[Fic B1A4] My Hyung Neighbor นี่ผมไงจะใครล่ะฮะพี่ [JinChan]

ตอนที่ 4 : Chapter 4 : Sonic Boom

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 พ.ย. 58


Chapter 4 : Sonic boom




“ยินดีต้อนรับสู่วันแรกของการเปิดเทอมนะนักเรียนเกรด 11 ห้อง 2 ทุกคน”

อาจารย์ผู้หญิงแต่งตัวป้าๆใส่รองเท้าส้นสูงเดินเสียงดังกรุบกรับเข้ามาในห้องเรียน อะไรจะตรงเวลาขนาดนั้นแปดโมงตรงเจ๊แกก็จะเริ่มสอนเลยหรือไง นี่มันเปิดเทอมวันแรกนะ

“อาจารย์ชื่อปาร์คมุนอา จะมาเป็นครูประจำชั้นในปีนี้ของพวกเธอ” อาจารย์ปาร์ควางแฟ้มลงกับโต๊ะเรียน หัวหน้าห้องคนเก่าส่งซิกทางสายตาให้นักเรียนในห้องทุกคนลุกขึ้นยืนอย่างรู้หน้าที่

“นักเรียนทำความเคารพอาจารย์”

“สวัสดีครับ/ค่ะอาจารย์” ทั้งสามสิบกว่าเสียงของนักเรียนในห้องดังประสานกันอย่างพร้อมเพรียง ตรงที่นั่งริมหน้าต่างกงชานก้มมองดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือเป็นรอบที่ร้อยในวันนี้ ชาบาโรแกอยู่ไหนของแกเนี่ย

“ก่อนจะเริ่มบทเรียนแรกของวันนี้ อาจารย์อยากแนะนำเพื่อนใหม่ของพวกเราให้ได้รู้จักกันก่อน เข้ามาสิ”  อาจารย์หันไปเรียกใครบางคนที่ยืนรออยู่ตรงประตู ร่างเล็กของหนุ่มน้อยแก้มป่องสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเดินเข้ามายืนหน้าชั้นเรียนด้วยความประหม่านิดๆ ก็เขากำลังถูกจ้องด้วยสายตาของนักเรียนทั้งสามสิบกว่าชีวิตจะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไงกัน

ปากเล็กพ่นลมหายใจออกช้าๆก่อนจะระบายยิ้มใสซื่อออกมาอย่างผูกมิตร

“ผมอีซานดึลฮะ ย้ายมาจากอินฮวาไฮสคูล ยินดีที่ได้พบและรู้จักกับเพื่อนๆทุกคนนะครับ” มือขาวยกขึ้นเกาหัวแก้เขินจนผมสีน้ำตาลนุ่มเสียทรงไปนิดหน่อย เพื่อนๆพากันปรบมือต้อนรับสมาชิกใหม่ของห้องตามมารยาท อย่างน้อยโรงเรียนใหม่นี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนะอีซานดึล นายทำได้ดีแล้ว

“เข้าไปนั่งตรงนั้นเถอะจ้ะ” อาจารย์ปาร์คผายมือมาทางที่นั่งข้างๆกงชาน คนผมดำสะดุ้งเล็กน้อยเพราะมัวแต่มองออกไปนอกหน้าต่างหาเพื่อนตัวเองที่ยังมาไม่ถึงซักที เวรละไง! แล้วไอ้กระรอกมันจะไปนั่งที่ไหนล่ะ

ร่างเล็กก้มหัวลงให้กับเพื่อนใหม่ดูขัดๆเขินๆ กงชานยิ้มตอบกลับอย่างเป็นมิตร ก็เขาเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดีอยู่แล้ว จะให้ไปทำหน้าตาบึ้งตึงใส่สมาชิกใหม่ที่ไม่ได้รู้อีโหน่อีเหน่อะไรมันก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อยล่ะมั้ง

“ฝากดูแลเพื่อนด้วยนะ” อาจารย์ปาร์คพูดกับกงชาน

“ฮะอาจารย์ ^^” ซานดึลหย่อนกระเป๋าลงบนเก้าอี้ข้างๆแล้วยิ้มแหยๆให้กงชานอีกที

“ฉันกงชานนะ ยินดีที่ได้รู้จักกับนายนะอีซานดึล” คนผมดำพูดเพื่อไม่ทำให้บรรยากาศดูเคร่งเครียดน่าอึดอัดเกินไป เขาเองก็พอเข้าใจว่าการเป็นนักเรียนที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่มันรู้สึกกดดันแค่ไหนเวลาต้องมาทำความรู้จักเพื่อนที่ตัวเองไม่คุ้นเคย

