[Fic B1A4] My Hyung Neighbor นี่ผมไงจะใครล่ะฮะพี่ [JinChan]

ตอนที่ 10 : Chapter 10 : Sweet Girl

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    26 ก.ค. 59


Chapter 10 : Sweet Girl




ติดไว้ตรงนี้ดีกว่า

ร่างบอบบางเอื้อมมือแปะดาวเรืองแสงอันหนึ่งไว้บนผนังห้องพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างอารมณ์ดี มีรุ่นพี่ผมแดงกำลังนั่งจุ้มปุ๊กขัดสมาธิอ้าซ่าอยู่กับกองถุงของใช้ที่เพิ่งซื้อมาวางระเกะระกะอยู่ข้างๆ มือยังคงหยิบของในถุงขึ้นมาสำรวจตรวจสอบไม่เลิกก่อนที่ปากหยักจะเอ่ยคำพูดออกมา

นายซื้ออันนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ยกงชาน (-_-)/” คิ้วหนาขมวดพลางชูถุงเล็กๆถุงหนึ่งขึ้นมาให้รุ่นน้องดู เสียงใสของรุ่นน้องหัวเราะแหะๆ

ซื้อมาพร้อมๆกับเจ้านี่แหละฮะ ^^” ตาใสยิ้มอ้อนพร้อมโบกดาวเรืองแสงในมือไปมาแล้วหันไปวุ่นกับงานของตัวเองต่อ จินยองยังคงใช้มือคุ้ยของขึ้นมาตรวจสอบต่อไป

นี่นายซื้อของมาเยอะขนาดนี้โดยที่ฉันไม่รู้ได้ยังไงกันเนี่ย

ความสามารถเฉพาะตัวไงฮะรุ่นพี่ร่างเพรียวยังคงขะมักเขม้นกับงานที่ทำจนจินยองต้องเงยหน้าขึ้นมาดูว่าทำไมกงชานถึงได้เว้นช่วงตอบนานเสียจริง

ภาพหนุ่มน้อยผมดำกำลังเขย่งขาขึ้นแปะดาวกับผนังห้องมันช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจนจินยองต้องแอบอมยิ้ม เด็กหนอเด็ก อะไรจะตั้งใจแปะขนาดนั้น นี่สรุปว่านี่มันห้องนอนเราหรือห้องนอนไอ้ลูกหมากันแน่วะ

บอกแล้วว่ายังไงก็ต้องมีซักวันที่ผมได้เข้ามาในห้องนอนพี่จนได้กงชานหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ให้รุ่นพี่ในขณะที่มือก็ยังทำงานต่อไป ผมเห็นนะว่าฮยองชอบแอบอมยิ้มเวลามองผมอ่ะ

คนโดนแซวทำเสียงหึขึ้นจมูกแล้วลุกขึ้นมานั่งแกว่งขาบนเตียงนั่งมองรุ่นน้องทำงานแทนการนั่งอยู่บนพื้นห้อง

ก็ใครกันล่ะที่อ้างว่าจะเข้ามาช่วยจัดบ้านให้เสร็จภายในวันเดียว ฉันเห็นว่าประหยัดพลังงานตัวเองดีก็เลยอนุญาตให้เข้ามาอย่างนั้นแหละ

ตอนที่ขับรถกลับมาก็หลับฟุบอยู่กับหลังรุ่นพี่ดีๆอยู่หรอก แต่พอถึงหน้าบ้านตัวเองปุ๊บคนรุ่นน้องกลับไม่ยอมเข้าบ้านตัวเองง่ายๆ ใช้วิธีอ้อนสารพัดจนจินยองต้องใจอ่อนตัดรำคาญโดยการเปิดประตูให้เข้าบ้านมา งานแรกที่ไอ้หมาน้อยอ้างว่าอยากจะทำก็คือ 'ติดดาวในห้องนอนของจินยอง' ซึ่งตอนนี้คนอ้อนก็กำลังเพลิดเพลินกับงานเสียจนน่าหมั่นไส้

ผมจะติดให้สวยๆเลยคอยดู ให้อันนี้เป็นดาวของพี่แล้วกันเนอะกงชานหยิบดาวสีแดงอมชมพูขึ้นมา

ทำไมดาวของฉันต้องเป็นสีแดงด้วยอ่ะ เหมือนมีไฟกำลังลุกท่วมอยู่บนดาวยังไงก็ไม่รู้จินยองท้วง

ไม่เห็นเหมือนเลย ก็ดูเท่เหมือนฮยองดีออกไอ้เด็กนี่ก็หยอดได้ทุกคำจริงๆ

แล้วอันไหนดาวของนายคนผมแดงยังไม่เลิกสงสัย

ดวงนี้ดาวสีฟ้าถูกหยิบขึ้นมาสร้างปมคิ้วขมวดบนหน้าของจินยองได้อีกครั้ง

โหย! ไม่แฟร์เลยนี่ชานชิค ดาวนายดวงใหญ่กว่าแถมมีวงแหวนด้วยจินยองลุกขึ้นยืนพร้อมเดินเข้ามาดูใกล้ๆ หัวที่มีเส้นผมสีแดงปกคลุมก้มๆเงยๆเลือกดาวที่อยู่ในมือรุ่นน้องด้วยตัวเองเหมือนเด็กเอาแต่ใจจนกงชานต้องระบายหัวเราะออกมา ดูยังไงฮยองก็ยังไม่โตเหมือนกันเลยนะฮะ

ฉันอยากเป็นพระจันทร์ ช่วยติดไว้ให้สูงกว่าดาวนายหน่อยดิคนไม่ยอมโตยื่นพระจันทร์เสี้ยวในมือให้รุ่นน้องพลางชี้จุดที่อยากให้แปะเสร็จสรรพ

แปะไว้ข้างกันไม่ดีกว่าเหรอ *^*เสียงแนะนำของคนผมดำดูนอยด์ๆ เอาไว้ซะไกลกันเชียว

ไม่อ่ะ ทำไมฉันต้องอยากอยู่ใกล้ๆดาวของนายด้วยล่ะ :P”

ก็ผมเหงานี่นา อยากมีพระจันทร์อยู่เป็นเพื่อนทำเสียงอ้อนอีกแล้วนะ เท่านั้นยังไม่พอเด็กแสบยังเอาแก้มนุ่มมาหนุนไว้บนไหล่จนจินยองต้องรีบสลัดสัมผัสนั้นทิ้งก่อนจะเริ่มลงมือติดดาวตัวเองให้อยู่สูงขึ้นไปอีก ฉันไม่ยอมอยู่เตี้ยกว่านนายหรอกกงชาน ฮึบ! (ถึงแม้ในความจริงลีดจะเตี้ยกว่าก๊งก็ตาม //หลบทีน)

ไหล่แกร่งรู้สึกถึงสัมผัสบางเบาระหว่างที่กำลังเอื้อมมือไปติดดาวในที่ที่เล็งไว้ มือนุ่มของกงชานช่วยดึงสายเอี๊ยมข้างที่ตกขึ้นคล้องไหล่ของจินยองให้อย่างอ่อนโยน ร่างสูงโปร่งจึงต้องหยุดเขย่งเอื้อมมือไปชั่วคราวเพื่อให้รุ่นน้องทำงานได้ถนัดยิ่งขึ้น ลมหายใจหอมๆคลอเคลียอยู่ตรงต้นคอระหว่างที่จัดเสื้อคนรุ่นพี่เสียใหม่ให้เรียบร้อย

