ช่วยด้วย.....ผมต้องแต่งงานกับผู้ชาย (END) จบแล้วจร้า(ตีพิมพ์กับ สนพ.the y)

ตอนที่ 4 : ใกล้ชิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

บทที่ 3

บ้านคีตะ

                ยังไงพวกฉันกับก่อนนะเธอ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาคุยเรื่องงานแต่งงานอีกทีในที่สุดไอ้ลาเต้มันจะกลับบ้านสักที คราวนี้แหละถ้ามันกลับไปเราจะบอกแม่ให้ยกเลิกไปให้ได้

                จร้า กลับกันดีๆล่ะ

 

                เสียงรถแล่นผ่านไปจากหน้าบ้าน ของคีตะ เฮ้อไปได้สักที แม่งโคตรอึดอัดเลย งานแต่งงานของผมกับมันอีกแค่ 1 เดือน ผมจะต้องบอกให้ยกเลิกไปให้ได้ แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ ถ้ามีใครรู้ว่าผมต้องแต่งงานกับผู้ชายมีหวังโดนล้อยันชาติหน้าแน่ๆ ผมยืนเหม่อลอยอยู่หน้าบ้าน ด้วยสีหน้าที่เศร้าใจอย่างมาก

                เป็นอะไรลูก ยืนเหม่ออะไรอยู่แม่ของผมเดินมาหา ท่าทีดูเป็นห่วง

                แม่ ผมไม่อยากแต่งงาน ยกเลิกงานแต่งงานนี้ได้ไหมผมขอร้องแม่ของผม

                คีตะลูก กล้าพูดมาขนาดนี้แล้ว แม่ก็ไม่อยากทำให้ลูกลำบากใจ เอาเป็นว่าแม่จะ...

                แม่จะยกเลิกงานแต่งงานนี้ไปใช่ไหมครับผมพูดด้วยความดีใจ

                ดูปากแม่นะ คีตะ แม่จะไม่ยกเลิกเด็ดขาด ลูกเคยสัญญากับแม่ไว้ยังไง ถ้าลูกได้เรียนตามที่ตัวเองต้องการแล้ว จะยอมทำตามที่แม่สั่งทุกอย่าง ดังนั้นลูกไม่มีสิทธิ์มายกเลิกงานแต่งงานนี้เด็ดขาด นี่คือคำสั่ง

                โถ่แม่ ไม่ทำแบบนี้กับผมสิผมแทบจะร้องไห้ออกมา ด้วยความเสียใจที่แม่พูดแบบนี้กับผม ยังไงผมต้องแต่งงานกับไอ้ลาเต้ มันจริงๆ ใช่ไหม

                เอาน่า คีตะยอมๆ แต่งไปเถอะพี่ชายตัวดีมันเดินมาหาผม ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง

                พี่มาแต่งเองไหมล่ะผมพูดประชดกับ

                ไม่มีทางโว๊ย คุยกับมึงแล้วหงุดหงิดว่ะ กูขอไปนอนดีกว่า

                พี่ชาย ของผมเดินขึ้นไปบนห้อง ปล่อยให้ผมนั่งอยู่บนโซฟา เพียงคนเดียว พ่อกับแม่ ก็ขึ้นไปนอนแหละ เฮ้อ งานแต่งงานจะมาถึงอีก 1 เดือน ผมจะหาวิธีไหน ทำให้งานแต่งงานนี้ยกเลิกไป คิดยังไงก็คิดไม่ออก พรุ่งนี้ผมต้องไปขอร้องให้คัตเตอร์มันช่วยดีกว่า  ไปนอนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า

 

 

                ชายร่างผอมสูง ถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่เดินเข้ามาภายในงาน ที่มีผู้คนจำนวนมากกำลังยืนแสดงความยินดี กับพวกเขา 2 คน ชายร่างผอมสูง เดินมาหยุดอยู่ที่หน้า ชายคนหนึ่ง พร้อมกับส่งดอกไม้ช่อใหญ่นั้นให้เขาไป ผู้คนในงานต่างลุกขึ้นมาปรบมือให้เขา 2 สอง ด้วยความดีใจ ชายร่างผอมสูง ค่อยๆ ขยับหน้าของเขา เข้าไปใกล้ๆ หน้าชายอีกคน พร้อมทำปากจู่ เล็กน้อย

