมาอีก มันน่าจริงๆ เด็กคนนี้นี่"
"ผมไปเรียกแล้ว น้องคงแต่งตัวอยู่ มันไม่กล้าลงมาสายหรอกครับ เชื่อผมสิ" ก็ผมเล่นขู่แล้วก็แสดงวิธีการปลุกฉบับผมไปแล้ว มันคงไม่กล้าหือแล้วล่ะ หึหึ ƪ(˘⌣˘)┐
"มาแล้วครับๆๆๆ แฮ่ก มิวรีบสุดแล้วนะ"
"มาๆ มากินข้าวกันได้แล้ว จะได้รีบไปโรงเรียน" แม่เลื่อนจานข้าวมาให้ผมและก็ตามด้วยไอ้มิว
"ขอบคุณคร้าบบ"
"...." ผมก็นั่งกินนิ่งๆของผมไป มีแต่มันที่ชวนแม่คุยโน่นคุยนี่ จากที่เคยนั่งกันเงียบๆกลับมีเสียงมันดังขึ้นมา
"อ๊าาาาาาา อิ่มที่สุด แม่ดูพุงมิวดิ ใหญ่ปะ" ผมเลื่อนสายตาไปที่พุงมัน มันที่ชี้พุงให้แม่ดูก่อนจะทำเป็นเบ่งพุง
"เว่อร์"
"ทำไม ตัวเองไม่มีพุง แต่มิวมี อิจฉาหรอ"
"หึ ใครจะไปอิจฉา อ้วนจะเป็นหมู"
"อ้าว! พี่เฟียส พูดงี้ หาเรื่อ..."
"พอเลยๆทั้งคู่ ทะเลาะกันเป็นเด็กไปได้ กินเสร็จแล้วก็ไปเรียนกันได้แล้ว"
"นี่ถ้าแม่ไม่ห้าม พี่ได้ล้มไปนอนที่พื้นแน่ บอกเลย"
"ใครกันแน่ที่จะได้นอนที่พื้น แต่ไม่นอนเฉยๆหรอกนะ หึ" พี่เฟียสมันเอื้อมตัวลุกไปหยิบกระเป๋า ก่อนจะเอี้ยวตัวมากระซิบข้างหู ก่อนจะเดินออกไป
"!!!!!!!!!!!!!!" ว่าไงนะ ที่พูดนี่หมายความว่าไงกันวะ ไอ้มิวคนนี้ไม่เข้าใจโว้ย
"แม่ครับ มิวไปแล้วน้า จุ๊บๆครับ" ก่อนไป ก็ต้องจุ๊บแก้มแม่ นี่เป็นกิจวัตรประจำวันของผมไปแล้ว
"เออๆ ตั้งใจเรียนล่ะ อย่าดื้อกับพี่เขามาก" ไอ้ตั้งใจเรียนก็ทำได้หรอก ไอ้ไม่ดื้อเนี่ย มิววสิคบอกเลยว่ายากกก!!!!



โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง
"วันนี้พี่เดินไปเลยนะ ไม่ต้องรอมิว เดี๋ยวมิวกลับเอง"
กึก
"พี่เฟียส จะหยุดก็บอกกันก่อนดิวะ ดูดิ๊ ดั้งที่แม่ให้มาหักรึเปล่าก็ไม่รู้เนี่ย"
"ทำไม"
"ทำไมอะไรของพี่ฮะ"
"ทำไมไม่ให้รอ เหตุผล" ที่อยู่ๆก็หยุดเดิน เพราะต้องการถามเหตุผลเนี่ยนะ โอ้ยยยยย ไอ้พี่เฟียส
"จะกลับพร้อมไอ้ฟ่า พวกไอ้ฟ่ามันชวนไปกินชาบู เดี๋ยวขากลับมันไปส่ง"
"ผู้ชาย?"
"ก็ใช่ดิ น้องพี่เป็นผู้ชายจะให้คบผู้หญิงเป็นเพื่อนเรอะ เป็นแฟนอะพอได้"
"ไม่อนุญาต ไปบอกมันว่าพี่ชายไม่ให้ไป"
"อะไรวะพี่ แต่มิวตอบตกลงไปแล้ว"
"ตกลงได้ก็ยกเลิกได้ ไปบอกมันซะ ถ้าดื้อ กูทำเหมือนตอนเช้าแน่"
"เห้ย ได้ไงอะพี่" อะไรของพี่แม่งวะ อยู่ๆจะมาให้ไปยกเลิกนัด มิวสิคคนคูลไม่เข้าใจค้าบ
"ได้ไม่ได้ก็ลอง กูไปล่ะ หวังว่าตอนเย็นกูมาแล้วจะเจอมึง" พูดจบก็เดินไป ไม่แม้แต่จะหันหลังมามองน้องมองนุ่งซักนิด เหอะ มิวสิคไม่ถูกใจสิ่งนี้ครับ


ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/1
"ไง ไอ้มิว สรุปวันนี้ไปแดกชาบูนะ กูดูร้านไว้ละ อาหารก็ดี สาวก็เด็ด คราวนี้มึงจะได้มีแฟนกับเขาบ้างไง" ไอ่ฟ่า หรือฟีฟ่าเดินเข้ามาทัก แต่จะให้ผมบอกอย่างไงวะ ว่าพี่ผมไม่ให้ไป
"เอ่อ...กูไปไม่ได้แล้วว่ะ พอดีพี่กูอะ พี่เฟียสเขาไม่ให้ไปว่ะ" ไหนๆจะไม่ให้ไปแล้ว ขออ้างชื่อหน่อยละกัน
"ไรวะ พี่มึงอีกละ หวงมึงเกินไปปะ" ผมก็คิดงั้น เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาขัดการที่ผมจะไปไหนมาไหนกับกลุ่มเพื่อน ทุกครั้งที่ผมจะไปผมจะบอกพี่ก่อน และทุกครั้งก็ถูกสั่งห้าม พวกไอ้ฟ่ามันก็บอกผมให้ว่าอย่าไปบอกพี่เฟียส แต่ผมก็ทำไม่ได้อยู่ดี (เวลาพี่ผมโหด มันก็โหดน่ากลัวอยู่ เลยเป็นเหตุผลหลักๆที่เชื่อฟังมันหน่อยๆ ใครจะว่าผมกลัวมัน ผมไม่แคร์หรอก ผมก็กลัวจริงๆแหล่ะครับ ลองมาดูตอนมันโหดแล้วคุณจะรู้) แถมพี่ผมชอบบอกให้ผมอยู่ห่างๆไอ้ฟ่า ถ้าผมไม่คบมัน ผมก็ไม่มีเพื่อนละ(มิวสิคหนูน่าสงสารจังลูกกกก(T▽T)) เคยทีครั้งนึงพี่เห็นผมเข้าไปกระโดดกอดคอมัน ตาพี่นี่แทบจะถลนออกมา จำได้เลยครั้งนั้นกลับบ้านไป พี่มันฟ้องแม่ว่าผมเกเร จะโดดเรียน ผมนี่งงว่าผมไปทำตอนไหนวะ ก็ตอนนั้นแหล่ะครับที่มันบอกให้ผมอยู่ห่างๆไอ้ฟ่า ไม่บอกเหตุผลด้วยว่าทำไม ชาติที่แล้วเกิดเป็นเผด็จการรึไงนะ สั่งได้สั่งดี
"ปกติพี่น้องแหล่ะมั้ง โทษทีว่ะ ไว้คราวหน้าละกัน"
"คงงั้น คราวหน้ามึงต้องกล้ากว่านี้ โตๆแล้ว จะไปไหนไม่ต้องรายงานพี่มึงหรอก ถ้ารู้สึกไม่ดี นู่น บอกแม่มึง กูว่าแม่มึงไม่โหดเหมือนพี่มึงหรอก"
"เอออว่ะ ความคิดดี ไว้กูจะลองทำครั้งหน้า ถ้าแม่อนุญาต พี่กูก็ห้ามไม่ได้ละ" ผมพบหนทางสว่างแล้วครับ หึหึ คราวนี้ผมจะได้ไปหลายๆที่ ที่ผมอยากไปแล้ว ตื่นเต้นแล้วค้าบบบบ
"แต่ถ้าแม่มึงไม่อนุญาตก็จบเห่"
"แม่กูใจดี เชื่อดิ แม่ต้องให้"
"เออๆกูก็หวังว่าอย่างงั้น"
"คมล. คมล. คมล.!!!!!!!" เป้ เพื่อนในห้องตะโกนขึ้นมา
"คมล. อะไรของมึงวะ ไอ้เป้" ท็อปตะโกนถาม
"ครูมาแล้วโว้ย นั่งที่ซิวะ" ได้ยินดังนั้น จากที่เสียงดังก็กลายเป็นได้ยินแต่เสียงพัดลม จากที่นั่งกันกระจัดกระจาย ตอนนี้กลับมานั่งที่ตัวเองเรียบร้อย เพราะอะไรน่ะหรอครับ ครูคนนี้ขึ้นชื่อว่าเจ้าระเบียบ ตีเจ็บแถมกดเกรดสุดๆไปเลย!!! เพราะฉะนั้นถ้าอยากได้เกรดดีก็ต้องทำตัวดี แม้จะขัดกับบุคลิกก็ตาม