ระวังหน่อยสิฮะ สายยิ่งมีข้างเดียวอยู่คนผมดำพูดเสียงหวานดุๆ จินยองถึงกับต้องเบือนหน้าหนีเพื่อเก็บอาการ ดีนะที่กงชานจับไว้ทัน ไม่งั้น

ฉะ..ฉันจะติดมันไว้ตรงนี้แหละพยายามเบนสติกลับมาที่งานต่อแล้วติดดาวของตัวเองต่อไป กงชานมองดูกริยาของรุ่นพี่อย่างขบขัน

ตกลงพี่จะติดไว้ตรงไหนกันแน่พี่จินยองคนถามพยายามกลั้นยิ้ม

ก็ติดตรงที่เดิมที่ฉันเคยบอกนายไง

แต่นี่มันข้างๆดาวผมนะ ^^” คนผมแดงหน้าเหวอเมื่อแหงนมองดูให้ชัดอีกทีก็พบว่าดาวสีฟ้าของรุ่นน้องอยู่ข้างกับพระจันทร์สีเหลืองนวลของตัวเองจริงๆ

โอ๊ะ...ฉันติดผิดคนรุ่นพี่พยายามแกะพระจันทร์ตัวเองออกเป็นพัลวัน แต่กลับโดนมือบางนุ่มนิ่มกุมให้ติดแผ่นิ่งกับผนังไปเสียก่อน ตามด้วยสัมผัสอุ่นและกลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆจากร่างคนรุ่นน้องที่เข้ามาโอบทางด้านหลังพร้อมเอาหน้าซุกไว้กับแก้มใสของรุ่นพี่ จมูกโด่งแกล้งไล้ไปมาบนหน้าเรียวขาวของเขาอย่างยั่วยวน

อยู่ข้างๆกันนะฮะพี่จินยอง

คนพูดไม่ได้หมายความถึงแค่ดาวที่ติดเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีความหมายอื่นแฝงอยู่ด้วยเป็นนัยน์ๆ จินยองหน้าแดงเรื่อเมื่อจะหันไปตอบแต่แก้มนุ่มกลับไปชนกับจมูกเล็กของกงชานที่คลอเคลียอยู่ข้างๆพอดี ทำให้คนที่ถูกกอดต้องอยู่เฉยๆในอ้อมแขนอย่างไม่มีทางเลือก

จะพูดอะไรเหรอฮะเสียงหวานนุ่มกระซิบแผ่วข้างหู

ปล่อย ฉันก่อน

ก็หันหน้ามาพูดกันดีๆสิฮะหมาน้อยพยายามหว่านล้อมเสียงเจ้าเล่ห์ แต่ดูเหมือนรุ่นพี่จะไม่ตกหลุมพรางซ้ำสองอีกแล้วถึงได้เอาแต่ก้มหน้าลูกเดียว

ไม่หันหรอกงชานใช้ไหล่บางที่โอบอยู่กระแซะคนในอ้อมกอด จินยองส่ายหน้า แก้มสีแดงเป็นมะเขือเทศสุกแต่ก็ยังขมวดคิ้วตีหน้าเข้มเฉย

ถ้ารุ่นพี่ไม่หันผมจี้นะฮะปากบางใช้ขบติ่งหูข้างซ้ายของรุ่นพี่ลงเบาๆพลางโอบลำแขนบางให้กระชับยิ่งขึ้นอย่างยั่วยวน

อย่าน่ากงชานเท่านั้นแหละจินยองถึงได้ยอมหันหน้าไปตามแผนเจ้าเล่ห์ของคนรุ่นน้อง โอ๊ยยยย! ก็มันเล่นยั่วสารพัดอย่างนี้ใครจะไปทนได้เล่า

ฟอด!

จมูกโด่งสวยกดแนบไปกับแก้มแดงเสียเต็มแรงให้สมกับใจอยาก กลิ่นหอมเหมือนมะนาวจากแก้มรุ่นพี่ผมแดงมักทำให้หมาน้อยมีพลังขึ้นเสมอ จินยองหลับตาปี๋เมื่อได้รับสัมผัสหวานนั้น กงชานชิคไอ้หมาน้อยจอมซน ทำไมชอบมายุ่งกับหน้าผมอยู่เรื่อยเลย

หอมแบบซังนัมจาจัง ^^” คนแกล้งยิ้มร่าหน้าตาเฉยพลางเขย่าคนในอ้อมกอดไปมา

“ฮยองใช้สบู่กลิ่นเลม่อนเหรอฮะกงชานยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดง่ายๆ

จมูกดีอย่างนี้ไงนายถึงได้เป็นลูกหมา ดมเข้าไปขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกหรือไงว่าเป็นกลิ่นอะไร

"นั่นสิ สงสัยต้องดมอีกรอบล่ะมั้ง"

"เฮ้ย! O///O" ฟอด~ สูดกลิ่นกับแก้มอีกข้างจนจินยองร้องเสียงหลง ถ้ารู้ว่าการต่อล้อต่อเถียงจะทำให้เขาเสียเปรียบมากกว่าเดิมเขาก็คงจะเลือกอยู่นิ่งๆในอ้อมกอดอุ่นนุ่มๆซะดีกว่า

"ซน!"

จินยองพยายามพูดเสียงแข็งแต่หัวใจที่เต้นอยู่ภายใต้ผ้าเอี๊ยมยีนส์กลับเต้นแรงเสียจนแทบกระเด็นหลุดออกมาจากอก ซึ่งคนรุ่นน้องก็น่าจะรับรู้ได้เป็นอย่างดีเพราะตัวก็แนบชิดกันซะขนาดนี้

ฟอร์มเยอะเหมือนเดิมเลยกงชานว่ายิ้มๆเพราะรู้ความรู้สึกข้างในของรุ่นพี่ตอนนี้เสียยิ่งกว่าอะไร

ดาว…” ตอนนี้คนผมแดงพูดได้แค่ประโยคสั้นๆเพราะสติสัมปชัญญะเลอะเลือนไปหมดจากสัมผัสของคนด้านหลัง

ดาวอะไรฮะ?”

ดาวนายน่ะ จะได้ติดมั้ย

ก็ติดไปแล้วไง รุ่นพี่ลืมไปแล้วเหรอตาใสสีดำเหลือบมองพระจันทร์ในมือของรุ่นพี่ที่ถูกคลี่ออกด้วยมือของตัวเองก่อนที่มืออุ่นของกงชานจะลากมือคนอายุมากกว่าให้ลงกลับมาแนบไว้กับเอวที่ตอนนี้โดนเขาครอบครองไว้อยู่

ก็ก็แล้วดวงอื่นเล่า!จินยองยังคงหาข้ออ้างไปเรื่อย

พี่จะสร้างทางช้างเผือกเหรอฮะ ทำไมถึงจะติดเยอะจัง

ฉันจะติดให้ครบกาแล็กซี่เลยถ้านายปล่อยฉัน

ไม่เอา อยู่กับพระจันทร์ดวงเดียวก็พอแล้วกงชานเองก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ยอมลงทุนต่อปากต่อคำกับรุ่นพี่ที่ตัวเองชอบขนาดนี้แล้วขออยู่ให้นานกว่านี้หน่อยเถอะ...