 

 

เสียงนาฬิกาปลุก

                ไม่จูบนะโว๊ย

                 ผมสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ นี่ผมฝันอะไรของไปว่ะเนี่ย คราวนั้นผมฝันว่าจะโดนหอมแก้ม ก็โดนไอ้ลาเต้มันหอมจนได้ คราวนี้ฝันว่าจะโดนจูบ เฮ้ยไม่น่า ผมคงคิดมากไปเองแหละ มันจะมาจูบผมได้ยังไงกัน ผมออกจะระวังตัวดีจะตาย

ตื่นแล้วหรอ

                เสียงใครบางคนมากระซิบที่ข้างหูของผม ผมค่อยๆ หันหน้าไปตามเสียง ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า มันคือไอ้ลาเต้ กำลัง ยื่นหน้ามาใกล้ผม ปากของมันจะใกล้ปากของผมเต็มที

                เฮ้ย มึงมาอยู่ที่ห้องกูได้ไงเนี่ยผม รีบเขยิบตัวออกทางทันที พร้อมกับรีบเอาผ้าห่มมาปิดตัว

                กูมีกุญแจมัน โชว์กุญแจห้องผม อย่างหน้าระรื่นโดยไม่รู้สึกอะไร

                พี่กูให้มึงมาใช่ไหมมันแค่พยักหน้าตอบ พร้อมกับเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ในห้องผม และหยิบหนังสือขึ้นมาดูไปเรื่อยๆ

                พี่นะพี่ไม่น่าทำกับผมได้ ดูมันทำสิ มันคิดว่าเป็นห้องของตัวเองไงว่ะ

                รีบไปอาบน้ำ จะได้ไปมหาลัยกัน

                ใครจะไปกับมึง กูไปคนเดียวได้โว๊ย มึงจะไปไหนก็ไปเถอะผมพูดแบบไม่สบอารมณ์ ยิ่งเห็นหน้ามันยิ่งหงุดหงิด

                อืม...ถ้ามึงไม่ไปอาบน้ำตอนนี้ อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะลาเต้ วางหนังสือลง ก่อนจะเดินมาที่ เตียงนอนของคีตะที่นั่งอยู่ด้วยความหวาดกลัว

                มึงจะทำอะไรกูลาเต้ ค่อยๆ นั่งลงบนเตียงนอนของคีตะ ก่อนจะยื่นหน้าไปใกล้ๆ คีตะ

                มึงจะกลัวทำไม กูบอกมึงดีๆ แล้วมึงไม่ทำตามเองน่ะมันจะทำอะไรเรา ผมค่อยๆ หลับตาปี่ลงไป หัวใจของผมตอนนี้เต้นแรงจนแถมจะทะลักออกมา ตึกๆ ๆ นี่ มึงคิดอะไรของมึงเนี่ยลาเต้ เอามือมาดีดที่หน้าผากของคีตะ

                ผมค่อยๆ ลืมขึ้น เอ่อ....เปล่าโว๊ย กูไปรีบไปอาบน้ำดีกว่าผมรีบลุกจากเตียงนอนไปที่ห้องน้ำทันที เฮ้ยคิดว่ามันจะจูบผมซะอีก โล่งอกไปหน่อย นี่ผมจะต้องไปมหาลัยกับมันจริงๆ ใช่ไหม ว่าแต่ทำไมผมต้องกลัวมันด้วยเนี่ย ยอมทำตามที่มันสั่ง คีตะ ทำไมสู้มันล่ะ เป็นผู้ชายซะเปล่า กลายเป็นคนไม่กล้าไปซะงั้น

!! ก๊อก ก๊อก!!