“นายเรียกฉันว่าซานดึลเฉยๆก็ได้ เรียกซะเต็มยศเชียวกงชาน” เพื่อนใหม่แนะนำอย่างเป็นกันเองมากกว่าเดิม กงชานหัวเราะแล้วหันไปมองนาฬิกาอีกรอบ บาโรวันนี้แกจะถึงโรงเรียนไหมฮะ!

“ขอโทษครับอาจารย์ -0-;;” เสียงของคนที่กำลังนึกถึงดังมาจากหน้าประตูห้องก่อนจะปรากฎร่างชายผมดำตาเท่าเม็ดก๋วยจี๊ที่ดูเหมือนจะวิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล เหงื่อเม็ดเล็กผุดอยู่เต็มหน้าใสจนต้องใช้มือปาดออก อาจารย์ปาร์คหันไปตามต้นเสียงพร้อมหรี่ตาพิจารณาผู้มาใหม่ ผมสีดำซอยสั้นทรงหน้าม้าตรงดูยุ่งเหยิงเหมือนบ้านโดนพายุทอร์นาโดเข้าจากการวิ่งมาราธอนระยะไกลจนมาถึงโรงเรียน

“นักเรียนใหม่อีกคนหรือไง?” บาโรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นก่อนจะตอบคำถาม แหม่ก็เล่นกระดกแว่นขึ้นแล้วทำหน้าดุอย่างนี้เป็นใครก็ต้องเกร็งแหละ

“นักเรียนเก่าครับ แต่ผมมาสาย” กงชานหลุดขำพรืดกับคำตอบที่ตรงเกินเหตุของเพื่อน แต่ก็นะบาโรมันเป็นคนอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เขาชอบในความตรงไปตรงมาของเพื่อนคนนี้ที่สุดเลยล่ะ มันดูไม่เฟคดี

คนมาสายหันไปมองต้นเสียงที่ขำ พอเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทอย่างกงชานชิคบาโรก็เลยยักคิ้วให้กวนๆเป็นการทักทาย แต่เอ๊ะ…มีใครนั่งอยู่ข้างกงชานอ่ะ

อ้าวเฮ้ย! ใครมันมาแย่งที่นั่งตูฟะ! =[]=

“ดีที่ยังรู้จักยอมรับความผิดของตัวเอง ไปนั่งข้างหลังโน่น วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกอาจารย์จะปล่อยไปก่อน” อาจารย์ปาร์คจอมเฮี้ยบชี้ไปตรงที่นั่งข้างหลังห้องเยื้องกับโต๊ะกงชาน ไหนบอกว่าจะให้อภัยกันไง แล้วทำไมผมต้องมานั่งหลังห้องคนเดียวอย่างนี้ด้วยล่ะครับ =_=;;

กงชานมองตามแผ่นหลังเพื่อนที่เดินเซ็งๆตรงไปทางหลังห้องจนลับสายตา ซวยแล้วไงบาโร ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้แล้วนะ

บาโรเดินเข้าไปนั่งตรงโต๊ะที่อาจารย์ปาร์คชี้ให้นั่งอย่างไม่มีทางเลือก ตาก็เหลือบมองมาทางที่นั่งข้างกงชานที่มันควรจะเป็นของเขาด้วยความเคียดแค้น ที่นั่งฉันแท้ๆ แล้วไอ้เป็ดแก้มป่องนี่มันเป็นใครถึงมาแย่งไปได้ฟะ ฮึ้ยยยยย -*-

เด็กใหม่ซานดึลเหมือนจะรู้สึกได้ถึงรังสีอัมหิตที่กำลังแผ่ซ่านมาทางเขา เมื่อหันหลังกลับไปดูโต๊ะที่อยู่ด้านหลังของตัวเองก็เห็นหนุ่มตาเล็กหน้าตาน่ารัก (แต่ทำหน้าตาน่ากลัวอยู่ในตอนนี้ -_-) กำลังมองเขาพร้อมทำหน้ายับย่นอย่างไม่พอใจ อะไรของเขากันนะ…? น่ากลัวชะมัดเลยหมอนี่