บ้านฉันยังต้องจัดอีกเยอะนะแน่ะ! ยังจะไม่ยอมอีก อุตส่าห์ขายอ้อยมาตั้งเยอะแล้วนะ -^-

ไว้จัดทีหลังก็ได้ฮะ

ฉันต้องซ้อมเพลงอีกหลายเพลงนะกงชาน

ฮยองเก่งอยู่แล้ว ไม่ต้องซ้อมหรอก

ไอ้ลูกหมานี่! พูดไม่รู้ประสาจริงๆ

อย่าว่าใครแก้เขินอย่างนี้สิฮะพี่จินยอง โดนจับไต๋ได้ตั้งแต่คิดแล้วกงชานค่อยๆคลายอ้อมแขนออกจากตัวจินยอง คนถูกปล่อยรีบกระโดดผลุงออกห่างคนรุ่นน้องอย่างรวดเร็ว ตาเรียวเหลือบมองคนตาแป๋วอย่างระแวง วันนี้จะรอดจากไอ้ลูกหมานี่มั้ยเนี่ย

จัดบ้านสิ!จินยองรีบชี้ไปที่ถุงกลางห้องนอน กงชานยิ้มอ่อนก่อนจะค่อยๆเดินมาหยิบถุงตามคำสั่ง

“อื้มมมม ก็จัดอยู่นี่ไงแววตาที่มองมายังรุ่นพี่แลดูเจ้าเล่ห์ชอบกลจนจินยองไม่อยากจะไว้ใจเท่าไหร่นัก แต่รุ่นน้องผมดำก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินเข้ามาหยิบต้นตะบองเพชรที่ซื้อมาจัดไว้ข้างๆโต๊ะวางกีตาร์ แล้วก็หยิบถุงเล็กๆกับกระถางจิ๋วติดมือมาพร้อมเดินไปนั่งแหมะที่หน้าต่างข้างห้องนอน

ทำอะไรของนายน่ะจินยองอดที่จะยื่นหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้ไม่ได้

ผมเห็นหน้าต่างห้องนอนพี่มันตรงกับห้องผมพอดีก็เลยอยากจะปลูกถั่วไว้กงชานใช้มือแกะถุงเทเมล็ดถั่วใส่กระถางอย่างทะนุถนอม

ปลูกทำไม นายชอบกินเหรอ -_-”

ฮ่าๆ เปล่าหรอกฮะ

เอ้า! หรือว่านายอยากเป็นแจ๊คผู้ฆ่ายักษ์จินยองนั่งลงขัดสมาธิอยู่ข้างๆรุ่นน้องที่กำลังปลูกถั่วอย่างตั้งใจ ปากก็บอกไม่อยากอยู่ใกล้ๆแต่ใจนี่กลับทำตรงกันข้ามหมดทุกอย่าง

ผมไม่ใช่เด็กอย่างนั้นแล้วนะฮะรุ่นพี่ริมฝีปากสวยของกงชานกระตุกยิ้มขณะที่พูด

แล้วปลูกเพื่อ?”

หน้าต่างห้องผมปลูกดอกกุหลาบอยู่

“...! ละแล้วไง

พี่เคยฟังนิทานเรื่องราชินีหิมะมั้ยฮะกงชานหันหน้ามาจ้องตาเรียวของจินยองในระหว่างที่พูด นัยน์ตาของรุ่นพี่เผลอหลบวูบส่อพิรุธได้อย่างชัดเจน

ไม่ฉันไม่เคยฟังคนผมแดงไม่สบตาขณะที่ตอบ

ฮยองที่ร้านหนังสือคนนั้นเคยอ่านนิทานเรื่องนี้ให้ผมฟังกงชานหันกลับไปสนใจกระถางปลูกถั่วต่อ ปล่อยให้จินยองนั่งทอดสายตาพูดกับพื้นคนเดียว

อ่อ งั้นเหรอ

พี่อยากฟังมั้ยฮะว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง

ไม่ล่ะ ฉัน…”

มีเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายคู่หนึ่ง พวกเขาเป็นเพื่อนรักกัน ทั้งคู่มีมิตรภาพและความผูกพันที่เติบโตงดงามบานสะพรั่งเหมือนกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิเหมือนคนรุ่นน้องจะไม่ได้สนใจคำปฏิเสธของรุ่นพี่จึงได้เริ่มต้นเล่าเรื่อง

ห้องนอนของเด็กผู้ชายปลูกต้นถั่วเอาไว้ ส่วนห้องนอนของเด็กผู้หญิงก็ปลูกกุหลาบที่สวยงามอยู่กระถางหนึ่งไว้เช่นกัน

“….”

มันเป็นเรื่องที่สวยงามจริงมั้ยฮะความรักและมิตรภาพของพวกเขาเหมือนมีมนต์วิเศษ ต้นถั่วของเด็กชายและดอกกุหลาบของเด็กผู้หญิงจึงได้โน้มตัวพันกิ่งเข้าหากันอย่างแนบแน่น ไม่มีใครพรากคนทั้งสองออกจากกันได้ จนกระทั่งวันหนึ่งในฤดูหนาวที่ราชินีหิมะได้เอาตัวเด็กผู้ชายจากเด็กผู้หญิงไปอยู่ในที่ไกลแสนไกล

“…”

นับตั้งแต่วันนั้นเด็กหญิงก็ไม่ได้เจอคนที่เธอรักอีกเลย เธอได้แต่เฝ้ารอและไปยืนตะโกนเรียกเด็กชายในที่เดิมที่เคยอยู่ด้วยกันทุกคืน ต้นถั่วและดอกกุหลาบของพวกเขาได้เหี่ยวเฉาลงไปเรื่อยๆ คล้ายว่าความผูกพันเหล่านั้นที่เคยมีกำลังจะหมดลงไป…”

“…”

ฮยองคนนั้นอ่านให้ฟังถึงแค่ตรงนี้ แล้วผมก็ไม่เคยได้ฟังเรื่องนี้ต่ออีกเลยตาสีดำขลับหันกลับมาจ้องคนผมแดงที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จามาได้สักพักใหญ่แล้ว ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะก็ฉันเองที่เป็นคนอ่านนิทานเรื่องนั้นให้นายฟัง แล้วเรื่องราวของเราในวันนั้นก็จบลงแค่ตรงนี้ตอนที่เด็กผู้ชายได้ถูกลักพาตัวจากเด็กผู้หญิงไปอย่างไม่รู้ว่าจะมีวันกลับมาได้หรือเปล่า

เหมือนตัวฉันกับนายในตอนเด็กยังไงล่ะกงชาน

ผมไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงตัดสินใจออกไปตามหาเด็กผู้ชายหรือเปล่า แล้วเด็กผู้ชายคนนั้นจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย บางทีเด็กผู้หญิงคนนั้นอาจจะยังคงนั่งรอเด็กผู้ชายที่เธอรักและผูกพันอยู่ทุกวันตราบจนกระทั่งชั่วชีวิตของเธอ…” กงชานพยายามจะฝืนหัวเราะกับเรื่องที่เล่าพลางจ้องลึกลงไปในตาของจินยองที่เหลือบขึ้นมามอง

แล้วรุ่นพี่ล่ะฮะ รู้หรือเปล่าว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงต่อไปกงชานทิ้งคำถามให้จินยองได้ตอบ คนผมแดงอึกอักเล็กน้อยก่อนจะพยายามเก็บอาการให้เป็นปกติที่สุด

ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ บอกแล้วว่าฉันไม่เคยฟังจินยองพูดปดพลางจะรีบหันหลังกลับแกล้งทำเป็นหยิบของที่วางอยู่

พี่ลืมมันได้ไง

“…!”

