พี่ครับ อย่ารังแกผม

ตอนที่ 14 : 'ส่งผิด' ชีวิตเปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 ก.ย. 62

Music's part

โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง
"วันนี้รอกูด้วย เดี๋ยวกลับพร้อมกัน เข้าใจมั้ย" เดินๆมาจะถึงทางเข้าโรงเรียน พี่เฟียสก็พูดขึ้น มองหน้าผมอย่างต้องการคำตอบ
"ปกติก็กลับพร้อมอยู่แล้ว วันนี้จะมาถามทำไม"
"ก็ถามเฉยๆ สรุป ถ้าเลิกไวก็รอกูด้วย ห้ามหนีกลับก่อน โอเคมั้ย"
"อืม โอเค" ผมก็พยักหน้าตอบๆไป ไม่อยากพูดอะไรเยอะ ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น พอผมอยู่กับพี่เขาสองคนทีไร ผมก็ไม่มีอะไรจะพูด ขนาดมองหน้ายังไม่กล้ามอง
พี่เขาก็พยักหน้า หลังจากนั้นเราก็ไม่มีอะไรจะพูด ต่างคนก็ต่างเงียบ เหมือนแค่คนรู้จักเดินมาด้วยกัน ไม่เหมือนเมืาอก่อนที่เคยพูดล้อพูดเล่นระหว่างทางเดิน จะให้ผมเหมือนเดิมมันกฺคงจะไม่ใช่ ในเมื่ออะไรๆมันก็ไม่เหมือนเดิม เกินเลยไปแล้ว

ทันทีที่พวกเราเดินมาถึงโรงเรียน ผมก็เดินแยกตัวออกมาเลย ไม่ได้บอกลาหรือเอ่ยคำพูดใดใดออกมา เห็นสีหน้าเหมือนพี่เฟียสจะพูดอะไร แต่ก็แค่นั้นแหล่ะครับ ก็ไม่ได้พูดอะไร ดีแล้วแหล่ะ ผมไม่อยากจะคุยอะไรกับเขามากนัก อะไรที่มันแตกหักไปแล้วก็ยากที่จะเอามาซ่อมแล้วกลับมาเป็นเหมือนได้ เห็นผมพูดเถียงเขาแบบนั้นก็แค่ต่อหน้าแม่ ผมไม่อยากให้ท่านผิดสังเกตและสงสัย ท่านคงรับไม่ได้ที่เราทำอะไรแบบนี้ ผมก็รับไม่ได้เหมือนกันที่ตัวเองเผลอรู้สึกดีๆ เผลอไผลไปกับสัมผัส...
ปั่ก!
"ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ เป็นอะไรมั้ย"
โอยย ใครวะ ก็ว่าเดินมาดีๆละยังโดนชนได้ เตรียมเงยหน้าจะด่า แต่...แม่ง! ใครไม่รู้ แต่รู้ว่าโคตรออร่า ขาว สูง หน้าตี๋ๆ เอาเป็นว่าหล่ออะ ฮืออ เคลิ้มม
"เอ่อ...ครับ เอ้ย! ไม่เป็นไร" เผลอโชว์ความเอ๋อไปเต็มที่เลยไอ้มิวสิค
"ขอโทษอีกทีนะ พอดีเรารีบ ว่าแต่เรา...ต้องเรียกว่าน้องปะ?"
"ผมอยู่ม.5 ครับ"
"โอเคน้อง พี่อยู่ม.6 ชื่อมินนะ" แนะนำตัวมาขนาดนี้จะไม่บอกชื่อตัวเองไปก็เสียมารยาทแย่
"ผมมิวสิคครับ"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะ พี่รีบ เอาไว้วันหลังถ้ามีโอกาสพี่จะเลี้ยงขอโทษนะ ไปล่ะ"
"มะ..." ไม่ทันแล้ว คือผมจะตอบว่าไม่เป็นไร แต่พี่แกพูดจบก็เดินตรงดิ่งไปเลย สงสัยคงจะรีบมากจริงๆ แต่คนอะไรวะ หล่อ เท่ ที่ผมเห็นคือ พี่เขาเดินไปทางไหนคนต้องมองอะ ไม่แปลกใจทำไมมองกัน เห้อ ทำไมผมไม่หล่อแบบนี้บ้าง -..-