“เอ่อกงชาน” หันไปกระซิบกับเพื่อนใหม่ที่นั่งข้างๆพลางเหลือบมองเป็นระยะ

“หืม? อะไรเหรอ”

“ฉันถามอะไรนายอย่างหนึ่งดิ (‘  ‘;;)”

“ว่ามาสิ” กงชานหันเก้าอี้ไปคุยกับซานดึลตรงๆเมื่อเห็นคู่สนทนามีท่าทางแปลกๆ

“หมอนั่นใครอ่ะ เห็นเขาจ้องมาที่ฉันใหญ่เลย” ซานดึลพูดพลางพยักเพยิดไปทางบาโร กงชานมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่หลังห้องสลับกับเพื่อนคนใหม่พร้อมทำท่าเหมือนกำลังวิเคราะห์อะไรบางอย่างอยู่

“สงสัยเขาจะเห็นว่านายสวยมั้งซานดึล ฮ่าๆ” กงชานพูดติดตลกเพื่อไม่ให้เพื่อนใหม่รู้สึกเครียด

“นี่เอาดีๆสิ  จ้องอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้ออย่างนั้นคงจะชมฉันในใจอยู่จริงหรอกมั้ง T^T

“ก็อาจจะใช่นะ เพราะดูแล้วหมอนั่นคงกำลังหิวอยู่แหงๆ” กงชานหมายความว่าบาโรมาสายก็เลยยังไม่ได้กินข้าวเช้า แต่ซานดึลเข้าใจว่าบาโรคงโกรธเขาจนอยากจะกินเลือดกินเนื้อจริงๆ ว้ากกกก โรงเรียนนี้มีมนุษย์กินคนด้วยเหรอ T_T

“ฉันไปแย่งที่นั่งเขาหรือเปล่า ดูท่าทางเขาจะสนิทกับนายมากเลยนะ เห็นเมื่อกี้เขาก็ทักทายนายด้วย” เด็กใหม่ยังคงกังวลกับสายตาพิฆาตของคนด้านหลังที่ส่งมาชิ้งๆโชะๆจนตอนนี้หลังเขาแทบพรุนไปหมดแล้ว

“ไม่หรอก บาโรสนิทกับฉันก็จริงแต่คงไม่มาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องพวกนี้หรอกน่า อย่าคิดมากเลยนะซานดึล”  กงชานเอามือขยี้ผมซานดึลเป็นเชิงปลอบใจ ทำไมเขาจะไม่รู้นิสัยบาโร…ไอ้นี้มันหวงเพื่อนอย่างกับอะไรดี แต่ถ้าเล่าให้ซานดึลฟังเพื่อนใหม่ของเขาคงจะไม่สบายใจแน่ๆ ดูแล้วยิ่งเป็นคนขี้เกรงใจอยู่ด้วย คงจะต้องหาทางสลับที่ให้เขากับบาโรได้นั่งด้วยกันแน่นอน แล้วถ้าเรื่องนี้ถึงหูอาจารย์ปาร์คมุนอาล่ะก็....หยึย! +___+

บาโรมองสองคนที่กำลังพูดถึงเรื่องเขาด้วยท่าทีสนิทสนมอย่างนั้นไม่วางตา ย้ากกกกก! นอกจากจะแย่งที่นั่งแล้วยังมาแย่งเพื่อนฉันไปอีกนะไอ้เด็กใหม่ปากเป็ด กงชานนายมันคนลืมเพื่อน ไอ้เพื่อนเลววววว =__=* ฉันจะไม่ให้นายลอกการบ้านอีกแล้ว ชิ! กระรอกงอน (ได้ข่าวว่าบาโรเป็นคนที่ขอยืมการบ้านกงชานลอกทุกที)