ความเงียบเข้าแผ่ปกคลุมภายในห้อง จินยองไม่เคยรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นรัวกระหน่ำได้เท่านี้มาก่อน กงชานนายพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงกันแน่?

พี่ลืมมันไปหมดแล้วเหรอฮะเสียงของรุ่นน้องยังคงถามทั้งที่รุ่นพี่ยังไม่ยอมหันหลังกลับมา จินยองยังคงนั่งหันหลังให้กงชานอยู่ในท่าเดิม ปากหยักแสร้งยิ้มไม่รู้เรื่องให้กับตัวเอง

นายพูดเรื่องอะไรของนายน่ะไอ้ลูกหมาตาเรียวตัดสินใจหันกลับไปมองคนข้างหลังที่ตอนนี้นั่งจ้องหน้าตัวเองอยู่ในความรู้สึกที่ยากเกินกว่าจะรู้

คงมีแต่ผมสินะที่จำได้ตาใสแจ๋วเหลือบมองคนอายุมากกว่าอย่างตัดพ้อ ม่านน้ำตาใสเอ่อรื้นขึ้นมาเต็มขอบตา เสียงนุ่มที่มักจะร่าเริงเสมอของรุ่นน้องเริ่มสั่น จินยองมองกงชานด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน แค่เห็นคนตรงหน้าร้องไห้หัวใจก็เหมือนจะบีบอัดแตกเป็นเสี่ยงๆไปด้วยแล้ว

นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะ นายร้องไห้ทำไมฮึคนผมแดงแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องทั้งที่ในใจอยากจะใช้มือเช็ดเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากหน้ารุ่นน้องให้หมดเหมือนอย่างที่ตอนเด็กๆเคยทำ นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนไหนกัน…?

รูปตอนเด็กๆของรุ่นพี่ควรจะเก็บไว้ให้ดีกว่านี้นะฮะ ผมเกือบทำมันหล่นแล้วตอนที่แปะดาวกับผนัง

กงชานเฉลยโดยการส่งกรอบรูปสีเหลืองตั้งโต๊ะที่มีรูปเด็กผู้ชายผมดำกำลังสะพายกระเป๋ากีตาร์ขนาดเล็กอยู่แนบหลังคืนให้กับจินยอง มือคนรุ่นพี่แทบหมดแรงไปเสียเฉยๆตอนที่รับมันมาถือไว้ บ้าเอ๊ย! ทำไมแกถึงได้โง่อย่างนี้วะจองจินยอง รูปตอนเด็กๆดันเอามาโชว์หราไว้ในห้องนอนซะได้ มิน่าล่ะวันนี้ไอ้หมาน้อยถึงได้ดูรุกมากกว่าเดิมผิดปกติ เป็นเพราะรู้เรื่องทั้งหมดแล้วนี่เอง

ขอโทษนะฮะที่เล่าเรื่องไร้สาระให้ฟังตั้งนาน ทั้งๆที่รุ่นพี่จำอะไรไม่ได้เลยคนร้องไห้กินน้ำตาตัวเองด้วยความเคยชินก่อนจะฝืนยิ้มมองคนรุ่นพี่อีกครั้ง จินยองกัดริมฝีปากอย่างอดกลั้นเพื่อเก็บอารมณ์เอาไว้ข้างใน ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะเห็นแววตาของรุ่นน้องดูเศร้าและเสียใจเท่านี้มาก่อน มือขาวของกงชานยังคงใช้ปาดน้ำตาตัวเองเข้าปากเพื่อระงับอาการสะอึกสะอื้นภาพนั้นแทบทำให้เขาอยากจะคว้าคนรุ่นน้องเข้ามาไว้ในอ้อมแขนแล้วลูบหัวปลอบโยนให้นิ่งเสีย

นายอย่าทำแบบนี้สิกงชาน ไม่ต้องเชื่อฟังฉันเลิกเป็นเด็กดีของฮยองคนนั้นได้แล้ว หยุดรอฉันซักที เพราะยังไงซักวันหนึ่งฉันก็ต้องจากนายไปไม่ช้าก็เร็ว

แต่ถึงพี่จะจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ผมเองก็ไม่ได้คาดหวังให้พี่จำเรื่องราวในอดีตได้หรอก…”

“…”

เพราะตอนนี้ผมรักตัวตนในปัจจุบันของพี่ไปแล้ว ถึงความทรงจำในอดีตของพี่จะไม่เหลือเลยผมก็ไม่แคร์

“…!”

"ผมรักฮยอง...ไม่ว่าจะเป็นอดีต ปัจจุบันหรืออนาคต รักตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าจองจินยองคือใครด้วยซ้ำ ถึงฮยองจะทำตัวเท่หรือเพี้ยนติสท์แตกลืมโลกยังไงผมก็ยังรักฮยองอยู่ดี"

"...!"

เรามาสร้างเวลาปัจจุบันร่วมกันเถอะนะฮะพี่จินยองตาใสเว้าวอน

กงชาน..นายอย่า..

นะฮะ ให้โอกาสกับเวลาปัจจุบันของเรา อย่าให้มันต้องจบลงไม่สวยแบบในอดีตอีกเลย...ผมขอร้องคนผมดำปาดน้ำตาออกพลางจ้องลึกลงไปในดวงตาที่เศร้าไม่แพ้กันของรุ่นพี่ จินยองได้แต่ฝืนยิ้มไม่ได้ตอบอะไร คนทั้งสองนิ่งเงียบอยู่ในห้องนอนเล็กๆอยู่นานก่อนที่มือขาวจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดที่ใช้แต่งเพลงตรงหัวเตียงมากางออกให้รุ่นน้องดู

ฉันจะสอนเพลงนี้ให้นาย จะได้เอาไว้ร้องด้วยกันตอนที่ไปเล่นเปิดหมวกคนรุ่นพี่ชี้หน้าเพลงที่เพิ่งจะแต่งเสร็จหมาดๆเมื่อคืนให้ให้คนผมดำดู แม้จะมึนงงเล็กน้อยที่อยู่ดีๆฮยองข้างบ้านก็เปลี่ยนเรื่องคุยดื้อๆซะอย่างนั้นแต่กงชานก็มองตามพร้อมพยักหน้าทั้งน้ำตา

เพราะถ้าเดาไม่ผิดตอนนี้จินยองคงพยายามจะบอกว่าเขาได้ให้โอกาสกับเวลาในปัจจุบันของตัวเองและกงชานแล้ว ปล่อยให้ความผูกพันของพวกเขาที่มีถึงเก้าปีได้เติบโตงอกงามต่อไปเหมือนต้นถั่วกับดอกกุหลาบในนิทานเรื่องนั้นเพียงแต่คนพูดไม่กล้าจะบอกมันออกมาตรงๆ

มันชื่อว่าเพลงโซโล่เดย์คนผมแดงอธิบายต่อ กงชานยังคงนั่งพยักหน้าฟังรุ่นพี่อย่างตั้งอกตั้งใจ

ตรงท่อนที่ฉันมาร์คไว้คือท่อนที่มีไว้สำหรับผิวปาก ฉันไม่สามารถทำมันทันได้ตอนที่ร้องเพลงไปด้วยดีดกีตาร์ไปด้วย

