[Fic B1A4] My Hyung Neighbor นี่ผมไงจะใครล่ะฮะพี่ [JinChan]

ตอนที่ 2 : Chapter 2 : Bling boy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 ก.ค. 59

               

          Chapter 2 : Bling boy


                         

          

               I pray no tears in your dream~ I know you’ll fly high in your life~

            “งืมมม”  หนุ่มน้อยผมดำร่างสูงม้วนตัวไปมาในผ้าห่มสีส้มเหมือนขนมแยมโรล ใบหน้าเนียนใสโผล่ออกมานอกผ้าห่มเพื่อชะโงกดูนาฬิกาปลุกที่กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะปรือตาลงแล้วเอาหน้าซุกหมอนอย่างคนขี้เกียจ

            วันอาทิตย์วันสุดท้ายของการปิดเทอม จะมีใครบ้างล่ะที่อยากตื่นแต่เช้าจริงมั้ย ผมก็เหมือนกันนั่นแหละฮะ อ๊ากกกกกก รู้สึกได้ถึงพลังดูดของที่นอน ไม่อยาตื่นเลยอ่าาา ><

            อ้อ! ไอ้หนุ่มน้อยผมดำที่ทำตัวเหมือนขนมแยมโรลรสส้มก็คือผมเองแหละฮะ ^^ ผมกงชานชิค เรียกสั้นๆว่ากงชานก็ได้ เพราะคนส่วนใหญ่เขาก็เรียกผมกันแบบนั้นหมด ยกเว้นแม่ผมที่เรียกผมว่าชานนี่ แต่ผมว่ามันก็ฟังดูน่ารักไปอีกแบบนะ เหมือนเวลาคนที่เราสนิทชอบเรียกชื่อเฉพาะของเราที่ไม่มีใครเคยเรียก ผมก็เลยไม่ได้คิดอะไร โอเคกลับเข้าเรื่องเถอะ!

            ผมกงชานชิค (บอกมากี่รอบละเนี่ย -_-;;) เพิ่งตื่นจากการนอนหลับฝันดีทั้งคืนก็เพราะไอ้นาฬิกาปลุกกระปุกตั้งฉ่ายนั่นแหกปากร้องเพลงโปรดของผมลั่นอยู่บนหัวเตียง มันทำให้ผมรู้สึกเซ็งกับเช้าวันนี้สุดๆ  นึกแล้วอยากขว้างมันออกนอกหน้าต่างแล้วลงไปกระทืบซ้ำอีกรอบ ฮึ่ยยยยย -^-

            เกลียดอ่ะผมเกลียดการฝันดี เพราะตอนที่เราลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วรับรู้ว่ามันไม่ใช่ความจริงมันเป็นอะไรที่แย่สุดๆ ผิดหวังจนอยากจะม้วนตัวเป็นดักแด้แล้วกลับไปนอนต่อให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่อย่างน้อยความฝันที่ว่ามันก็เคยเกิดขึ้นกับผมจริงๆนะ แต่มันก็นานมากแล้วล่ะ น่าจะเกือบๆสิบปีได้แล้วล่ะมั้ง

            อ๊าาา ตื่นมาก็เพ้อเจ้อเลยนะชานชิค >< ยังไงความหลังต่อให้ผ่านมากี่ปีมันก็ยังคงเป็นความหลังอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ รู้อะไรไหมผมไม่เคยเจอรุ่นพี่คนนั้นอีกเลยตั้งแต่วันนั้น ผมพยายามแล้วนะฮะพยายามกลับไปที่ร้านหนังสือตรงนั้น มุมนั้น เวลาเดิม ผมคิดว่ายังไงซักวันหนึ่ง...ผมต้องมีวันได้เจอพี่เขาตรงที่นั้นอีกครั้ง ที่ที่เราเคยพบกันเป็นครั้งแรก เพราะพี่เขาเคยบอกว่ามันเป็นสถานที่วิเศษที่ใครๆก็ต้องมองเห็นเรานี่นา 

               แต่รอมาตั้งแต่เป็นเด็กน้อยแปดขวบจนตอนนี้ผมกลายเป็นหนุ่มอายุสิบเจ็ดแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววว่าพี่เขาจะเดินผ่านกลับมาตรงนั้นสักที เพราะฉะนั้น...ผมจึงคิดว่าเราควรอยู่กับปัจจุบันที่กำลังดำเนินอยู่มากกว่า เริ่มจากการลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปหาอะไรกินข้างล่างกัน คนเราพอตื่นขึ้นมาเรื่องแรกที่สำคัญที่สุดก็คือหาของกินยัดเข้าปากไม่ใช่เหรอฮะ ^^