"เป็นไรวะ" ผมเดินเข้าห้องมาต้องมองอย่างสงสัย เพราะปกติไอ้ฟ่าต้องโหวกเหวกโวยวายแต่มาวันนี้แปลกไป ก้มหน้าก้มตาจดอะไรซักอย่าง
"ทำงานค้างสิวะ แม่งเห็นคนในห้องบอกครูเพ็ญศรีจะตรวจสมุด เหี๊ยยยย แล้วคือไม่บอกล่วงหน้า ไม่งั้นกูคงทำก่อน2-3วันก่อนส่ง นี่มาตรวจปุปปับแล้วกูเนี่ย! ไม่ได้จด กูต้องมานั่งจดเนี่ย! " เข้าใจละ สิ่งเดียวที่ทำให้มันเงียบได้คือ งาน สมน้ำหน้า คาบครูเขาให้จดไม่จด เอาแต่นอน ไม่ก็เล่นนู่นนี่ กวนคนอื่น แล้วครูเพ็ญศรีแน่ เคี่ยวยิ่งกว่าอะไร ข้อสอบก็ยาก แต่ดีที่เวลาเก็บคะแนนง่ายหน่อย ส่งสมุด แล้วก็สอบเก็บคะแนนแต่ละบทที่พอทำได้ ไม่งั้นล่ะก็ ตายกันหมดห้อง
"กูบอกให้จดตั้งแต่ในคาบไม่จด เป็นไง สมน้ำหน้า จดไปเลยมึง"
"เหอะ เออว่าแต่วันนั้นเป็นไง พี่กูแม่งลากกูไปทำไมไม่รู้ กลับมาอีกทีคือมึงหายไปแล้ว รีบกลับไมวะ" มือก็จดแต่ปากก็ทำงาน ขี้เสือกจริงๆ
"กูมึนๆ แล้วไม่เห็นมึง เลยกลับแม่ง" ไม่รู้จะตอบอะไรไปเลยโกหกแม่ง เดี๋ยวได้ถามยาว
"แล้วกลับไง ขึ้นแท็กซี่หรอวะ"
"เออ พูดมาก หยุดถามหยุดซักแล้วก็ทำไปไอ้ห่า เดี๋ยวก็ไม่เสร็จ" ขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด เออๆออๆตามมันไป ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องสั่งให้มันรีบทำงาน
"แค่ถามแค่เนี้ย ทำมารำคาญ ไม่มีอะไรก็ไม่มีดิวะ"
"...." ผมเงียบ พลางนั่งลงเอาของออกมาจากกระเป๋า เตรียมพร้อมเรียนวิชาแรก ในขณะที่ไอ้ฟ่าก็นั่งปั่นงานต่อไป เมื่อไม่มีอะไรทำ ผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอะไรเล่นไปพลางๆ
ตื้อดึ่ง!
เสียงแอปพลิเคชันไลน์แจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า แล้วใครส่งอะไรมาตอนนี้ ดีนะยังไม่เข้าเรียน ถ้าเรียนแล้วส่งมาแล้วผมยังไม่ได้ปิดเสียงนี่คือซวย ว่าละก็กดปิดเสียงก่อนจะกดเข้าไปอ่านข้อความ
กูเฟียส : ตั้งใจเรียนล่ะ
เดี๋ยวนะ? พี่แกส่งมาหาผมเนี่ยนะ ใช่หรอวะ!?
กูเฟียส : ส่งผิด โทษที ไม่ได้จะส่งให้มึงจริงๆนะ จริงๆ
นั่นไง ว่าละ ไม่มีทางซะหรอกจะส่งมาให้ผม เหอะ! อ่านแล้วก็กดออก ไม่จำเป็นต้องตอบหรอก