รุ่นพี่อยากให้ผมช่วยผิวปากตรงท่อนนี้ให้เหรอฮะกงชานถาม จินยองพยักหน้าพลางยิ้มให้

แต่ผมผิวปากไม่เป็นรุ่นน้องสารภาพออกมาตรงๆรุ่นพี่ผมแดงเลยหลุดขำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

นายล้อเล่นป่ะเนี่ย ผู้ชายอะไรผิวปากไม่เป็นจินยองหัวเราะแล้วก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อเห็นกงชานทำหน้าจริงจัง หมาน้อยคงจะเศร้ากับเรื่องเมื่อกี้มากสินะ

ผมผิวไม่เป็นจริงๆ เคยลองพยายามทำดูแล้วเสียงเรียบนุ่มตอบ จินยองจึงต้องตัดสินใจสอนบทเรียนผิวปากแบบรวบรัดให้

ง่ายจะตาย ทำตามฉันนะ ทำปากจู๋แล้วก็ห่อลิ้นข้างในไว้นิดนึง เสร็จแล้วนายก็เป่าลมออกมาเป็นทำนองแบบนี้จินยองผิวปากให้ดูเป็นตัวอย่างหนึ่งท่อน เมื่อผิวจบก็พยักหน้าเป็นเชิงให้คนรุ่นน้องทำตาม

ใช่แบบนี้มั้ยกงชานทำปากจู๋ตามทุกที่จินยองบอกทุกประการ

อ่าฮะ แล้วข้างในปากก็ห่อลิ้นด้วยแก้มของรุ่นน้องดูป่องออกเล็กน้อยเพราะพยายามห่อลิ้นตามคำสั่ง จินยองมองดูแว้บหนึ่งเพื่อตรวจสอบความแน่ใจแล้วจึงพูดต่อ

ทีนี้นายก็เป่าลมออกมาให้เป็นเพลงเลยสิ้นเสียงคำสั่งลมเบาๆก็ออกมาจากช่องปาก แต่มันก็ไร้ซึ่งเสียงทำนองไม่เหมือนแบบที่รุ่นพี่เคยทำ จินยองถึงกับหัวเราะออกมาอย่างขบขันกับท่าทางของรุ่นน้องที่พยายามทำปากจู๋ผิวปากตามที่ตัวเองสอนอย่างน่าเอ็นดู

นายจะเป่าแต่ลมออกมาทำไมกันกงชาน ฮ่าๆ ^^” หมาจิ้งจอกหัวเราะขำในขณะที่หมาน้อยขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

ทำไมถึงไม่มีเสียงออกมาล่ะคราวนี้คนพยายามจะผิวเลยลองหลับหูหลับตาเป่าลมออกจากปากถี่ๆ แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ยังคงไม่มีเสียงออกมาอยู่ดี ปากบางสีชมพูใสพยายามจะห่อให้กลมแล้วผิวเป็นทำนองออกมาตามที่รุ่นพี่ผมแดงสอน จินยองเผลอมองภาพนั้นอย่างลืมตัว เรื่องราวต่างๆในอดีตถูกฉายขึ้นมามากมายนับไม่ถ้วน ทั้งๆที่เมื่อเก้าปีก่อนเคยเจอกันแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแต่ดูเหมือนความทรงจำทุกอย่างจะถูกเก็บบันทึกไว้ในหัวใจเป็นอย่างดี ตาเรียวสวยมองกลีบปากสีกุหลาบของคนตรงหน้าด้วยความห่วงหาและคิดถึง นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน...กงชานชิค

ก่อนที่สมองจะประมวลอะไรได้ทันแขนแกร่งก็ดึงร่างบางของคนรุ่นน้องที่นั่งอยู่เข้ามาใกล้จนเซถลาโถมตัวเข้ามาคร่อมบนตักตัวเอง แล้วประกบริมฝีปากอุ่นของตัวเองลงไปบนกลีบปากบางของคนตรงหน้าอย่างอ่อนละมุน จินยองใช้มือประคองท้ายทอยของกงชานไว้แผ่วเบาเพื่อให้กะเอียงทำมุมองศารับกับหน้าได้ตามที่ต้องการ มืออุ่นอีกข้างใช้โอบกรอบหน้าใสไว้ราวกับไม่อยากให้คนตรงหน้าหลุดลอยไปไหนอีกแล้ว ความหวานละมุนของรสจูบที่มอบให้ถูกส่งไปยังคนรุ่นน้องอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

กงชานเก้าปีที่ผ่านมาฉันคิดถึงนายมากนะ เมื่อกี้ฉันโกหกนายฉันไม่เคยลืมนายเลยแม้แต่วินาทีเดียว ได้โปรดอย่าเชื่อในสิ่งที่ฉันพูดออกมาจะได้มั้ย ฉันคิดถึงนายได้ยินหรือเปล่าเด็กดีของฉัน

ตอนแรกคนที่โดนจู่โจมเบิกตาใสกว้างขึ้นด้วยความตกใจ แต่เมื่อได้สัมผัสถึงความดื่มด่ำหอมหวานของริมฝีปากที่คนรุ่นพี่มอบให้ปากบางก็ขบเฟ้นตอบสนองกลับเบาๆ เปลือกตาสวยค่อยๆปรือลงจนหลับพริ้มหลังจากที่ได้จ้องลึกลงไปในแววตาเศร้าของคนตรงหน้าแล้ว

ฮะฮยอง...ผมได้ยินแล้วว่าฮยองคิดถึงผม

ไม่ว่าพี่จะมีเหตุผลอะไรก็ตามที่ต้องแกล้งทำเป็นลืมเรื่องระหว่างเรา ผมก็จะพยายามเข้าใจโดยไม่ถามอะไรอีกแล้ว ผมเองก็คิดถึงฮยองไม่น้อยไปกว่ากันเลยผมรักพี่นะฮะพี่จินยอง

ริมฝีปากหยักของจินยองถอนออกเล็กน้อยพอให้คนรุ่นน้องได้หายใจเข้าทันก่อนที่จะบรรจงประทับรสสัมผัสนุ่มลิ้นเป็นครั้งสุดท้ายให้หายคิดถึง คนรุ่นพี่จรดริมฝีปากลงบนไรผมสีดำนุ่มพรมจูบลากยาวมาถึงสันจมูกโด่งอย่างอ้อยอิ่ง หน้าขาวใสตัดสินใจผละออกจากหน้าหวานของรุ่นน้องช้าๆ คนอายุน้อยกว่าค่อยๆลืมตาขึ้นมองดูหน้าของรุ่นพี่เจ้าของตักที่ตัวเองนั่งคร่อมอยู่ ใบหน้าคนจูบได้แปรสภาพเป็นสีแดงจัดไปแล้ว ตาคมหลุบลงมองหน้าขาอย่างรวดเร็วเมื่อได้สบตาแป๋วของคนตรงหน้า มือที่เคยประคองใบหน้ากงชานเปลี่ยนเป็นโอบเอวเล็กไว้หลวมๆแทน ฟันขาวขบกัดบนริมฝีปากตัวเองเหมือนกำลังต่อสู้กับความคิดในหัวที่ตีกันยุ่งเหยิงอย่างหนัก

อะไรของฮยองเนี่ยตัวเองเป็นคนเริ่มก่อนแท้ๆแต่กลับหน้าแดงแปร๊ดอย่างกับโดนเลือดสาดซะเองอย่างนั้น ผมคงเป็นคนแรกใช่มั้ยฮะที่พี่ทำแบบนี้ ฮยองของใครทำไมถึงได้น่ารักอย่างนี้ก็ไม่รู้ ^^

จินยองทำหน้าไม่ถูกไปชั่วขณะเมื่อเห็นกงชานมองด้วยสายตาหวานเยิ้มแบบนั้น นี่ผมนี่ผมทำอะไรลงไปวะเนี่ยยยย TOT โอ๊ยไอ้จองจินยอง ได้โดนลูกหมาล้อตายไปยันแก่ก็คราวนี้แหละวะ ทำไปเพราะแค่อารมณ์คิดถึงชั่ววูบแท้ๆ ว้อย!!! เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วแต่ดันรับผิดชอบการกระทำตัวเองไม่ได้แบบนี้มันก็เขินแย่ดิ หมาจิ้งจอกไปไม่ถูกแล้วคร้าบบบ!