            เดินลงบันไดมาชั้นล่างทุกอย่างยังคงเงียบสนิท พ่อกับแม่คงไปขยายเฟรนไชส์ที่จังหวัดอื่นอีกตามเคย ทำงานเป็นเดือนๆถึงจะกลับมาทีหนึ่ง แต่ไม่เป็นไรฮะผมชินแล้วกับการที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว ตอนนี้ผมไม่ใช่เด็กน้อยเจ้าน้ำตาคนนั้นอีกแล้ว ผมโตเป็นหนุ่มแถมหน้าตาก็ยังหล่อและน่ารักมากๆด้วย (ชมตัวเองก็เป็น ^___^) เรื่องการอยู่บ้านคนเดียวมันเป็นเรื่องธรรมชาติฮะ สบายจะตายเวลาที่ไม่ต้องมาแคร์ใครตอนที่อยู่ด้วยกันหลายๆคน หมู่บ้านโพโรโร่วิลเลจของเราเป็นหมู่บ้านที่เงียบสงบเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งบ้านข้างๆผมเพิ่งย้ายออกไปเมื่อเดือนที่แล้วมันก็เลยยิ่งสง๊บบบบบสงบสุดๆไปเลยตอนนี้

            “เอเวรี่เด๊ย์~~~~ อีเหย่ อีเย อีเหย่ อีเย~        

            “

เอ่อหรืออาจจะไม่ -_-;; .ใครมันนึกครึ้มมาร้องเพลงแต่เช้าอย่างนี้ฮะเนี่ย ผมเพิ่งบอกไปไม่ใช่หรอว่าข้างบ้านผมเพิ่งย้ายออกไปเมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง ไรท์เตอร์อย่าเพิ่งมาหักหน้าผมตอนนี้ดิ -3-  ถ้าเสียงร้องเพลงดังมาจากรั้วบ้านข้างๆงั้นก็แสดงว่ามีคนย้ายเข้ามาใหม่แล้วเหรอ ทำไมผมถึงตกข่าวล่ะ?

“เอเวรี่เด๊ย์~~~~ อีเหย่ อีเย อีเหย่ อีเย้~”  ชัดเลย เชื่อแล้วว่ามีคนเข้ามาอยู่ใหม่จริงๆ แต่เสียงร้องเพลงมันฟังดูดังชัดมากเลยนะอย่างกับมีใครมาเปิดมินิคอนเสิร์ตที่ข้างๆรั้วอย่างนั้นแหละ แสดงว่าเพื่อนบ้านคนใหม่ของผมก็ต้องอยู่ข้างๆรั้วนี่เองอ่ะดิ ถือโอกาสไปทักทายก็ไม่น่าเสียหายหรอกเนอะ จะได้ทำความรู้จักกันไว้ตั้งแต่ต้นๆซะเลย ^0^

ย่องย่อง ค่อยๆเลียบๆเคียงเข้าไปตรงรั้วบ้านที่ติดกัน เพื่อนบ้านใหม่จะได้ไม่รู้สึกตกใจ ผมเองก็เป็นเด็กที่มีมารยาทพอตัวนะฮะ เอ๊ะ! แล้วทำไมผมต้องมาย่องอยู่ในบ้านตัวเองด้วยอ่ะ -_-^ ช่างเหอะย่องมาจะถึงรั้วอยู่ละ ชะเง้อดูดีกว่า (เหมือนจะอยากเผือกเรื่องของเขายังไงก็ไม่รู้)

ผู้ชายผมสีไวน์ร่างสูงสมส่วนที่ดูแล้วน่าจะเป็นรุ่นพี่ผมประมาณ 1-2 ปี กำลังยกขาข้างหนึ่งขึ้นพาดเก้าอี้แบบวินเทจที่ตั้งอยู่ในสวนฝั่งบ้านเขา (แล้วเรายุ่งอะไรด้วยฟะ) มือข้างหนึ่งของเขาจับคอร์ดกีตาร์ ส่วนอีกมือก็ตีคอร์ดเป็นทำนองเพลงอะไรซักอย่างที่ผมไม่เคยได้ยินและไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ หัวก็ผงกขึ้นๆลงๆไปตามจังหวะเพลงด้วย เรียกได้ว่าอินเนอร์นี่มาเต็มแม้ว่าเพลงมันจะฟังดูเป็นเพลงใสๆไม่ใช่เพลงร็อคก็ตาม -_- แต่ฟังดูแล้วมันก็เพราะใช้ได้เลยแหละ