เมื่อเรียนหมดคาบเช้าแล้วกงชานก็ตัดสินใจมองไปทางบาโรที่นั่งเซ็งโลกอยู่หลังห้องอีกครั้ง ใจหนึ่งก็อยากไปนั่งกับเพื่อนสนิท ถ้าไม่ติดว่าอาจารย์จอมเฮี้ยบอย่างปาร์คมุนอาจะเป็นคนออกคำประกาศิตว่าให้ซานดึลนั่งกับเขาแล้วล่ะก็เขาคงจะรีบสลับที่กับคนอื่นไปนานแล้ว อีกเหตุผลหนึ่งก็คือซานดึลเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เขาเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายโรงเรียนมาวันแรกคงจะไม่ดีถ้าเขาจะปล่อยซานดึลให้นั่งอยู่คนเดียวในที่ที่เขาไม่รู้จักใครเลย ซานดึลคงจะคิดว่าเขานึกรังเกียจ ซึ่งความจริงมันไม่ใช่แบบนั้น โอ๊ย! แล้วนี่จะทำไงดีล่ะเนี่ย

เฮ้ออออ เกิดเป็นคนน่ารักอย่างกงชานมันช่างน่าลำบากใจจัง U_U;;

“ฉันจะเอาขนมไปให้เขาล่ะ” จู่ๆซานดึลก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ ในมือน้อยๆถือขนมเยลลี่รูปตัวหนอนสีสันน่ากินอยู่ห่อหนึ่ง

“นายบอกว่าเขายังไม่กินข้าวเช้าใช่มั้ยล่ะ ถ้าเอานี่ไปให้เขาอาจจะรู้สึกดีขึ้นก็ได้”  เด็กใหม่พูดอย่างคนมองโลกในแง่ดี กงชานชักจะเชื่อแล้วว่าซานดึลเป็นคนไร้เดียงสาจริงๆ คิดจะผูกมิตรกับบาโรด้วยขนมเนี่ยนะ…=_= แต่ไอ้กระรอกโร่มันก็ชอบขนมจะตาย ให้อะไรมันก็กินหมดแหละ -.,-

“ให้ฉันเดินไปเป็นเพื่อนมั้ย?

“ไม่ต้องๆ ฉันจะไปคนเดียว เขาจะได้ไม่รู้สึกแย่ไปกว่าเดิม” ซานดึลส่ายหน้าเป็นพัลวันพยายามรวบรวมความกล้าเดินไปยังโต๊ะพิเศษหลังห้องของบาโร คนที่นั่งทำหน้าบูดเกยคางอยู่กับโต๊ะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนใหม่อย่างไม่สบอารมณ์

“เอ่อ หวัดดี” ซานดึลโบกมือทักทายบาโร แอบใจหายวาบตอนที่คนตรงหน้าตวัดสายตาขึ้นมามอง

“นายชื่อบาร์เทนเดอร์ใช่มั้ย?

“เอ้ย! ไม่ใช่สิบาร์บี้หรือเปล่า”

“…!!!”

“ฉันพูดอะไรของฉันเนี่ย นั่นมันต้องเป็นชื่อผู้หญิงสิเนอะ เอ่อบาบาร่า”

-_-;;

“นั่นมันก็ชื่อผู้หญิงนี่ อ๊ากกก กงชานเพิ่งบอกฉันเมื่อกี้เองนะ แต่ฉันจะพยายามเดาให้ถูกละกัน บราซิลบาเซโลน่าใช่มั้ย ^^;;

-*-

“หรือว่าบานาน่า”

-_-*

“บารัคโอบาม่า ^^;;

“=_=*”

“บะบาร์บีก้อน TwT

“พอเลย! ถ้านายจะเดามั่วแล้วทำชื่อฉันเสียหายขนาดนี้ก็ไม่ต้องพูดซะดีกว่า” คนตัวโตตวาดอย่างหงุดหงิด ไอ้หมอนี่มันจงใจกวนประสาทฉันใช่มั้ยเนี่ย

“บาโรเขาชื่อบาโรน่ะ” เพื่อนผู้หญิงคนใดคนหนึ่งในห้องตะโกนบอกอย่างขำๆ

“อ้อใช่เลย! บาโร มันติดอยู่ที่ปากนี่เองแต่ฉันดันนึกไม่ออกอ่ะ” ซานดึลเกาหัวแก้เขิน ตอนนี้เพื่อนทั้งห้องต่างพากันขำกับชื่อแปลกประหลาดพวกนั้นที่เขาตั้งให้โดยไม่ได้ตั้งใจ มีแต่กงชานคนเดียวที่สังเกตการณ์อยู่ด้วยความกังวล จะไหวมั้ยเนี่ยซานดึล