เอ่อคือ…” เอาไง? เอ๋คิดดิเอ๋คิด!

คือว่า…” เอ๋คิดไม่ออกอ่ะ อ๊ากกกกกก 

ยิ่งร่างของคนรุ่นน้องที่นั่งอยู่บนตักค่อยๆยกมือโอบรอบต้นคอเขารั้งให้เข้ามาใกล้มากขึ้นทุกทีในตอนที่กำลังจะพูดยิ่งทำให้ปากคนผมแดงเหมือนโดนปูนผนึกฉาบเอาไว้ สายตาหวานใสของชานชิคช้อนขึ้นมองจินยองที่ได้กลายเป็นคนพูดติดอ่างโดยสมบูรณ์แบบไปแล้วอย่างล้อเลียน อย่าทำตัวน่ารักแบบนี้สิฮะ พอเขินทีไรแล้วชอบทำตัวไม่ถูกแบบนี้ทุกที แต่ถึงจะเห็นจนชินก็ไม่ยักจะเบื่อเลยซักครั้ง ยังไงก็ยังชอบมองฮยองอยู่เหมือนเดิม

รุ่นพี่จะบอกว่าอะไรเหรอคนที่โดนจู่โจมในตอนแรกพูดเปิดทางให้ นี่มันเป็นคนโดนผมจูบจริงๆเหรอเนี่ย ทำไมมันถึงได้ดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลยล่ะ ไม่แฟร์เลยนี่หว่า

เรื่องเมื่อกี้นายอย่าคิดมากนะ ฉันฉันก็แค่จะตรวจสอบให้เฉยๆอ่ะว่าทำไมนายถึงผิวปากไม่ได้ซักที (.////.)

ตรวจสอบปากผมให้เหรอฮะ ^^” แก้ตัวไปได้น้ำขุ่นๆเลยนะพี่จินยอง

ก็ใช่น่ะสิ! เพราะนายยังห่อลิ้นได้ดีไม่พอเสียงมันก็เลยไม่ยอมออกมาไงคนผมแดงทำปากจู๋ประกอบแก้เขินไปด้วย แต่ยิ่งทำก็เหมือนจะได้เสียงหัวเราะจากกงชานหนักขึ้นกว่าเดิม

พี่ตรวจอย่างนี้ให้กับทุกคนเวลาที่มาเรียนผิวปากกับพี่เลยหรือเปล่าคนผมดำเอียงหน้าเข้าไปถามใกล้ๆ ยิ่งได้มองสายตาเลิ่กลั่กของจินยองก็ยิ่งรู้สึกสนุก

ฉัน...ก็ทำอย่างนี้กับนายแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ! มันจะมีใครซักกี่คนบนโลกนี้ที่ผิวปากไม่เป็นเหมือนนายกันยังยังจะแถ

ฮะ ผมเชื่อแล้วกงชานกลั้วหัวเราะ

เชื่อแล้วนายจะหัวเราะทำรามยอนอะไร มันก็แค่การตรวจการบ้านคำพูดและใบหน้าของจินยองที่พยายามทำเป็นเหมือนไม่สนใจกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้กงชานอยากแกล้งคนปากดีอีกซักหน

ตรวจการบ้านเหรอ?"

"..."

"งั้นช่วยตรวจให้ผมอีกรอบหน่อยสิว่าทำอย่างนี้มันถูกแล้วหรือยังร่างบางโถมตัวใส่ร่างรุ่นพี่ผมไวน์ไปข้างหน้าจนลงไปนอนกลิ้งอยู่บนเตียงกว้างด้วยกัน กงชานยื่นปากจู๋เข้าไปใกล้ริมฝีปากคนที่นอนทับอยู่ข้างล่างจนจินยองต้องรีบคว้าหมอนขึ้นมาบัง

โอ๊ย! นายทำบ้าอะไรเนี่ยไอ้ลูกหมา เอาตัวนายออกไปเลยนะ

ก็จะให้รุ่นพี่ตรวจการบ้านให้ไง~”

ตรวจบ้าอะไร! ออกไปจากเตียงช้านนนนคนอายุมากกว่าเอาหมอนขึ้นมาบังหน้า

โอ๊ะ มีการใช้หมอนซะด้วย สงสัยจะอยากตรวจด้วยกันยาวๆใช่มั้ยฮะ ^^”

วันหนึ่งฉันตรวจได้แค่ครั้งเดียวโว้ยยย ><” ไอ้ลูกหมาหื่น ตั้งแต่เล่นได้นี่เอาใหญ่เลยนะ

ว้า ทำไมคุณครูถึงได้ขี้เกียจอย่างนี้ล่ะเสียงรุ่นน้องอาจจะฟังดูใสๆแต่แฝงด้วยเลศนัยน์เกินร้อยจนจินยองใจเต้นตึกตักขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ปากบางชมพูใสที่ตัวเองได้ครอบครองเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มน่ารักเมื่อได้จ้องหน้ารุ่นพี่ที่นอนหงายอยู่กับเตียง นิ้วเรียวใช้เกลี่ยผมสีแดงที่ระอยู่บนหน้าผากจินยองออกอย่างเบามือพลางจ้องคนที่ถูกจับให้นอนหงายไม่วางตา เล่นเอาคนที่โดนนอนทับหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ

มายุ่งอะไรกับหน้าผากผมไอ้ลูกหมานี่ ไม่อ่อยแล้วอย่างนี้จะให้เรียกว่าอะไร เดี๋ยวถ้าโดนหมาจิ้งจอกจองจินยองจับฟัดขึ้นมาซักวันแล้วนายจะรู้สึกกงชานชิค คงต้องมีซักวันแน่ๆที่ผมทนความน่ารักน่าชังของเด็กคนนี้ไม่ไหว ลูกอ้อนมันเยอะแถมผมก็ยังรักคนตรงหน้านี้มากเสียเหลือเกิน

ตาดำขลับจ้องลงไปในดวงตาเรียวสวยน่ามองของรุ่นพี่ ตาของจินยองมักมีแรงดึงดูดให้คนรุ่นน้องชอบเผลอตัวมองนานๆอยู่เสมอ เหมือนตกลงไปในหลุมที่ถูกขุดซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่มีทางตะเกียกตะกายขึ้นมาได้ พี่จินยองเป็นคนตาสวยมาตั้งแต่เด็กแล้วนี่นะ ทำไมตอนเจอกันครั้งแรกถึงไม่ได้เอะใจเลยก็ไม่รู้ ซื่อบื้อจริงๆเลยชานชิค