ผมเข้าไปใกล้กว่านี้อีกได้มั้ยนะอยากจะเห็นหน้าตาพี่เขาให้ชัดๆกว่านี้ ยืนอยู่ตรงนี้ต้นส้มฝั่งบ้านผมนี่บังตัวฮยองคนนั้นเกือบมิดเลย เห็นก็แต่ผมสีไวน์แดงที่โยกสะบัดไปตามหัวที่ก้มๆเงยๆพร้อมกับจังหวะเพลง ถ้าไม่มั่นจริงผมบอกเลยว่าทำไม่ได้นะฮะผมสีนี้ ผมเองก็ยังไม่เคยย้อมผมเลยซักครั้งตั้งแต่เด็กจนโต ปล่อยมันสีดำไปอย่างนั้นแหละ แค่นี้ก็น่ารักเกินหน้าเกินตาใครหลายคนพออยู่แล้ว -.,-

โอ๊ะ! พอขยับเข้ามาใกล้รั้วมากขึ้นผมก็เริ่มเห็นหน้าตาของพี่เขาชัดขึ้นแล้ว ตาหยีๆรูปสระอิกำลังหลับพริ้มเหมือนกำลังซึมซับไปกับความไพเราะของเสียงเพลง ปากบางหยักยังคงร้องเพลงสลับกับผิวปากไปด้วยอย่างสนุกสนาน ฮยองคนนี้สวมเสื้อแขนยาวช่วงตัวสีขาวแขนสีแดงทับในกับกางเกงยีนส์ขาสั้นแค่เข่า ตรงชายกางเกงดูรุ่ยๆคาดด้วยเข็มขัดอันเล็กๆสีดำตรงเอว ถ้าเป็นคนอื่นมาแต่งตัวอย่างนี้ผมคงจะบอกว่าเหมือนสายัณห์ ดอกสะเดามาดีดกีตาร์เพลงน่ารักๆในสวนข้างบ้านตัวเอง -_-^ แต่ติดที่พี่คนนี้หน้าตาดีเกินไปหน่อย ต่อให้แต่งอะไรที่มันดูเชยๆหรือทุเรศแค่ไหนมันก็ยังออกมาดูดีวันยังค่ำ รู้สึกหมั่นไส้ยังไงก็ไม่รู้ที่หมู่บ้านเราจะไม่ได้มีผมเป็นคนที่หน้าตาดีอยู่คนเดียวอีกต่อไป หึๆ

อยู่ดีๆร่างสูงโปร่งผมแดงก็หยุดเล่นเพลงแล้ววางกีตาร์ลงบนก้าอี้ซะเฉยๆ สายตาล่อกแล่กหันไปซ้ายทีขวาทีเหมือนกำลังดูต้นทางเพื่อความแน่ใจก่อนทำอะไรบางอย่าง แต่ขอโทษเถอะนะฮะถึงจะเตรียมการมาดีแค่ไหนพี่สุดหล่อคนนั้นก็ยังมองไม่เห็นผมที่แอบยืนด้อมๆมองๆอยู่หลังต้นส้มอยู่ดี ดวงตาสวยได้รูปนั่นเหมือนจะโฟกัสไปที่ประตูหน้าบ้านซะมากกว่า เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้วร่างโปร่งแต่ดูเท่นั่นจึงขึ้นไปยืนบนแท่นหินหลังสวน โอ๊ะ! ชักสนุกแล้วสิ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าพี่สุดเท่คนนี้จะทำอะไรต่อไป

Let’s fly จินยอง อันยองฮาเซโยผมชื่อจองจินยองครับ หวัดดีครับทุกคนนนนน~

เออะอะไรอ่ะ O_o ผมไม่ได้ตาฝาดใช่ไหมที่เห็นฮยองคนนั้นขึ้นไปยืนตะโกนบนแท่นหินแถมยังโบกไม้โบกมือราวกับศิลปินที่เพิ่งคัมแบ็คกลับมาเจอแฟนคลับ แต่มันติดที่แฟนคลับที่ว่ามันคือรูปปั้นแกะทั้งเจ็ดตัวในสวนนี่ดิ ย้ำ! มันเป็นรูปปั้นแกะจริงๆอ่ะฮะ แถมมันยังเป็นแกะหน้าตากวนบาทามากๆด้วย! นี่ผมกำลังตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหนเนี่ย