“นายมีธุระอะไร” บาโรมองซานดึลตั้งแต่หัวจรดเท้า ถ้าแค่มาทำให้ฉันขายหน้าแล้วกลับไปนั่งโต๊ะตัวเองล่ะก็นายเจอดีแน่

“จริงสิ! เกือบลืมไปเลย ฉันเอาขนมมาให้นายแน่ะ” ซานดึลควักขนมเยลลี่รูปหนอนออกมาจากกระเป๋าชุดยูนิฟอร์มอย่างกระตือรือร้น

“ได้ยินจากกงชานว่านายมาสายก็เลยยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่มั้ย”

“น้ำก็ยังไม่ได้อาบด้วย” กงชานพึมพำอยู่คนเดียวเบาๆ  ดีแล้วล่ะที่ซานดึลไม่ได้ยิน

“กินนี่สิ อร่อยนะ อย่างน้อยมันก็ช่วยรองท้องได้” ซานดึลยื่นขนมให้พลางส่งยิ้มชนิดที่ว่าใสซื่อสุดๆให้บาโร คนผมดำตาเล็กที่นั่งอยู่กับโต๊ะเหลือบตามองขนมเยลลี่ที่อยู่ในมือเด็กใหม่อย่างหักห้ามใจ นี่มันของโปรดของช้านนนนน จะเอาๆอ่าาาา แต่ต้องรักษาฟอร์มไว้ก่อน ใจเย็นไว้นะบาโร T^T

“นายชอบกินสีอะไรล่ะ ฉันชอบกินสีเขียวกับสีแดงก็เลยเลือกถุงนี้มา” พอเห็นว่าคนตรงหน้ายังเมินกับขนมที่อุตส่าห์ยื่นให้ก็เลยชวนคุยถามโน่นนี่เพื่อเอาใจ

“นี่! นายเห็นฉันเป็นอะไร ฉันเหมือนฮิปโปเหรอที่นายจะมาโยนขนมปังให้เพราะความสงสารน่ะฮะ -*-

“มะไม่ใช่นะ ฉันแค่อยากเป็นพ่ะ...

“หรือว่าเห็นฉันเป็นยีราฟ นายจะได้ยื่นถั่วฝักยาวให้กินเหมือนเวลาที่อยู่ในสวนสัตว์งั้นสินะ”

“เปล่า นายไม่ได้เป็นยีราฟหรือฮิปโปทั้งนั้นแหละ ฉันว่านายเหมือนกระรอกดี ^^

…!” ประโยคนั้นซานดึลพูดจากใจจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ ในมุมมองของซานดึลกระรอกเป็นสัตว์ที่น่ารัก แต่ในมุมมองของบาโร

“นายจงใจทำให้ฉันขายหน้าใช่มั้ยฮะอีซานดึล -*- กระรอกเป็นสัตว์ที่จี้ใจดำของเขาเต็มๆ แค่โดนกงชานว่าคนเดียวก็เกินพอแล้ว ยังจะมาโดนไอ้เด็กใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวันว่าอีก

“ขายหน้าอะไร นายไม่ชอบกินขนมนี่หรอ?” ซานดึลยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมบาโรถึงได้หัวเสียนัก

“ขนมรูปหนอนอย่างนี้ให้เป็ดอย่างนายกินก็ถูกแล้ว เก็บไว้กินเองเหอะ”

“ปะ..เป็ดเหรอ -0-;;

“เออ! นายมันเป็ด ทำตัวใสซื่อไร้เดียงสาเหมือนเพิ่งฟักออกจากไข่ แต่พออกจากไข่มาได้เมื่อไหร่นายก็จะเป็นปีศาจตัวเหลืองน่าเกลียดน่ากลัว อย่านึกนะว่าฉันจะตามไม่ทันนายอ่ะ”

ซานดึลถึงกับนิ่งอึ้งไป ทำไมบาโรถึงมองเป็ดในแง่ร้ายจัง เขาว่ามันก็น่ารักดีออก (ในโลกของซานดึลอะไรๆก็ดูน่ารักไปหมดแม้แต่กิ้งก่าหรือไส้เดือน -_-^)