อ๊อดดดดดดดดด ??””
เสียงสวรรค์ดังขึ้น เสียงที่แสดงถึงการหมดคาบเรียน และกลับบ้านได้!!!!! ไม่ต้องรอให้ใครพูดอะไร เรารู้ตัวเองอัตโนมัติ เก็บข้าวเก็บของ น้อยครั้งที่จะหันมาโบกมือลาเพื่อน เพราะใครๆก็อยากกลับเต็มที ผมก็เช่นกัน
"กูไปละนะฟ่า"
"เออๆ กลับดีๆล่ะ ถึงแล้วก็ทักมาบอกกูบ้างก็ดี"
"ค้าบพ่อค้าบ"
"ไอ้นี่"
"555555เออๆ ไปละ" ล่ำลาเพื่อนเสร็จผมก็ตรงดิ่งออกจากห้องลงมาข้างล่าง เป็นอย่างที่คิดเลยครับ พี่เฟียสแม่งมารอละ ทำไมคลาสพี่เขาเลิกไวจังวะ ผมลงมาทีไรเห็นพี่เขาทุกที
"กูนึกว่าจะไม่เจอมึง เกือบได้กระทืบคนละ" มาถึงก็โหดเลยครับ พี่ใครวะโฉดได้ใจ
"เออผมบอกว่าจะไม่ไปก็ไม่ไปดิ ไปๆ รีบๆเดิน ผมอยากอาบน้ำแล้ว" ผมดันหลังให้พี่เขานำหน้าไป ด้วยความร้อนของสภาพอากาศทำให้ตอนนี้หน้า ตัวเหนียวหมดแล้ว อยากอาบน้ำเต็มที่ละ
"ดี อย่าต้องให้กูซ้ำ รึมึงชอบ ถ้าชอบก็ขัดคำสั่งพี่ชายบ่อยๆนะ พี่มีบทลงโทษสำหรับคนดื้อเยอะเลย"
"อะไรของพี่เนี่ย ลงทงลงโทษอะไร โว๊ะ ไม่คุยด้วยแล้ว อยากอาบน้ำโว้ย" ไม่รงไม่รอแล้ว นับวันยิ่งพูดอะไรเพี้ยนๆ จิตๆขึ้นทุกวัน สรุปเป็นพี่หรือพ่อวะ สั่งเก่งกว่าครูก็พี่ผมเนี่ย!
"หึหึ"




บทลงโทษอะไรของเขาาาาาา งุ้ยย อยากเห็นคนน้องโดนลงโทษกันมั้ยยยยยย ม่ายยยยย~ อิอิ ฉากเรทนั้นจะมีตอนไหนน้าาาา
ขอลงทุกวันจันทร์ พุธและวันศุกร์นะคะ อย่างไงก็ฝากติดตามเรื่องนี้แล้วก็อีกเรื่องด้วยนะตะเองงง❤



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

14 ความคิดเห็น