คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Bed Time Story B1A4] ช่างทำกล่องดนตรี

โดย choco_collon

แด่....ช่างทำกล่องดนตรีของฉัน #HAPPYJINYOUNGDAY

ยอดวิวรวม

47

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


47

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 พ.ย. 61 / 13:41 น.
นิยาย [Bed Time Story B1A4] ҧӡͧ [Bed Time Story B1A4] ช่างทำกล่องดนตรี | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

1118 Bed Time Story


- HAPPY JINYOUNG DAY -




"ตั้งใจเอาลงไว้เนื่องในวันเกิดพี่จินยอง สุขสันต์วันเกิดช่างทำกล่องดนตรีของหนู

ขอบคุณที่คอยมอบบทเพลงเพราะๆให้กับพวกเราบาน่าทุกคนตลอดมา

พี่จินยองจะยังเป็นลีดเดอร์ของ B1A4 ตลอดไป และไม่ว่าพี่จะเลือกเส้นทางไหน

หนูจะยังคงเชื่อมั่นในตัวช่างทำกล่องดนตรีคนนี้เสมอ"

   



t
b

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 พ.ย. 61 / 13:41



“นิทานเรื่อง ช่างทำกล่องดนตรี”


 

นานมาแล้วฉันรู้จักกับช่างทำกล่องดนตรีใจดีคนหนึ่ง....

ช่างทำกล่องดนตรีคนนี้เป็นคนขยันขันแข็ง

เสียงเพลงไพเราะดังกรุ๋งกริ๋งบรรเลงจากกล่องดนตรีกล่องแล้วกล่องเล่าที่เขาได้ประดิษฐ์ขึ้นมา

เขาเป็นคนโอบอ้อมอารี เป็นที่รักของชาวเมืองทุกคน เด็กๆติดเขาแจเลยล่ะ

เพราะเขาเป็นผู้ที่สร้างความสุขให้กับคนในเมืองเล็กๆแห่งนี้

และฉันเองก็คือหนึ่งในกลุ่มเด็กเหล่านั้น


ฉันมักแวะเวียนมาเล่นที่ร้านของเขาบ่อยๆ ฟังบทเพลงเพราะๆจากกล่องดนตรีที่เขาประดิษฐ์มานับไม่ถ้วน

กล่องดนตรีนับร้อยกล่องที่วางเรียงรายในร้าน มีกล่องดนตรีที่เขาประดิษฐ์เพื่อฉัน

เพลงนั้นเป็นเพลงของฉัน...ในกล่องดนตรีแทบทุกใบมีชื่อของฉันสลักอยู่

ทุกบทเพลงที่บรรเลงจากกล่องดนตรีที่สวยงามเหล่านั้น ไม่มีเพลงไหนที่ไม่ใช่เพลงโปรดของฉัน

ฉันเป็นเด็กผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก

 

ทุกวันที่ฉันนั่งเฝ้ามองเขาทำงานในร้าน ฉันมีความสุขมากเลยล่ะ

ฉันไม่เคยรู้หรอกว่าเขากำลังเหนื่อย...

ฉันไม่รู้หรอกว่ากล่องดนตรีแต่ละใบประดิษฐ์ยากแค่ไหน

ฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความสุขกับการได้รับของขวัญ

ในตอนนั้นฉันรู้แค่ว่าฉันชอบบทเพลงของเขา

ฉันชอบกล่องดนตรีที่เขาทำ...

 

ฉันไม่เคยคิดสงสัยว่าความฝันของช่างทำกล่องดนตรีคืออะไรกันแน่

สิ่งที่ฉันสงสัยกลับกลายเป็นวันนี้เขาจะทำกล่องดนตรีแบบไหนให้ฉันกันนะ...

