พี่ครับ อย่ารังแกผม

ตอนที่ 12 : ทำดีไถ่เธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    9 ก.ย. 62

Fias's part
"มึงจะดื้อไปถึงไหนวะ แดกข้าวต้มก่อน มึงต้องกินยาแล้วค่อยมารบกับกูทีหลัง" หลังจากทีผมจับเด็กดื้อไปอาบน้ำล้างตัวเสร็จ ใช่ว่าจะง่ายๆ เดี๋ยวดิ้น เดี๋ยวไม่ยอมให้ผมล้างตรงนั้นให้บ้างล่ะ ก็เห็นมันหมดแล้วปะวะ จะมาอายอะไร กว่าจะเสร็จเล่นเอาผมแทบจะอาบน้ำใหม่อีกรอบ ถึงแม้จะเห็นว่าผมทำอะไรไม่ดีเกี่ยวกับมัน แต่ผมก็เป็นห่วงมันนะครับ เคยเป็นมั้ยล่ะ เวลาเราทะนุถนอม รักใครมากๆ อย่างเช่นที่ผมดูแลไอ้มิวสิคอย่างกับไข่ในหินนี่แหล่ะครับ ถึงจะดูเผด็จการ สั่งมันทำนู่นทำนี่ ก็เพราะผมไม่อยากเสียมันไปให้ใครหนิ ผมรู้ตัวว่ารักมัน รักแบบรักที่ไม่ใช่แค่พี่น้อง ก็ตอนมัน12 ปีได้ ตอนนั้นผมห่างกับมันไม่กี่ปี จำได้ช่วงนั้นมันติดผมแจ แต่เป็นผมที่รำคาญมัน มันอยู่ต้องไม่มีผม ช่วงนั้นผมแกล้งมันสารพัด เพราะผมยังเด็กและติดเพื่อน เพราะเพื่อนๆชอบล้อ ด้วยความที่ตอนนั้นมันยังเป็นเด็กที่บื้อๆ เรียกว่าเอ๋ออะ แล้วมันชอบไม่สบาย ขี้มูกนี่ไหลเยิ้ม ไปไหนกับผมทีคนก็มอง ใครมันจะไปอยากอยู่ด้วย แต่มาวันนึงมันมีเพื่อนใหม่ เด็กข้างบ้านที่ย้ายเข้ามา ช่วงนั้นผมกับมันเรียกว่าห่างกันไปเลย ตอนแรกก็ไม่อะไร แต่นานๆไป ผมกลับห่วงหาว่ามันทำอะไร จะไปวิ่งเล่นหกล้มที่ไหน เพราะปกติมันจะมากวนผมตลอด แต่นี่กลับไม่มี กลับขลุกอยู่กับไอ้เด็กข้างบ้านนั่น ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆกับการที่ไม่มีมันมาอยู่ใกล้ ก็ตอนนั้นแหล่ะครับ ที่ผมเริ่มชอบมันและดูแลมันดีขึ้นจนมันโตขนาดนี้เนี่ยแหล่ะ แต่ผมกลับเผลอทำลายความไว้ใจของมันลงไป ใครจะไปห้ามอารมณ์ไว้ได้ มันเล่นไม่คุยกับผม แถมยังกล้าหนีผมไปเที่ยว แถมดื่มเหล้าอีก มันน่ามั้ยล่ะครับ แล้วเป็นไง คอพับคออ่อนขนาดนั้น เหอะ! อย่าหวังว่าผมจะปล่อยมันไปอีกเลย ถ้าจะไปต้องมีผมไปด้วยเท่านั้น ผมอะเป็นพี่ที่ดีที่สุดแล้ว ใช่ใช่มั้ยล่ะครับ??
"กูแดกเองได้ ไม่ต้องมาป้อน" มันแย่งช้อนข้าวต้มไปจากผม แต่นี่ใคร เฟียสนะครับ ชักช้อนหลบจากการแย่งทัน ทำให้หน้ามันงุ้มง้ำนิดหน่อย ไม่พอใจสินะ
"พูดดีๆนะมิวสิค กูพี่มึงนะ"
"เหอะ! อย่าหวังว่ากูจะเรียก "
"มิวสิคครับ ถ้าดื้ออีก กูไม่ใจดีแล้วนะ เลือก จะให้กูป้อนมั้ย" เมื่อไม่หยุดดื้อก็ต้องโดนไม้แข็ง เป็นไงล่ะ พูดไม่ออกเลย
"...."
"อย่ามาเล่นบทเงียบ" ยัง ยังเม้มปากแน่น ไม่สนใจคำพูดใดๆของผม
"มิวสิค"
"...."
"ได้" ผมวางถ้วยข้าวต้มลงโต๊ะโคมไฟข้างเตียง ก่อนจะโน้มใบหน้าจนดกือบชิดหน้าอีกฝ่าย ร่างเล็กตกใจตาเหลือก รีบเอามือดันใบหน้า ก่อนจะพูดขึ้น
"กินแล้วๆ"
"ก็แค่เนี้ย หึ" ผมแอบยิ้มมุมปากแต่ก็เป็นเวลาเพียงชั่ววินาทีเดียว ยิ้มนานไม่ได้เดี๋ยวเด็กมันเหลิง "อ้าปาก"
"อำอันใอ่"
"อะไรนะ พูดะไรของมึง ไม่เห็นรู้เรื่อง"
"แค่ก คำมันใหญ่ไปเว่ย กลืนไม่ลง!"
"อ้าวเหรอ ก็ไม่บอกล่ะ" ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าใหญ่ไม่ใหญ่ ก็ตอนแรกปากยังอมของใหญ่ๆได้อยู่เลย? (นังเฟียสสสสสส มโนไปแล้วว-,,-)
"ใครจะไปบอกได้วะ เล่นยัดมาแบบนี้ เหมือนกับยัดไ..."
"ยัดอะไร" ผมยักคิ้วส่งไปให้ ทำเป็นไม่รู้สิ่งที่มันจะพูด หึ
"ยัดข้าวไงวะ หิวแล้ว จะป้อนก็ป้อนดิ ลีลา" เมียใครวะ เขินน่ารักชะมัด แก้มงี้แดงเป็นลูกตำลึงสุกเลยเลย