 

                นี่ มึงจะอาบน้ำนานไปถึงพรุ่งนี้เช้าเลยหรอว่ะลาเต้พูดตะโกน อยู่หน้าห้องน้ำ

                เออๆ แป๊บ จะเสร็จแล้วผมรีบถูสบู่ ล้างตัว ก่อนจะหยิบ....เวรแล้ว ผมลืมเอาผ้าเช็ดตัวเข้ามา ทำไงดีว่ะ ไอ้ลาเต้มันก็อยู่ในห้องผมอีก โอ๊ยจะออกไปสภาพนี้มีหวังไม่รอดมันแน่ ผมค่อยๆ แง้มประตู ออกไปเล็กน้อย

                เออ ลาเต้ช่วยเอาผ้าขนหนูที่อยู่หน้าตู้เสื้อผ้ามาให้หน่อยดิลาเต้ ที่อยู่หน้าห้องน้ำก็เดินไปเอามาขนหนูมาคีตะที่อยู่ในห้องน้ำ นี่ ผ้าขนหนูลาเต้ยื่นไปให้คีตะ คีตะกำลังจะรับ ลาเต้ก็ดึงกลับมาที่ตัว

                มึงอย่าเล่นแบบนี้ดิ ตอนนี้กูโป๊ เอาผ้าขนหนูมาให้กูเถอะผมพูดจาขอร้องมันให้เอาผ้าขนหนูมาให้ผมสักที

                งั้น กูขอดูหน่อยลาเต้ ทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็น

                ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต เอามานี่

                 คีตะ รีบดึงผ้าขนหนูเข้ามาในห้องน้ำ พร้อมกับล็อกประตู เฮ้อเกือบไม่รอดแล้วเรามีที่ไหนจะมาขอดู แม่งโคตรโรคจิตเลย ผมรีบพันผ้าขนหนู ก่อนจะค่อยๆ แง้มประตูออกมาเพื่อที่จะได้มองเห็นว่าลาเต้มันไม่ได้อยู่หน้าห้องน้ำ มันไม่อยู่แล้ว ค่อยโล่งอกหน่อย ผมรีบไปใส่เสื้อผ้าดีกว่า ผมก้าวออกมาจากห้องน้ำอย่างช้าๆ

                คีตะผมหันไปตามเสียงที่มันเรียกผม

                เฮ้ย

                เท้าของคีตะดันไปเหยียบที่ผ้าเช็ดเท้าแล้วลื่นด้วยความตกใจ ร่างของคีตะกำลังล้มลงไปที่พื้น ลาเต้เห็นท่าไม่ดีจึงรีบคว้ามือไปจับที่แขนของคีตะด้วยความตกใจ

 

                 ตุ๊บร่างของชายทั้ง2 คน ต่างล้มลงพื้นด้วยกันทั้ง2 คน ลาเต้นอนคร่อมคีตะอยู่ข้างบน ส่วนคีตะนอนอยู่ข้างล่างพื้น สายตาของทั้ง2คนต่างจ้องมองกัน ตึกๆ เสียงหัวใจของใครบางคนต่างเต้นไม่เป็นจังหวะ

                กูหนัก มึงรีบลุกออกไปได้แล้วโว๊ยคีตะ โวยวายขึ้นมา

                โทษทีว่ะลาเต้ รีบลุกขึ้นมาจากร่างของคีตะ มึงรีบใส่เสื้อผ้าเถอะ เดียวกูไปรอมึงข้างล่างลาเต้รีบเปิดประตูแล้วออกไป นี่ผมเป็นอะไรของผมกันนะ ทำไมตอนที่ผมล้มทับไอ้คีตะ มันรู้สึกหัวใจมันเต้นแรง ยิ่งได้เห็นใบหน้าของมันใกล้ๆ ก็ยิ่งอยากเข้าไปจูบ นี่เราเป็นอะไรของผม ความรู้สึกแบบนี้ มันคืออะไรกันแน่

(เหตุเกิดจากความสับสน จากการที่ไม่รู้ใจตัวเอง)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Live1forever (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 06:38
    สนุกมั่กๆ
    #1
    0