กงชานคลี่ยิ้มหวานให้รุ่นพี่ก่อนที่ร่างบางจะย้ายมาทิ้งตัวลงนอนซุกข้างๆลำตัวของจินยองเหมือนลูกหมาเชื่องๆ ผมดำขลับซุกไซ้อยู่บนต้นแขนรุ่นพี่ผมแดงที่ใช้แทนหมอนหนุนอย่างสบายใจ จินยองมองกงชานอย่างเอ็นดูก่อนจะรั้งร่างที่นอนอยู่ข้างๆให้เข้ามาใกล้อีกนิด ตาของคนทั้งคู่จ้องมองซึ่งกันและกันก่อนจะเหม่อดูดาวหลากสีบนเพดานและผนังห้องอย่างมีความสุข

สวยจังนะฮะว่าไหมกงชานชมเมื่อสายตาได้จับจ้องไปยังดวงดาวน้อยใหญ่ที่ตัวเองและรุ่นพี่ได้ช่วยกันติดมาทั้งวัน ตอนที่ซื้อมาจากร้านก็ไม่ได้หวังว่ามันจะดูดีได้เท่านี้ซะทีเดียวหรอก แต่เมื่ออยู่บนผนังห้องสีฟ้าอ่อนของรุ่นพี่ที่นอนอยู่ข้างๆในเวลาแบบนี้แล้วกลับออกมาสวยงามเกินคาด ถ้าเป็นตอนกลางคืนที่เรืองแสงจะสวยซักแค่ไหนกันนะ

อืม ก็นายตั้งใจติดซะขนาดนั้นมันก็ต้องสวยอยู่แล้วเป็นครั้งแรกที่จินยองเป็นฝ่ายช้อนหัวกงชานให้เข้ามานอนซุกแนบต้นคอของตัวเองก่อน ทำไงได้ก็คนมันเคยชินกับสัมผัสนี้ไปซะแล้ว และดูเหมือนไอ้หมาน้อยเองก็พึงพอใจอยู่จึงได้ส่งเสียงครางฮืมออกมาจากลำคออย่างน่ารัก

พี่จินยอง

ฮึ?”

ถ้าผมกลับบ้านเมื่อไหร่ห้ามย้ายพระจันทร์ไปไว้ที่อื่นนะ

ขอคิดดูก่อน

ฮยองอย่าแกล้งผมอย่างนี้สิกงชานโวยวายทำให้จินยองหัวเราะพลางขยับหัวที่ปกคลุมด้วยผมดำนุ่มมาแนบไว้ข้างพวงแก้มตัวเองไม่ให้ห่าง

ใครแกล้งนาย

หมาจิ้งจอก -^-” รุ่นน้องทำปากงุ้ม

หรอ มันแกล้งยังไง ^^” จินยองทำเสียงเหมือนเวลาคุยกับเด็ก

มันก็ชอบหนีไปอยู่ให้ไกลๆจากลูกหมาตัวหนึ่ง

แค่นี้ยังใกล้ไม่พออีกเหรอร่างคนผมแดงกระชับอ้อมกอดให้หมาน้อยข้างๆเข้ามาใกล้อีกเพื่อจะได้มองดวงตาแป๋วได้ถนัดขึ้น

ยัง

กวนละไอ้ลูกหมา อีกนิดคือนายต้องเข้ามาสิงร่างฉันแล้วนะคนผมแดงหัวเราะร่วนก่อนจะใช้มือดีดมะกอกใส่หน้าผากรุ่นน้องด้วยความหมั่นเขี้ยว

โอ๊ะ! มันเจ็บนะพี่จินยอง >*<”

สมน้ำหน้า อยากมาอ้อล้อใส่ฉันทำไมล่ะ :P” คนดีดแลบลิ้นใส่คนข้างๆ ลูกหมาก็เลยยื่นปากเล็กน่ารักแกล้งฉกจุ๊บเร็วๆกลับใส่ริมฝีปากอุ่นปากสีส้มเป็นการเอาคืน เล่นเอาร่างรุ่นพี่ถึงกับแข็งทื่อไปอีกรอบ

ก็รู้ว่าทำตัวอ้อล้อแล้วพี่จะใจอ่อนไง ^^”

น่ะนาย…O///O”

นี่ยังไม่สาสมกับวิธีที่พี่ใช้ตรวจการบ้านผมเลยนะคนผมดำจ้องใบหน้าคมเข้มที่ล้อมรอบด้วยกรอบผมสีไวน์อย่างเป็นต่อ จนจินยองต้องยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าตัวเองก่อนที่กงชานจะได้เห็นหน้าแดงๆที่ตัวเองพยายามปกปิดอยู่ คนรุ่นน้องขำกับท่าทางนั้นแล้วตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง

“ฮยองฮะ จัดบ้านกันต่อเถอะแกล้งเรียกแหย่รุ่นพี่ที่ยังคงนอนคลุมโปงด้วยความเขินอยู่บนเตียง

ก็จัดไปสิเสียงอู้อี้ตอบอยู่ใต้ผ้าห่มสีเขียว

ได้ไงล่ะ ลุกขึ้นมาจัดด้วยกันสิฮะร่างคนรุ่นน้องคุกเข่าลงบนเตียงอีกรอบใช้มือแหย่ๆคนที่นอนม้วนอยู่ในผ้าห่มให้ลุกขึ้นมา

ฉันง่วง นายอยากจัดอะไรไว้ตรงไหนก็จัดไปเลย

เพิ่งจะเที่ยงครึ่งเองนะ พี่ง่วงแล้วเหรอ

เออฉันจะนอนกลางวัน

ฟึ่บ!

ร่างจินยองถูกแบกขึ้นอย่างทุลักทุเลทั้งที่ยังม้วนตัวอยู่ในผ้าห่มแบบนั้น แล้วก็ต้องยิ่งสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นรุ่นน้องผมดำกำลังมองตัวเองที่อยู่ในอ้อมแขนพลางยิ้มร่าก่อนจะกระชับร่างเขาให้แน่นขึ้น ไปเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะวะเนี่ย!

กินแรงคนอื่นอย่างนี้มันไม่ดีนะฮะพี่จินยอง ^^” ร่างเพรียวบางแต่แรงเยอะที่ยกขึ้นเดินเซแท่ดๆพาร่างรุ่นพี่ออกนอกห้องไป คนโดนอุ้มดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดอย่างยากลำบาก ไอ้ผ้าห่มบ้านี่ก็เกะกะจริงโว้ย!