รอยยิ้มบนสีหน้าของเขาตอนกำลังทำงานนั้น ฉันเฝ้ามองมันด้วยความนับถือ

จนบางทีฉันลืมสังเกตไปเลยว่าหยดเหงื่อเล็กๆบนใบหน้าเขาคืออะไร

แต่ก็ช่างมันปะไร ก็ตอนนี้ฉันกำลังมีความสุขนี่นา

 


บนโต๊ะทำงานของช่างทำกล่องดนตรี มีอุปกรณ์อยู่ 4 ชิ้น

'กล่องไม้เรียบๆ' คอยห่อหุ้มเครื่องดนตรีที่แสนบอบบางในกล่อง

กล่องไม้สีขาวที่ไม่มีอะไรน่าสะดุดตา

แต่ช่างทำกล่องดนตรีคนนั้นกลับบอกฉันว่า มันคือสิ่งที่จะคอยปกป้องของที่อยู่ข้างในกล่องดนตรียามเมื่อตัวเขาไม่ได้อยู่ดูแลมันอีกต่อไป 

ฉันไม่ค่อยเข้าใจอะไรที่เขาพูดนักหรอก


 

ฉันมองเห็น 'ม้วนหีบเพลง' เล็กๆ

มันมีสีทอง ส่องเป็นประกายสดใสวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา

ช่างทำกล่องดนตรียิ้มแล้วบอกฉันว่า นี่คือหัวใจสำคัญของกล่องดนตรี

มันส่องประกายในมือฉัน ราวกับถูกสลักขัดเกลามานับครั้งไม่ถ้วน

เสียงบทเพลงไพเราะในกล่องดนตรีที่ฉันชอบฟังเกิดขึ้นได้เพราะสิ่งนี้

ฉันรักในความสดใสของมัน                                                                               

 

ถัดจากม้วนหีบเพลง ฉันเห็น 'ฟันเฟือง' แข็งกระด้างที่วางอยู่

ช่างทำกล่องดนตรีเล่าให้ฉันฟังว่า ฟันเฟืองชิ้นนี้เข้มแข็งมากกว่าที่เห็น

แม้สิ่งนี้จะเดินขัดทวนเข็มนาฬิกากับสิ่งอื่นในกล่องดนตรีตลอดเวลา

แต่ก็เป็นกลไกสำคัญที่คอยทำให้กล่องดนตรีที่ฉันรักมีชีวิตชีวา

ฉันได้แต่คิดกับตัวเองว่าฟันเฟืองชิ้นนี้ช่างน่ามหัศจรรย์..


 

สิ่งสุดท้ายคือ 'ตุ๊กตา' ในกล่องดนตรี...

สิ่งสวยงามที่คอยดึงดูดสายตาผู้คนให้จับจ้องสนใจมายังกล่องดนตรีที่แสนจะธรรมดากล่องนี้

แม้แต่ช่างทำกล่องดนตรีก็ชอบมัน เขาเฝ้าถนอม ดูแลมันราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่เปราะบาง

เขาเอาแต่ชื่นชมเจ้าตุ๊กตาตัวนี้ไม่ได้หยุดหย่อน

ฉันเองก็ชอบตุ๊กตา

เพราะมันคือสิ่งที่ฉันสามารถจับต้องได้เพียงชิ้นเดียวภายในกล่องดนตรีสูงค่าแต่ละใบ




ช่างทำกล่องดนตรีคนนั้นกำชับกับฉัน

4 สิ่งนี้แยกออกจากกันไม่ได้...

ฉันยังเด็กและฟังคำสอนของเขาอย่างตั้งใจ

แต่ช่างทำกล่องดนตรีจะรู้ตัวบ้างไหม

ว่าตัวเขาเองก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เกิดกล่องดนตรีที่สวยงามแบบนี้เช่นกัน...

ไม่หรอกน่า...เครื่องมือทำกล่องดนตรีมันมี 5 ชิ้นต่างหาก

 

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า 7 ปีที่เขาเปิดร้านกล่องดนตรีในเมืองเล็กๆนี้มา

ฉันมีกล่องดนตรีที่สลักเป็นชื่อฉันสักเกือบร้อยใบแล้วล่ะมั้ง

เขาดูมีความสุขกับการที่ได้ประดิษฐ์กล่องดนตรี

และทุกปีฉันก็มัวแต่นับของขวัญที่เขาทำให้อย่างดีใจ

ฉันลืมสังเกตอะไรไปหรือเปล่านะ...