"อะกินน้ำ แล้วกินยาซะตัวมึงรุมๆ เดี๋ยวจะไม่สบายไปกันใหญ่" หลังจากป้อนมันเสร็จ ก็แกะยาแก้ไข้ให้มันตามด้วยส่งแก้วน้ำไป เหลือข้าวต้มอยู่นิดหน่อยๆ จะทิ้งก็เสียดาย ผมเลยกินมันซะให้หมดเลย ใครจะว่าว่ากินของเหลือ ผมไม่สนหรอก ถ้าเป็นของมัน ผมกินหมดแหล่ะ นี่รึเปล่าครับที่เนียกว่าหลงเมีย
อึก อึก แกร๊ก
กินยาและน้ำลงเสร็จก็วางแก้วน้ำลงข้างโต๊ะโคมไฟ ก่อนจะเอนตัวลงนอน ก่อนที่มันจะหันหลังให้ผมโดยไม่พูดอะไรซักคำ
"ไม่ขอบคุณกูซักคำหน่อยหรอ"
"ไม่ได้ให้ป้อนเลย อาสาเอง"
"อืมมมม ปากดีต้องโดนตบ...ด้วยปากซะมั้ง" ทันทีที่มันได้ยินผมพูดจะตบมัน มันหันขวับมามองหน้าผมเขม็ง แต่ทันทีที่ผมพูดจบประโยคมันก็ทำตาโต ก่อนจะสะบัดหน้าหนี
"นึกว่าจะแน่ หึ นอนพักซะ หายดีค่อยว่ากันใหม่ จุ๊บ" ลุกขึ้นมาจัดผ้าให้คลุมตัวมัน ก่อนจะก้มลงจูบหอมมันเล็กน้อย รู้ว่ามันยังไม่หลับ แต่ขอค่าป้อนข้าวหน่อยเถอะ ถือว่ากำไรเล็กๆน้อยๆ
"ออกไปแล้วปิดผ้าม่าน ปิดประตูให้ด้วย" ดูสิ ขนาดนอนหันหลังแล้วยังสั่งกันได้ เอาวะ ทำดีไถ่โทษ แค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้
"มีอะไรก็ตะโกนเรียก หรือจะโทรก็ได้ โทรศัพท์มึงกูวางไว้บนโต๊ะนะ" เมื่อเห็นว่าร่างเล็กไม่หันมา แสดงว่าก็คงจะรับรู้แล้ว เลยวางโทรศัพท์ไว้ตรงนี้ มองมันแวบนึงก่อนจะเดินออกไป ไม่วายหันกลับมามองเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของมัน คงน่าจะหลับไปแล้วแหล่ะ ก่อนจะค่อยๆปิดประตูให้เบาที่สุด ไม่ให้ไปรบกวนการนอนของมัน ก็บอกแล้วว่าผมใจดี ไม่เคยทำร้ายใคร...


มาช้าดีกว่าไม่มานะคะ เนื่องจากไรท์ไปกิน...หมูกระทะมา! ฮี่ฮี่ อวดซะหน่อย ฉลองที่ผ่านติด0 ฟิสิกส์ ได้เกรด 1 จ้าาาา กดเกรดมากแม่ เล่นเอาซะเกือบแย่ ถ้าตกคือแก้ทำวงจรไฟฟ้า ประหนึ่งเรียนสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าก็ว่าได้ แต่ยังดีได้เกรด4อิ้ง กรี๊ดมากแม่ 55555
ลงช้าเพราะแต่งสดๆร้อนๆ แต่งไปอืดไป กะว่าจะงดอัพแต่กลัวไรท์คิดถึง ไม่อัพก็ไม่ได้
ใครอยากแชร์ประสบการการสอบ เกรด แชร์กันได้เลยนะคะ (หาเพื่อนปรับทุกข์) 55555
ชอบไม่ชอบ คอมเมนต์บอกกันได้น้า ตอนนี้มันก็จะเอื่อยๆหน่อย แต่อีกไม่นานมันก็จะมีจุดเปลี่ยนเล็กๆ ไงก็ฝากติดตามกันด้วยน้า
ทุกคอมเมนต์คือกำลังใจในการแต่ง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #8 NanThipparat (@NanThipparat) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 20:32
    รออยุ่นะคร้าาาาา. ชอบบบ
    #8
    1
    • #8-1 SSuziiChabu (@pp60) (จากตอนที่ 12)
      9 กันยายน 2562 / 20:37

      รักเลยยย
      #8-1