นายจะพาฉันไปไหนห๊ะกงชาน! ปล่อยฉันก่อน เดี๋ยวตกรุ่นพี่ผมแดงยอมโผล่หน้าออกมาโวยวายนอกผ้าห่ม แต่กงชานกลับทำหน้ายิ้มไม่รู้เรื่อง

ก็พาลงไปจัดบ้านไงฮะ

ห้องนอนก็ยังจัดไม่เสร็จนายจะลงไปทำรกข้างล่างอีกหรือไง

อ๋ออออ ฮยองอยากกลับไปอยู่ในห้องนอนเหมือนเดิมนี่เอง ได้ฮะ เดี๋ยวผมอุ้มไปส่งที่เตียงเสียงเจ้าเล่ห์และยิ้มพราวที่อยู่บนหน้ารุ่นน้องยิ่งทำให้จินยองเริ่มใจเสียเข้าไปใหญ่ คนอายุมากกว่าเลยรีบขัดขึ้นมาเสียก่อน

พอเลยๆชานชิค จะลงไปจัดข้างล่างก็ตามใจหน้าตื่นของรุ่นพี่ยิ่งทำให้กงชานชิคอยากแกล้งเข้าไปใหญ่

ไม่นอนกลางวันแล้วเหรอ

ฉันหายง่วงแล้ว ปล่อยฉันสิ! ฉันเดินลงไปเองได้จินยองว่า ใครมันจะไปนอนลงวะแบบนี้ ถ้าให้อุ้มนานกว่านี้มีหวังได้ล้มลงไปกองกับพื้นทั้งสองคนแน่

ฮยองจะเดินลงไปจัดตรงไหนเหรอฮะกงชานยอมวางจินยองลงกับพื้นปล่อยให้รุ่นพี่ได้เป็นอิสระ แต่ก็ยังใช้ท่อนแขนยืนเท้ากับกำแพงปิดกั้นคนที่เคยอุ้มไม่ให้ออกไปง่ายๆอยู่ดี

กะก็ลงไปจัดในครัวจะได้ทำกับข้าวให้นายกินด้วยคนโตกว่าใช้ของกินหลอกล่อเผื่อว่าลูกหมาตรงหน้าจะยอมปรานีปล่อยให้วันนี้เขารอดไปซักวัน

ดีจังรอดตายแล้วสินะจินยอง TwT

ทำเร็วๆนะฮะ ผมหิว ไม่งั้น…” จมูกโด่งไล้เฉียดแก้มก่อนที่เสียงหวานจะกระซิบที่ข้างหูรุ่นพี่

ผมอาจจะหาอะไรอย่างอื่นกินแทน…” คนตรงหน้าพูดเป็นเลศนัยน์พลางจ้องตาเรียวรีอย่างยั่วยวน ปากบางที่กระตุกยิ้มทำให้จินยองต้องรีบผลักแขนบางออกก่อนจะรีบวิ่งลงบันไดเข้าไปในห้องครัวอย่างรวดเร็ว คนรุ่นน้องหัวเราะขำขณะที่มองตามร่างสูงไปต่อให้จะผ่านไปกี่ปี จองจินยองก็ยังคงเป็นจองจินยองที่เขารักอยู่วันยังค่ำ ยังอบอุ่น เท่ น่ารักน่าแกล้งอยู่เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปเลยซักนิดเดียว

การที่เขาได้เข้ามาในบ้านหลังนี้วันนี้มันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม ได้รู้ความจริง ได้พบคนที่เฝ้ารอมานานแสนนาน ได้นึกถึงเรื่องราวในอดีตที่สวยงามในวันวาน และที่สำคัญที่สุดเวลาในปัจจุบันและความผูกพันของเขาทั้งคู่ก็กำลังจะได้เริ่มต้นและเติบโตที่นี่ด้วยเช่นกันใช่มั้ยฮะพี่จินยอง

โอ๊ะไม่ใช่สิ! ฮยองที่รักของชานชิค ^^


                                    ************************************************


P.S. งืมมมม เรากลับมาอัพแล้วนะ ขอบคุณทุกคอมเม้นมากๆนะคะที่ให้กำลังใจและติชม รีดเดอร์จะรู้บ้างมั้ยว่าเวลาที่อ่านแต่ละคอมเม้นของรีดเดอร์จะทำให้เรามีแรงกระชุ่มกระชวยฮึกเหิมในการแต่งแบบโดฟยาไปสิบเม็ด 555 เราไม่ได้เอาโน้ตบุ๊คไปหอก็เลยต้องอัพอาทิตย์ละตอนเวลาที่กลับบ้าน (เราเป็นคนติดบ้าน คือกลับบ้านแทบจะทุกอาทิตย์แม้ว่าจะอยู่หอก็ตาม) สำหรับฟิคตอนนี้เกือบจะตั้งชื่อว่า Chapter : Starlight's song แล้ว แต่ติดที่ว่าตอนที่แต่งมันเป็นวันที่ MV. Sweet Girl ปล่อยออกมาพอดี พอได้ฟังเพลงเต็มๆบวกกับได้เห็นหน้าเหล่าเด็กเลือดใน mv เท่านั้นแหละฮอรโมนบาน่าก็ฉีดพล่านไปทั้วสรรพางค์กายจนแต่งออกมาเป็นบทหวานเลี่ยนจนตัวเองยังแอบมาอ้วกทีหลังแบบนี้นี่เอง (มันมีที่มาที่ไปของชื่อบททุกตอนนะเออ 55) Starlight's song ก็เลยโดนเก็บลงกรุไปโดยปริยายแล้วกลายเป็น Chapter : Sweet Boy ด้วยประการฉะนี้แล...เหล่ารีดเดอร์ทั้งหลาย -.,-
               อาทิตย์หน้าอาจจะมาอัพช้าหน่อยนะคะเพราะงานที่มหา'ลัยเริ่มเยอะขึ้นมาก เหมือนธรรมศาสตร์จะใช้สโลแกนกิจกรรมเด่นเน้นงานกลุ่มเป็นหลัก -_-;; อาจจะเปลี่ยนเป็นอัพเดือนละครั้งแทนหรือยังไงก็ต้องดูอีกทีตามความเหมาสมนะคะ ขอให้อ่านบทนี้อย่างมีความสุขเบาหวานไม่ขึ้นตานะคะบาน่า บอกเลยบทนี้แค่เซิร์ฟๆไปก่อนเพราะมีบทต่อๆไปคาดว่าน่าจะยิ่งกว่านี้ 555 ขอบคุณมากๆค่ะที่อ่านจนจบถึงบรรทัดสุดท้าย ขอให้สนุกกับการอ่านฟิคนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

83 ความคิดเห็น

  1. #79 Mr-V (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 21:11
    ชานชิคขี้อ่อยจริงๆ ยอมค่ะ หึยยยย จูบกันแล้ววว เช็คบ้าเช็ดบออะไรดูดดื่มขนาดนี้คะพี่
    #79
    0
  2. #52 น้ำตาลเทียม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 20:17
    ยอมเเล้วชานนี่แกมันอ้อล้อมาก5555  โอยยยพี่จินยองดูเหนียมอายไปเลย  แต่ดีนะฉันชอบ 

    #52
    0
  3. #10 SOJumper (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 18:55
    เม้นท์ก่อน เม้นท์ก่อน
    จะบอกว่าเพิ่งเจอแฟนฟิคเรื่องนี้ แล้วอ่านรวดเดียวจนถึงตอนที่สิบนี่ล่ะ
    อ่านแล้วอดยิ้มไม่ได้เลย ชานน่ารักมากมาย
    จินยองก็นะ คิดมาก คิดเล็กคิดน้อย แล้วแบบนี้จะมีความสุขได้ไง ต้องให้น้องช่วยสอนซะแล้ว

    ปล. อ่านมาจนถึงตอนนี้ รู้สึกว่าเรื่องราวมันเริ่มลื่นไหลมากขึ้นล่ะ สำนวนเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น สู้ๆนะคะไรท์ รอติดตามจ้าาา
    #10
    0
  4. #9 JYmy_love (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 15:11
    ไรท์แต่งฟิคสนุกมากเลย>///<



    เป็นกำลังใจให้ สู้ๆน้าไรท์ 파이팅!
    #9
    0