"โตขึ้นหนูจะเป็นอย่างคุณ" วันหนึ่งฉันบอกกับเขา มองเขายิ้มเอ็นดูให้เหมือนอย่างเคย

"เธอรู้งั้นหรือว่าฉันอยากเป็นอะไร?" 

"คุณก็เป็นช่างทำกล่องดนตรีไง" ฉันไม่เข้าใจ เขากำลังสื่ออะไรกับฉันกันแน่นะ

เขาลูบหัวฉัน เป็นสิ่งที่เขามักจะทำราวกับว่าฉันยังคงเป็นเด็ก

"ฉันกำลังจะไปจากเมืองนี้..."

บางทีอาจจะใช่...ฉันเด็กเกินไปกว่าที่จะเข้าใจจริงๆ

 

ทำไมต้องไป นี่ไม่ใช่ความฝันของเขาเหรอ

เขาคือช่างทำกล่องดนตรีของฉัน...

คอยทำกล่องดนตรีในแบบที่ฉันชอบทุกวัน

ฉันเบะปาก ร้องไห้ กอดเขาไว้และเริ่มโยเย

เขาลูบหัวฉันอีกแล้ว ฉันยังเป็นเด็กสำหรับเขาเสมอ

'บอกความฝันของคุณมาสิ เราทำทุกอย่างที่นี่ด้วยกันเหมือนเดิมก็ได้นี่นา..'

 

ช่างทำกล่องดนตรีบอกกับฉัน

"สักวันเธอจะเห็นความฝันของฉันเอง"

จากที่อันไกลโพ้นที่ไหนซักที่ ที่ซึ่งไกลจากเมืองเล็กๆเมืองนี้

เขายังคงเป็นช่างทำกล่องดนตรี แต่ในตอนนี้เขาดูเหมือนนักผจญภัย

เธอเห็นฟันเฟืองกล่องดนตรีนั่นไหม...

ฉันจะบอกความลับอะไรให้...'จริงๆแล้วมันไม่ได้ใช้กับกล่องดนตรีอย่างเดียว'

 

ฉันยืนนิ่งกับความลับที่เขาบอก

ฟันเฟืองแข็งกระด้าง คอยขัดกับทุกสิ่งอย่าง แต่ก็เป็นฟันเฟืองที่เข้มแข็ง

'ทุกอย่างล้วนเป็นมากกว่าที่ตัวมันเป็น'

ฉันยังเป็นช่างทำกล่องดนตรีของเธอ แต่ก็ไม่ใช่เสมอไป..

ฉันกำลังจะเป็นนักผจญภัย และอาจจะเป็นได้หลายอย่างมากกว่าที่ตัวเองเป็น

 

เขายื่นกล่องดนตรีให้ฉัน

บทเพลงที่ยังเป็นของฉันเสมอ ข้างกล่องที่สลักด้วยชื่อของฉันเอาไว้

เพิ่งรู้ว่าของขวัญเหล่านั้นที่ฉันเคยดีใจ มันแทบไม่มีความหมายอะไรในวันที่เขากำลังเดินทาง


"สักวันคุณจะกลับมาไหม" ฉันร้องไห้กอดเขาไว้ แต่ในตอนนี้ไม่แน่นพอที่จะรั้งเขาไว้เท่าเดิม...

"ฉันคือเศษ 1 ส่วน 4 ในชีวิตเธอ เธอเองก็เป็นเด็กน้อยในชีวิตฉันเสมอ" คำตอบนั้นฉันยังคงจำได้ดี

"หนูจะเป็นมากกว่าที่ตัวเองเป็น หนูจะเป็นตัวเองที่คอยเฝ้ามองความฝันของคุณ"

เขายิ้มกับคำตอบฉัน เอ่ยคำขอบคุณสั้นๆแล้วออกจากเมืองนี้ไป

ตอนนี้น้ำตาฉันหยุดไหล ฉันไม่ร้องไห้อีกต่อไปแล้ว...


ทุกวันฉันไขลานกล่องดนตรีให้เล่นซ้ำๆ

ทำแบบนี้ประจำเพื่อรอคอยวันนั้นที่เขากลับมา

ช่างทำกล่องดนตรีของฉัน...