“เอาออกไป ฉันไม่กิน” คนดื้อถือทิฐิปัดขนมเยลลี่รูปหนอนในมือของซานดึลออกไป แต่ลืมไปว่าตัวเองเป็นคนแรงเยอะเยลลี่ก็เลยหกกระจายเต็มพื้นห้องเรียน ในห้องเหมือนเงียบไร้ผู้คนไปชั่วขณะ

เฮ้ย! ไม่ได้ตั้งใจให้มันออกมาดูแรงแบบนี้นะ ทำไมมือซานดึลมันถึงได้แรงน้อยอย่างงี้ล่ะวะ เสียดายเยลลี่ =[]=^

ซานดึลยังคงนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นขนมที่ตัวเองอุตส่าห์ให้เพื่อนลงไปนอนแอ้งแม้งเหมือนหนอนหลากสีตายอยู่กับพื้น กงชานเห็นท่าไม่ดีเลยลุกขึ้นมาไกล่เกลี่ยสถานการณ์โดยเร็ว

“ทำอะไรของนายเนี่ยบาโร ไม่อยากกินก็ปฏิเสธไปดีๆสิ” คนผมดำตัวโตเหลือบมองซานดึลที่ยังคงก้มหน้าอยู่จนดูไม่ออกว่าสีหน้าตอนนี้เป็นอย่างไร เป็นอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย อย่าร้องไห้นะอีซานดึล ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ

“นาย” คนที่ถูกแกล้งพูดพึมพำก่อนเงยหน้าขึ้น น้ำตาหยดหนึ่งยังคงคลออยู่กับเบ้าตา

“นายทำอย่างนี้ได้ยังไงกันฮะ!!!” ร่างเล็กจู่โจมเข้าใส่คนตัวโตที่นั่งอยู่จนเก้าอี้ล้มตึง อะไรวะเนี่ย! ทำไมเปลี่ยนโหมดง่ายอย่างเน้!!!

“นายจะบ้าหรือไง ออกไปจากตัวฉันนะไอ้เป็ด” คนถูกจู่โจมเอามือปัดป้องเป็นพัลวัน ซานดึลจับบาโรกดลงนอนหงายกับพื้นโดยมีตัวเขานั่งคร่อมทับอยู่บนท้องด้านบน มือเล็กหยิบขนมเยลลี่ที่ตกอยู่ขึ้นมาเต็มกำมือ

“คนอุตส่าห์เป็นห่วง อยากเป็นเพื่อนด้วย นายทำกับคนที่อยากเป็นเพื่อนกับนายแบบนี้เหรอ! นี่มันขนมล้ำค่าของฉัน ฉันชอบกินมันมากกกกก มากที่สุดในกาแล็กซี่ทางช้างเผือกลากยาวไปถึงอันโดรเมด้าเลย! นายทำกับมันแบบนี้ได้ยังง้ายยยยย ><

“อะไร? นี่นายโกรธฉันก็เพราะสงสารขนมเยลลี่เนี่ยหรอ -0-;;

“เออเซ่! ขนมที่น่าสงสารของฉันต้องไปนอนจูบอยู่กับพื้นก็เพราะนาย กินมันเข้าไปเลยนะถ้านายไม่อยากตายไอ้กระรอกโรคจิต” ซานดึลเอาเยลลี่หนอนที่เก็บมายัดใส่ปากบาโรจนแก้มป่อง คนตัวโตที่อยู่ข้างล่างได้แต่เบิกตาโตด้วยความตกใจ ใครก็ได้ช่วยด้วย เป็ดคลั่งแล้วจ้าาาา TOT

“ซานดึลใจเย็นก่อน” กงชานที่เป็นคนกลางพยายามจะดึงตัวซานดึลให้ออกมาจากบาโร แต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ สองคนนี้ยังผลัดกันนอนกลิ้งทับกันไปทับกันมาจนน่าเวียนหัว ตัวก็เท่าเป็ดทำไมแรงถึงได้เยอะนักเนี่ย T__T

“นี่! ข้างในห้องมีอะไรกันน่ะ” เสียงดังมาจากหน้าประตูห้องเรียน (ทำไมเวลาใครจะปรากฎตัวต้องมาอยู่ตรงนี้ทุกทีเลย -_-;;)