“เพลงที่จบไปเมื่อกี้ผมร้องเพราะมั้ยครับ ^^ ?”  ยัง! ยังจะเอามือยื่นไปข้างทำเป็นถือไมโครโฟนแล้วให้แกะตอบอีกนะ มันคงจะตอบหรอกว่า แบะ~~ เพราะมากเลยค่าาา ขออีกรอบได้มั้ยคะอ๊ปป้า >< (ฉันว่าคนที่บ้ามากกว่าคือคนที่ตอบแทนแกะนะกงชาน -_-;;)

“อยากให้ร้องอีกรอบเหรอครับ ว้าาา น่าเสียดายนะผมมีโชว์อื่นมาฝากพวกคุณด้วยแหละ” มันยังมีอะไรที่มันพีคมากกว่าการพูดคุยกับบรรดาเหล่าแฟนคลับแกะในสวนอีกงั้นเหรอ -_-^ จัดมาให้เต็มที่เลยฮะพี่ ผม(แอบ)รอดูอยู่ คึๆ ^^

ร่างสูงสมส่วนในเสื้อแขนยาวสีขาวเริ่มขยับตัวก่อนจะเต้นเป็นเพลงอย่างร่าเริง อารมณ์เหมือนพี่เขากำลังถ่ายโฆษณาผงซักฟอกอยู่ในทุ่งดอกไม้บานสะพรั่งอะไรทำนองนั้น กางเกงยีนส์ขาสั้นเสมอเข่าปลายรุ่ยๆนั่นทำให้สามารถเตะขาไปในสวนได้อย่างสบายไร้อุปสรรค

“เจ้าหญิงกระรอก~ เจ้าหญิงกระรอกกกก~~ ชื่อนี้ช่างไพเราะจริงๆ
เจ้าหญิงกระรอก
~ เจ้าหญิงกระรอกกก~~ ชื่อนี้ช่างไพเราะจับใจ วู้วววว” 

-_-^ อืมมมฟังไม่ผิดหรอกฮะ คุณเองก็ได้ยินเหมือนกับผมนั่นแหละเพราะว่าเราก็แอบดูอยู่ด้วยกัน (อย่ามาเหมารวมนะยะ!) ว่าพี่ฮยองติสท์คนนี้กำลังเต้นเพลงเจ้าหญิงกระรอกอยู่จริงๆ สั้นๆเลยนะ เพี้ยนได้สมบูรณ์แบบไอ้ลุคเท่ๆที่เล่นกีตาร์เมื่อกี้มันหายไปไหนโหม้ดดดดดด ฮ่าๆๆๆๆ TwT

เป๊าะ!

อุ้ย! ลักษณะเหมือนงานจะเข้า +___+ กิ่งส้มที่ผมเหนี่ยวไว้มันหักอ่ะเพราะตัวผมสั่นจากการกลั้นหัวเราะ อิ๊บอ๋ายแล้วกงชานนน บอกแล้วไงว่าเผือกเรื่องชาวบ้านมันไม่ดี แงงง TOT

เจ้าหญิงกระรอกหยุดเต้นทันทีแล้วหันขวับมาทางต้นเสียง (ซึ่งก็คือผมไง T_T) ตาเรียวๆเบิกกว้างได้โตที่สุดเท่าที่คนตาหยีๆจะสามารถทำได้ ใบหน้าขาวใสดูเด็กเกินวัยมีสีแดงเรื่อๆขึ้น พี่เขาดูตกใจมากทีเดียวที่รู้ว่ามีคนมาแอบมองเขาเปิดมินิคอนเสิร์ตกับรูปปั้นแกะในสวน แต่คนที่แช่แข็งไปแล้วและอยากติดจรวดหนีไปอยู่ดาวพลูโตเสียตอนนี้ก็คือผม เอาไงดี? ผมไม่อยากทำให้พี่แกเสียหน้าอ่ะ มันรู้สึกผิด =_=;;

”  เงียบต่างคนต่างพูดไม่ออกพอตกอยู่ในสถานการณ์เพี้ยนๆแบบนี้

“อันยองฮะ~ \(^__^;;)” เอางี้ละกัน แกล้งทำแอ๊บใสซื่อให้สมกับหน้าตาหน่อย

“อะเอ่อ..หวัดดี -_-;;” ก่อนที่เขาจะโบกมือแบบเต็มใจสุดๆกลับมาให้พลางใช้สายตามองไปที่กิ่งส้มที่หักอยู่ในมือผม เย้ยยยย! ลืมทำลายหลักฐาน T_T^