บางวันฉันเฝ้ามองเขาผ่านเสียงเพลงในกล่องดนตรี

ดวงจันทร์โผล่พ้นปุยเมฆ พระอาทิตย์ตกลับขอบฟ้า เวลาผ่านไป 5 เดือน

กล่องดนตรีที่อยู่ในมือฉันยังบรรเลงต่อไป ราวกับจะปลอบใจว่า 'ไม่เป็นไร...เธอยังมีเราอยู่ทั้งคน'


ฉันเฝ้าคิดถึงร้านกล่องดนตรีที่มีเขาอยู่

คิดถึงของทั้ง 4 ชิ้นที่เขาเคยนำมาประกอบเป็นกล่องดนตรีให้ฉันเล่น

ฉันอยากกลับไปจุดนั้น นั่งเฝ้ามองเขาประดิษฐ์กล่องดนตรีที่โต๊ะทำงานตัวเดิม

บางครั้งฉันอดคิดไม่ได้

ตอนนี้ฉันกลายเป็นเด็กผู้หญิงที่โชคร้ายที่สุดในโลกไปแล้วเหรอ

 

อย่าโง่ไปหน่อยเลย...

'เพราะทุกอย่างเป็นมากกว่าที่ตัวเองเป็น'

นี่ไม่ใช่แค่กล่องดนตรีที่เขามอบให้ฉัน แต่เป็นกล่องบรรจุความทรงจำอยู่ในทุกตัวโน้ตเสียงเพลง

บทเพลงไพเราะที่คุ้นเคย ยามเมื่อหมุนไขลานมันยังขับร้องเล่นบทเพลงที่ฉันชอบได้อยู่เสมอ

ฉันไม่ได้ไม่เหลือใคร...

 

ฮึ? นั่นเงาของใคร คนที่กำลังเดินกลับมา

ใช่เขาจริงๆด้วย ช่างทำกล่องดนตรีใจดีของฉันเขากลับมาแล้ว....

เขาส่งยิ้มให้ฉัน ส่วนตัวฉันยังคงร้องไห้งอแงเหมือนเมื่อก่อน

แต่นั่นเป็นเพราะฉันมองเห็น 'ความฝัน' ที่เขาพกติดตัวมา ในเมืองอันไกลโพ้นนั้นเขาหามันจนเจอ...

ช่างทำกล่องดนตรีคนนี้เป็นมากกว่าที่ตัวเองเป็น

 

เขายื่นกล่องดนตรีใบใหม่ให้ฉัน

กล่องดนตรีใบนั้นไม่มีอะไรที่เหมือนกับกล่องใบเดิม

"ฉันให้เธอ มันสร้างขึ้นมาจากความฝันฉันเอง" ช่างทำกล่องดนตรีเริ่มไขลานกล่องใบนั้น แต่ฉันยังจ้องมองมันอย่างไม่เข้าใจ

เขาไม่ต้องใช้ของทั้ง 4 อย่างเหมือนเดิมแล้วเหรอ?

แต่เพราะมันคือกล่องดนตรีที่เขาตั้งใจมอบให้ ฉันจึงอยากฟังบทเพลงนั้นเสมอ

ฉันจะเปิดมันแล้วนะ...

 

กล่องดนตรีใบนั้นไม่มีชื่อฉันสลักไว้เหมือนเก่า

'เด็กผู้หญิงคนนั้น' คือประโยคที่ใช้สลักไว้แทนที่ และชื่อของฉันยังคงเก็บไว้ในความทรงจำของช่างทำกล่องดนตรีเสมอ

เขายิ้มและลูบหัวฉัน ฉันมีความสุขแม้ว่าเขาจะไม่ได้เรียกชื่อฉันเลยก็ตาม

"เธอเป็นได้มากกว่าที่ตัวเองเป็น" นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่เขาบอกกับฉัน ก่อนจะสวมกอดฉันไว้ในอ้อมแขนตลอดกาล

.

.

.

ชื่อของฉันคือ "บาน่า" และฉันก็คือเด็กผู้หญิงคนนั้นของช่างทำกล่องดนตรีตลอดไป....


- END -


ผลงานทั้งหมด ของ choco_collon

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:44
    ชอบมากๆเลยค่ะ ❤️
    #1
    0