รุ่นพี่เกรด 12 ใส่แว่นตาหนาเตอะเดินอย่างสง่าผ่าเผยเข้ามาในห้องเรียนของรุ่นน้องเกรด 11ที่กำลังชุลมุนวุ่นวาย ผิวขาวใสแบบผู้ดีมีตระกูลแผ่ออร่าไปทั่วจนสาวๆในห้องแทบอยากจะลงไปแดดิ้นกับพื้น ผมจุกเล็กๆที่มัดอยู่ด้านหลังสะบัดไปมาตอนที่เขาก้าวขาฉับๆเดินเข้ามาในห้อง

“ทะเลาะวิวะเย้ยยยย!!! ตัวไรเนี่ย O[]o” ร่างสูงกระโดดเหยงๆเมื่อเห็นสิ่งที่หกกระจายอยู่เต็มพื้น หมดกันสภาพประธานนักเรียนหมีป่าผู้น่ารัก ชินวู

“เอ่อรุ่นพี่ มันก็แค่เยลลี่รูปหนอนน่ะฮะ ^^;;” กงชานบอกเพราะเป็นคนที่รู้จักคุ้นเคยกับชินวูมากกว่าคนอื่น ไม่สิคนที่คุ้นเคยมากกว่าเขาน่าจะเป็น

“พี่….ช่วยผมด้วย T_T” ไอ้กระรอกที่โดนเป็ดคลั่งทุ่มลงกับพื้นนี่แหละ

“นายก็ช่วยเก็บไอ้ที่มันอยู่บนพื้นออกไปก่อนได้มั้ยบาโร เห็นงี้แล้วฉันแก้สถานการณ์ไม่ถูกเลยว่ะ”

“เดี๋ยวกายอนเก็บให้เองค่ะรุ่นพี่ ><” พวกผู้หญิงในห้องต่างช่วยกันเก็บเยลลี่อย่างขมีขมันยิ่งกว่าตอนเป็นเวรทำความสะอาด เกิดมาหล่อมันก็ดีอย่างนี้นี่เอง ถึงจะกลัวหนอนก็ยังมีซาแซงรุ่นน้องมากรี๊ดได้อีก แฮนด์ซั่มแมนอีสเอเวรี่ติง

“ทีนี้บอกฉันมาได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ประธานนักเรียนกลับเข้าสู่โหมดขรึมแบบเดิม

“ผมโดนเป็ดคลั่งขืนใจฮะพี่ พี่ต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะ” บาโรซึ่งตอนนี้เลิกทะเลาะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับซานดึลไปพักใหญ่แล้วรีบฟ้อง

 “บ้านนายสิ ใครเขาจะอยากบ้าไปขืนใจนายกัน -0-;; อีตาบาริสต้าบาคาดี้นี่ปัดขนมผมลงพื้นก่อนแถมยังพูดจาแย่ๆใส่ผมด้วย” จนแล้วจนรอดนายก็ยังเรียกชื่อฉันไม่ถูกนะไอ้เป็ดดึล -_-*

“นายแหละผิด ใครใช้ให้นายมาแย่งที่นั่งฉันกันล่ะ”

“ถ้านายไม่มาโรงเรียนสายนายก็ได้นั่งที่ตรงนั้นไปแล้ว จะมาโทษคนอื่นเขาได้ไง”

“หยุดดดดด หยุด!” ประธานนักเรียนหมีรีบแทรกเข้าไปกลางวงที่กำลังเถียงกันอย่างออกรสออกชาติ อะไรของเด็กพวกนี้กันเนี่ย เว้นช่องว่างเมื่อไหร่เป็นเถียงกันตลอด -_-;;

“บาโร ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนายหน่อย” ชินวูหันมาค้อนคนข้างๆแล้วเดินออกไปรอนอกห้อง บาโรเอามือลูบหน้าตัวเองอย่างสุดจะทนก่อนจะตอบงึมงำคนเดียวเนือยๆ

“ครับพี่” แล้วกระรอกน้อยก็เดินตามประธานนักเรียนออกไปนอกห้องอย่างว่าง่าย ไม่เหลือคราบเด็กบาโรจอมแสบที่เพิ่งก่อเรื่องไปเมื่อกี้ซักนิด พอคนตัวใหญ่ผมดำเดินออกไปพ้นเขตห้องแล้วซานดึลก็เหมือนเพิ่งจะนึกอะไรได้