End Music's part


Fias's part
"ทำไรวะ เห็นจ้องโทรศัพท์นานละ ทำไม มีเด็กอยู่ในนี้หรออ" ไอ้ฟิว เพื่อนสนิทที่ครั้งนึงน้องมันเคยพามิวสิคไปเที่ยว แต่จะว่าไปก็ต้องขอบคุณที่ทำให้อะไรๆมันสะดวกมากขึ้น ถึงแม้จะไม่สมเหตุสมผลก็ตาม แต่แล้วยังไงอะ ผมอยากได้ ที่ทำไปคือความตั้งใจล้วนๆ
"ไม่เสือกซักเรื่องคงไม่ตายหรอกมั้ง"
"โห่ย ไรว้า เพื่อนแค่เป็นห่วง เห็นคิ้วนี่แทบจะผูกเป็นปม"
"มึงอย่ามาเว่อร์"
"กูพูดจริง ทำไม ในโทรศัพท์มันมีอะไร ถึงทำให้ท่านเฟียสดูหงุดหงิดนักครับ" เหอะ ไม่มีอะไรดีซักอย่าง จนแทบอยากจะปาทิ้ง แม่ง อุตส่าห์ทักไปหา ตั้งสติอยู่ตั้งนานกว่าจะกดส่งไปได้ แต่ดูที่มันทำ อ่านแล้วแต่ไม่ตอบ! แม่งหงุดหงิด!
"ไม่มี อย่าถามมาก หลบ! กูจะไปนั่ง" นาทีนี้กับเพื่อนก็ไม่เว้น ไม่สนแม่งหรอกครับ รู้แค่ไม่ชอบ ไม่ชอบใจเลยจริงๆ
"อะไรน้า รึใครน้าที่ทำให้พี่เฟียสเป็นแบบนี้ ท่าจะสำคัญเอามากๆ อืมม ใช่คนเดียวกับที่ทำให้มึงโมโหน้องกูปะ"
"เสือก"
"ฮะฮ่า แสดงว่าใช่ กูคงต้องไปดูให้เห็นหน้าละ คงน่ารักน่าดูเอ็น เอ้ย! เอ็นดูมากๆแน่เลย"
"มึงจะเอาใช่มั้ย " พูดจาไม่เข้าหู ผมทำท่าจะกระโจนไปเตะมัน แต่มันเหมือนรู้เลยรีบลุกไปไปหลบตรงหน้าห้อง ที่โต๊ะครู
"เฮ้ยๆ ไรวะ พูดเล่นแค่นี้ ทำเป็นเข้ม ใจเย็นๆดิวะ"
"เงียบไปเลยมึง ถ้ายังอยากแดกเผ็ดเหมือนคนอื่นอยู่"
"โหดจังวะ ระวังนะ น้องคนนั้นจะกลัวเอา"
"ไอ้สัส!" คราวนี้ผมไม่รีรอ กระโดดไปตรงมัน ง้างขาเต็้มที่เตรียมจะเตะ แต่ก็นั่นล่ะ มันมีสัญชาตญาณเอาตัวรอด เบี่ยงตัวหนีผม แต่ใครจะยอมเล่นมาจี้แบบนี้ วันนี้ผมต้องได้เตะมัน กวนส้นตีนมาหลายทีละ!

End Fias's part



ก็เล่นบอกน้องว่าส่งผิด ยังจะมีหน้าไปให้น้องตอบอีก ถถถถถ แค่เรื่องนั้นยังไม่เคลียร์ ยังมาสร้างเรื่องใหม่อี๊ก เอ...เปลี่ยนพระเอกดีมั้ยน้าาา คิคิ รึจะ 3Pดีน้าา ไม่บอกจ้า ไปละบุยยยย
เช่นเดิม ทุกคอมเมนต์คือกำลังใจในการแต่งของไรท์ ติชมกันมาได้ตะเหมอออ ❤????


สามารถเจอกันได้ที่อีก2ช่องทาง
ธัญวลัย : SSuziiChabu
รีดอะไรต์ : หมูกระทะจะเยียวยาทุกสิ่ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

14 ความคิดเห็น