ช่วยด้วย.....ผมต้องแต่งงานกับผู้ชาย (END) จบแล้วจร้า(ตีพิมพ์กับ สนพ.the y)

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 พ.ค. 63


บทนำ

                เสียงระฆังดังกังวาน ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ ผู้คนต่างมาร่วมงานที่จัดขึ้นอย่างเนืองแน่น ภายในห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยดอกไม้นาๆพันธุ์ อาหารหลากหลายละลานตา ผู้คนต่างรอคนสำคัญมาเปิดพิธี

                เสียงประตู บานใหญ่เปิดออก ผู้คนต่างมองไปทางเดียวกัน เด็กผู้ชาย 2 คน อายุราวๆ ไม่เกิน 7 ปี ใส่ชุดสูทอย่างหรูหรา เดินถึงช่อดอกไม้ คนละช่ออยู่ในมือ เด็กผู้ชายสองคนเดินเข้ามาภายในงานด้วยใบหน้าที่แจ่มใส ผู้คนต่างจับจ้องมองเป็นตาเดียวกัน พวกเขาเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าพ่อแม่ของเขาก่อนจะค่อยๆ นั่งลงไป พร้อมกับวางช่อดอกไม้ลง ของตรงหน้าของพวกเขามีเงินจำนวนหนึ่งและมีแหวน อยู่สองวง เป็นแหวนที่แกะสลักชื่อของพวกเขา 2 คนไว้ในแหวน พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายต่างมีสีหน้าที่มีความสุขอย่างมาก

                ลาเต้ ใส่แหวนให้คีตะสิลูกเด็กชายรูปร่างอ้วน ผิวสีดำ หยิบแหวนขึ้นมาสวมใส่ให้กับเด็กชายอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามของเขา

                ถึงตา คีตะละ สวมแหวนให้ลาเต้สิ จร้าลูกเด็กชาย หนุ่มรูปร่างผอม ขาว พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหยิบแหวนที่อยู่ในพานขึ้นมาสวมใส่ให้กับเด็กชายหนุ่มอีกคน ทุกคนที่อยู่ในงานต่างๆ ลุกขึ้นยืนตบมือด้วยความยินดี หอมเลยทุกคนในห้องโถงต่างพูดเป็นเสียงเดียว

 

 

เสียงนาฬิกาปลุก**!! **

                ไม่หอมนะ อย่าหอมนะชายหนุ่มตกใจตื่นขึ้นมา ด้วยใบหน้าที่มีเหงื่อโชก เขาถอดหายใจอย่างแรงออกมา นี่เราฝันแบบนี้อีกแล้วหรอว่ะเนี่ย ทำไมหมู่นี้ฝันบ่อยชะมัด โอ๊ย ฝันอะไรไม่ฝัน ฝันถึงการหมั้นตอนที่เราเป็นเด็ก คีตะเอ่ยเมื่อไรจะหลุดผลเสียที

                ผมมีชื่อว่าคีตะ เรียนอยู่ปีหนึ่งคณะศิลปกรรมศาสตร์บัณฑิต สาขาการถ่ายภาพ ผมเป็นคนที่ชอบถ่ายภาพมาตั้งแต่เด็กละ ทีแรกพ่อแม่ของผมให้ผมเรียนหมอแต่หัวผมไม่ถึง สุดท้ายพ่อแม่ก็ตามใจอย่างเรียนอะไรก็ได้ขอให้เรียนจบก็พอ ผมมีพี่ชาย 1 คน มันเรียนอยู่ปี 4 มันเรียนหมอมันทั้งเรียนเก่ง ฉลาด ที่สำคัญมันชอบแกล้งผม อย่างเช่นตอนนี้

 

เสียงเปิดประตู

                โวยวายอะไรวะ เสียงดังเชียวคีตะนั้นไงมันเดินมาละ มันดูดีกว่าผมในหลายๆ อย่าง แต่อย่างเดียวที่มันไม่มีคือความหล่อ เพราะผมหน้าตาดีกว่ามัน

                พี่เขามาในห้องผมได้ไงเนี่ยผม รีบเอาผ้าห่มมาคลุมตัวผม

                กูมีกุญแจ มึงจะอายทำไม กูเห็นจนชินตาละ ที่มึงนอนใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวเนี่ยผมพยายามหันหน้าหลบไปทางอื่น จะมากวนอะไรเราอีกว่ะ ไม่อยากมีพี่ชายแบบนี้เลย ความส่วนตัวก็ไม่มี

                มึงบ่นอะไรของมึงว่ะมันยก ขาของผมขึ้นทั้ง 2 ข้าง เห้ย ทำอะไรอ่ะผมรีบ ถีบขาออกไปอย่างแรงด้วยความตกใจ พี่ชายของผมมันกระเด็นไปอยู่ข้างล่างเตียง โอ๊ย มึงกล้าถีบกูหรอ

                เปล่า ผมไม่ได้ใจนะซะใจชะมัดที่แกล้งมันคืนกับได้ ตั้งแต่ผมจำความได้มันชอบแกล้งผมมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นการหลอกเอางูปลอมมาวางที่นอนของผม ซึ่งมันก็รู้ว่าผมกลัวงูเป็นอย่างมาก มันแกล้งผมมาสารพัดล่ะ ละเหนื่อยกับพี่ชายคนนี้จริงๆ