“เดี๋ยวนะ ทำไมตานั่นถึงเรียกรุ่นพี่คนนั้นว่าพี่เฉยๆอ่ะ พวกเขาสนิทกันมากเลยเหรอ” ซานดึลหันมองซ้ายทีขวาทีรอคำตอบจากใครซักคน นี่งงจริงๆนะเนี่ย

“สนิทสิ สนิทกันม๊ากมากกกกกด้วย” กงชานเน้นลากเสียงยาวตรงคำว่ามากเป็นพิเศษ ตอนพูดคำว่ามากก็หลับตาพริ้มพร้อมก้มตัวลงเพื่อแอ๊คติ้งให้ดูสมจริงยิ่งขึ้นไปอีก

“อะ..อะไรของนายน่ะกงชาน ไอ้คำว่ามากกกกกของนายเนี่ยคือมันมากมายมหาศาลขนาดนั้นเลยเหรอ” ซานดึลชักเริ่มกังวล ไม่นึกว่าคนกวนๆอย่างบาโรจะรู้จักคนที่เป็นรุ่นพี่ในโรงเรียนนี้ด้วย เห็นนิสัยขวางโลกอย่างนั้นมีเพื่อนน่ารักคนเดียวอย่างกงชานก็ถือว่ามากพอแล้ว

“สองคนนั้นเขาเป็นพี่น้องกันก็ต้องสนิทกันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว” คำตอบชิลๆของกงชานเล่นเอาซานดึลอ้าปากหวอ

“พี่น้อง? นายหมายถึงพี่น้องแท้ๆเลยอ่ะนะ =[]=

“อืมใช่ พี่ชินวูนอกจากเขาจะเป็นประธานนักเรียนแล้วก็ยังเป็นพี่ชายแท้ๆของบาโรด้วย” กงชานจับคางเพื่อนที่อ้าหวอรอรับแมลงวันให้เข้ารูปอย่างเดิมแล้วยิ้มใสปลอบใจ

อ๊ากกกกก! อีซานดึล งานนี้นายไม่รอดแน่ TOT หมอนั่นมีพี่ชายเป็นถึงประธานนักเรียนอย่างนี้ก็แย่น่ะสิ ยังไงพี่ชายก็ต้องเข้าข้างน้องชายวันยังค่ำอยู่แล้ว เปิดเทอมมาวันแรกก็เจอจัดชุดใหญ่ต้อนรับเลย ฮืออออ พูดได้คำเดียวว่าซวยเดะงานนี้

ระหว่างที่ซานดึลกำลังจิตตกกับข้อมูลที่ได้รับนั้น กงชานก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งที่เดินผ่านมาหน้าห้องตัวเองพอดี ผมสีไวน์แดงทำให้รุ่นพี่มาดเท่คนนั้นดูเด่นมาแต่ไกล พี่จินยองนี่

ตาเรียวคมตวัดหันมาทางทิศที่รู้สึกว่าตัวเองโดนจ้อง พอเห็นรุ่นน้องผมดำข้างบ้านกำลังยิ้มร่ากระโดดหย็องแหย็งโบกมือทักทายอย่างร่าเริงเกินเหตุอยู่ ปากหยักก็ย่นเข้าหากันก่อนจะแลบลิ้นใส่กวนๆแถมให้อีกหนึ่งที

แน่ะ! ยังจะมาทำท่าวางฟอร์มใส่ผมอีกนะฮะรุ่นพี่ ^^

ตาแป๋วเป็นประกายจับจ้องไปที่คนรุ่นพี่ซึ่งกำลังเดินจ้ำๆขึ้นบันไดไปไม่วางตา เรียนอยู่ห้องข้างบนนี่เองหรอ ป่านนี้จะมีเพื่อนหรือยังนะ ก็เล่นย้ายเข้ามาตอนเกรด 12 แถมทำตัวแปลกๆอย่างนั้นคงจะมีคนอยากเข้าใกล้อยู่หรอก

รุ่นพี่ฮะ เดี๋ยวกลางวันนี้ผมขึ้นไปหานะ คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว ^___^





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

83 ความคิดเห็น

  1. #46 น้ำตาลเทียม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 13:38
    ตลกเป็ดคลั่งเนี่ยแหละ5555 จัดการนังกระรอกให้สาสมไปเลย แอบสงสารคนกลางแบบชานนี่ด้วย ละนี่พี่กับน้องก็นิสัยต่างกันเหลือเกิน
    #46
    0