“คือผมกำลังฝึกซ้อมรับกิ่งไม้ในตอนเช้าน่ะฮะพี่ อากาศดี๊ดีเนอะวันนี้ ^^;;” ว้ากกกกก ผมพูดบ้าอะไรออกป๊ายยยยย ซ้อมรับกิ่งไม้อะไรล่ะ ผมไม่ใช่

“นายเป็นลูกหมาหรอ?” เอ่อไม่ต้องพูดก็ได้มั้ง  คนอ่านเขาก็พอจะเดาได้

“ฮ่าๆ ซ้อมเอาไว้เล่นกับไอ้ตูบบ้านเพื่อนน่ะฮะ ^__^” ยิ้มผูกมิตรเข้าไว้กงชาน

“อ่อ งั้นหรอ แปลกดีนะ =_=” คนที่แปลกกว่าผมก็คือพี่ไม่ใช่เหรอ

“พี่เพิ่งย้ายเข้ามาเหรอฮะ ยินดีที่ได้รู้จักนะพี่จินยอง ผมกงชานฮะ ^^

  ผมยื่นมือข้ามรั้วออกไปเพื่อที่จะได้เช็คแฮนด์ทำความรู้จักกับพี่เขาได้ถนัด แต่พี่เขากลับเบิกตาโตเหมือนตกใจมากกว่าเดิมพร้อมกับก้าวถอยหลังกลับอัตโนมัติอย่างกับโดนไฟฟ้าช็อตซะอย่างนั้น

“นะนายเห็นอะไรบ้าง O_O” ปากสีส้มพูดละล่ำละลัก งื้อ! ผมหลุดพูดชื่อพี่เขาออกไปได้ไงเนี่ย โง่จริง!

“คือมันไม่ใช่อย่างนั้นฮะพี่ เสียงพี่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ ผมว่ามันก็เพราะดีน้าาา ^^;;”

“เพราะเหรอ? นี่นายแอบดูฉันร้องตั้งแต่เพลงแรกเลยงั้นสิ =[]=^” เวรรรร คือก็ไม่รู้หรอกนะว่าเพลงที่เท่าไหร่ รู้แต่ว่ามันขึ้นต้นด้วยเอเวรี่เด๊ย์อีเหย่อีเย~อะไรนั่นอ่ะ ใช่เพลงแรกหรือเปล่าฮะพี่

“เอเวรี่ เอ้ย! ผะ..ผมไม่รู้ไม่เห็นแกะอะไรทั้งนั้นนะ” แว้กกกก! วันนี้เป็นอะไรเนี่ย หลุดออกมาได้ตลอดเลย ฮือออ T[]T^

ตาเรียวรีนั่นกลอกไปมาเหมือนคนกำลังใกล้สติแตกก่อนที่มือขาวๆจะยกขึ้นมาขยี้ผมสีไวน์อย่างสุดจะกลั้น ผมได้แต่ยืนอ้ำๆอึ้งๆอย่างคนหมดหนทางแก้ตัว มองดูพี่เขาเอามือทั้งสองข้างกุมหัวยุ่งๆของตัวเองแล้วรีบสาวเท้าเดินเข้าบ้านไปด้วยความอับอาย

“อ๊ากกกกกกกกก เด็กบ้าาาาาา ไอ้ลูกหมา!” เสียงร้องดังขึ้นมาทันทีเมื่อรุ่นพี่คนนั้นปิดประตูเข้าบ้านไป ผมไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดอะไรขึ้นอีกบ้างกับพี่บ้านข้างๆของผม เพราะวันนั้นทั้งวันผมไม่ได้ยินเสียงร้องเพลงหรือใบหน้าเท่ๆของพี่เขาโผล่ออกมาที่สวนข้างบ้านอีกเลย

ผมขอโทษฮะพี่จินยอง ขอโทษที่ผมดันเผือกได้ถูกเวลาจริงๆ แต่พี่รู้อะไรมั้ยฮะ...เวลาที่พี่อายน่ะมันน่ารักชะมัดเลย ^___^

ถ้าผมอยารู้จักพี่มากกว่าเดิมจะหาว่าอ้อล้อเกินไปมั้ยฮะ...คงไม่หรอกเนอะ ฮิฮิ ^^




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

83 ความคิดเห็น

  1. #71 Mr-V (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 12:25
    ตลก 5555 มีความมั่นใจในโลกส่วนตัวสูงมาก 55555
    #71
    0
  2. #44 น้ำตาลเทียม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 13:18
    เป็นฉันก็อายยย โถถถถ จินยองงง ทำไปได้เนาะ  ...555
    ตลกกก มีความบ้าบอ
    #44
    0