                เออช่างมันเถอะ มึงรีบไปอาบน้ำแต่งตัวไป มหาวิทยาลัยได้แล้ว ตอนนี้มันสายละผมหันไปมองนาฬิกาปลุก ฉิบหายล่ะ จะ 8 โมงแล้วเนี่ย วันนี้มีเรียนเช้าด้วย ผมรีบลุกไปอาบน้ำ ใส่เสื้อผ้าอย่างฉับไว

 

                ทุกคนคงสงสัยว่าทำไมจู่ๆ ผมฝันถึงงานหมั้นอยู่บ่อยๆใช่ไหม เพราะผมเคยถูกพ่อแม่จับหมั้นกับลูกของเพื่อนแม่ที่เป็นผู้ชายด้วยกัน ตอนนั้นผมเป็นเด็กยังไม่รู้เรื่องอะไรก็เลยทำตามที่ผู้ใหญ่สั่ง พ่อแม่ของผมดันไปสัญญากับครอบครัวของเพื่อนแม่ ตอนผมอยู่ในท้องว่าจะให้แต่งงานกันไม่ว่าจะเป็นเพศไหนก็ตาม เพื่อสร้างความสัมพันธ์เป็นทองแผ่นเดียวกันอะไรของเขาก็ไม่รู้ ซึ่งผมกับผู้ชายคนนั้นดันเกิดเวลาห่างกันแค่วันเดียวเอง เขาเกิดก่อนผม เขาก็เลยเป็นพี่ผมซึ่งผมมาคิดๆ ดูแล้วมันจะเป็นพี่ได้ไงว่ะ เกิดหลังวันเดียวเอง มันจะตัวอ้วนๆ ดำเตี้ยๆ หน้าตาก็งั้นๆ ขี้แย อ่อนแอมาก หลังจากที่หมั้นกันเสร็จมันก็ย้ายไปเรียนที่ต่างประเทศ ซึ่งก่อนที่มันจะไป ครอบครัวของมันดันตกลงกับพ่อแม่ของผมว่า ถ้าเราสองคนเรียนมหาวิทยาลัยเมื่อไรจะให้แต่งงานกัน ใช่ฟังไม่แปลกหรอกแค่การหมั้นตอนเป็นเด็กของผมแย่มากอยู่แล้ว ตอนโตยังต้องมาแต่งงานกันอีกซึ่งทำให้ผมแย่ไปกว่าเดิมอีก เฮ้อ แต่นี่ก็เป็นเวลา 10 กว่าปีมาแล้วที่ผมไม่ได้เจอมันอีก ตอนนี้มันคงมีแฟนไปแล้วแหละมั่ง มันคงไม่กลับมาที่นี้อีกแล้วแหละ

                เฮ้ย คีตะนั่งเหม่ออะไรอยู่คนเดียว

                เปล่าไอ้หมอนี่ มันชื่อว่าคัตเตอร์ มันเป็นเพื่อนที่ผมสนิทมาตั้งแต่ตอนเด็กล่ะ มันรู้ความลับของผมทุกๆ เรื่อง เรื่องการหมั้นการแต่งงานมันก็รู้ แต่มันไม่เคยบอกใครมันเป็นคนเก็บความลับเก่งแต่มันมีข้อเสียอย่างเดียวคือ มันซุ่มซาม มันชอบเอาเรื่องปวดหัวมาให้ผมตลอดเวลา

                ไม่จริงอ่ะ หน้ามึงเหมือนไม่ได้นอนมาหลายตัวแล้วนะมันมองหน้าผมไปมา ก่อนหยิบกาแฟมาให้ผมกินแก้ง่วง

                ขอบใจมึง คือกูฝันถึงเรื่องการหมั้นมาหลายอาทิตย์แล้วว่ะ ยิ่งตอนเข้ามหาวิทยาลัยกูฝันบ่อยมาก พอแม่กูบอกว่าถ้ากูเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจะให้กูแต่งงานกับไอ้ลาเต้อะไรนั้น มันทำให้กูคิดมากแล้วนอนไม่หลับมาหลายวันแล้วว่ะตอนนี้ ผมไม่มีอารมณ์จะทำอะไรเลย ยิ่งคิดถึงตอนที่แม่ผมบอกว่าจะต้องแต่งงานกับคนที่ผมหมั้นตอนเด็กมันยิ่งทำให้ผม ไม่มีความสุขเอาละเลย

                มึงจะไปคิดมากทำไมว่ะ ไอ้ลาเต้อะไรนั้นอ่ะ มันก็ไปอยู่ต่างประเทศหลายปีแล้วนะโว๊ย มันคงไม่กลับมาแล้วแหละ กูว่า

                เออ ก็จริงของมึงจะมานั่งคิดมากทำไม ป่านนี้มันคงมีลูกมีเมียมันไปแล้ว

                เออๆ ใช่ อย่าคิดมากเลยว่ะ วันนี้ไปส่องสาวคณะสัตวแพทยศาสตร์ดีกว่าว่ะ กูเห็นมีคนแจ่มๆ ทั้งนั้น

                จริงหรอว่ะ เออๆ ไปดิ

 

                ใครจะไปคิดว่าการที่ผมไปคณะสัตวแพทยศาสตร์ครั้งนี้จะทำให้ผมเจอกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด และทำให้เปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล

** **

                               (ฝันดีๆ ไม่เคยจะจำได้ ฝันร้ายๆ ดันจำได้ดี)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น