ตอนที่ 5 : ตอนที่4: กลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62

เมื่อทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันแล้ว
"เอาล่ะเตอร์แกเตรียมตัวเก็บของแล้วย้ายไปอยู่กับเอมิเลียที่คอนโดซะ"เกตพูดพร้อมอาการมึนเมา
"เอมิเลียก็รีบเก็บของล่ะ พวกเราซื้อคอนโดให้พวกลูกๆแล้วล่ะ"อาเนพูดขึ้น
"เออออ๋ เป็นไปได้ไงในข้อตกลงมันไม่มีแบบนี้หนิ"
เตอร์และเอมิเลียพูดขึ้นพร้อมกับตกใจ
"อาทิตย์หน้าต้องย้ายแล้วนะ"อาเนได้พูด
"ม่ายยยย"

อาทิตย์ต่อมา
เตอร์ได้เก็บของพร้อมที่จะย้ายไปอยู่กับเอมิเลีย"ฉันโตมาที่นี้สินะทุกสิ่งทุกอย่างก็อยู่ที่นี้
แต่วันนี้ฉันได้ย้ายจากที่นี้ไปแล้วสินะน่าคิดถึง
สิ่งต่างๆจริงๆเลย"
"คุณชายครับอย่างลืมคิดถึงผมนะครับ (╥_╥)"
"ผมกับคุณชายอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง (╥_╥)"
"ถ้าคุณชายไม่อยู่ใครจะกินอาหารที่ฉันทำค่ะ"
"พวกแกจะอะไรหนักหนาฉันแค่ย้ายไปอยู่คอนโดตรงนี้เองไม่ได้ไปต่างประเทศโว้ยยยย"

เมื่อเตอร์และเอมิเลียได้มาถึงคอนโด
ก็ได้มีเสียงเปิดประตูห้องขึ้น"ไงจ้ะ เอมิเลีย"
มีเสียงผู้หญิงดังมาจากห้อง
"ไม่จริงใช่ไหม เป็นไปไม่ได้"เอมิเลียได้พูดขึ้น
พร้อมตกใจ ทันใดนั้นเอมิเลียได้พุ่งเอาไปกอดผู้หญิงคนนั้น"คุณน้าค่ะ มาได้ไง"เอมิเลียได้พูดขึ้น"น้าก็มาหาหนูไงจ้ะ พร้อมกับมาดูคู่หมั้นหนูด้วย"
"คุณน้ารู้ไหม หนูคิดถึงคุณน้ามาก"
"จ้ะๆ น้าเองก็คิดถึงเอมิเลียเหมือนกัน"
"งั้นก็เข้าไปในห้องเร็ว"
ทั้งคู่ได้เดินเข้ามาในห้อง"ว้าว สวยอะไรอย่างนี้" เสียงของเตอร์ได้ดังขึ้น"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"เอมิเลียเธอได้ขำขึ้น"นี่ เธอหัวเราะฉันเหรอ"
"ป่าวๆ ฉันแค่สงสัยว่านายเป็นถึงลูกมาเฟียแต่นายไม่เคยเห็นห้องแค่นี้นะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
"แล้วทำไม!!! ฉันก็ไม่ได้ใช่ชีวิตแบบเธอสักหน่อยที่ชี้เป็ดเป็นไก่นะ"
"เออ มันชี้นกเป็นนกไม่ใช่หรอ"
"อะไรก็ชั่งน่า"
"ดูเหมือนพวกเธอจะสนิทกันมากเลยนะ"
"ไม่ใช่สักหน่อย"
"สุดยอด ตอบพร้อมกันด้วย"
"ไม่ใช่สักหน่อย//"
"เธอนั้นแหละตอบตามฉัน"
"อะไร นายแหละตอบตามฉัน"
"เอาล่ะพอได้แล้ว"
"ก็ได้ค่ะ"
"ฉันชนะล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า"
"เรื่องของนาย แบร่"
นานแล้วนะที่ฉันไม่เคยเห็นเอมิเลียเป็นแบบนี้และยิ้มออกมาได้ธรรมชาติโดยที่เธอไม่ปิดบังอะไรเลย

"ว่าแต่ คุณน้ามาทำไรค่ะ"
"อ่อ พอดีน้ามาดูคู่หมั้นหนูนะ"
"แหม คู่หมั้นหนูนี้หล่อจริงๆเลยนะ"
"ไม่ถึงขนานนั้นหรอกครับ^_^"
"หมอนี้นะหล่อ จะอ้วก"
"นี่! เอมิเลียเธอแพ้ท้องเหรอ"
"บ้า!!"
"พูดเล่นน่า:-)"
"เอาล่ะถ้าไม่มีอะไรแล้วน้ากลับก่อนล่ะ"
"กลับแล้วเหรอค่ะ"
"จ้ะ"
"กลับดีๆนะค่ะ"
"งั้นผมไปส่งคุณน้าที่รถนะคับ"
"จ้ะ"

เตอร์ได้เดินลงไปส่งน้าที่รถระหว่างทางน้าได้ถามเตอร์ว่า"นี่ นายมีคนที่ชอบแล้วใช่ไหม"
"ปะ ปะ ป่าวคับ//"
"งั้นเหรอ งั้นฉันฝากดูเอมิเลียด้วยนะ"

"ถึงรถฉันแล้วล่ะ"น้าได้เปิดประตูแล้วคุณรถไปก่อนจะออกรถ"นี่ เตอร์ก้มหัวมานี้สิ"
เตอร์ได้ก้มหัวลงตามที่น้าบอกน้าได้กระซิบหูเตอร์ว่า"ขอบใจนะ"แล้วน้าได้ขับรถออกไป
"อะไรของเค้า"เตอร์ได้พูดพร้อมเกาหัว

พอเตอร์กลับมาถึงห้อง ทำไมห้องมันเงียบจัง"นี่ เอมิเลีย"ไปอยู่ไหนของเค้าเนี่ยสงสัยจะเข้าห้องน้ำ พอเตอร์ได้เดินไปดูที่ห้องน้ำก็ไม่มีใคร รู้สึกว่ารางสังหอนไม่ดีเลย"นี่! เอมิเลียเธออยู่ไหน"เตอร์ได้ตะโกนพร้อมเดินได้รอบๆห้องก็ไม่มีใคร"นี่! เอมิเลียเธออย่าเล่นอะไรบ้าๆนะ"

พอเตอร์พูดจบก็ได้ยินเสียงลิเกดังขึ้นแล้วไฟก็ดับลง"อะไรเนี่ยΣ (゚Д゚;)"เตอร์พูดขึ้นพร้อมกับกลัวพอเตอร์มองไปรอบๆก็เจอผู้หญิงใส่ชุดขาวพุ่งมาทางเค้า"ม่ายย ออกไป!!"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า นายกลัวผีเหรอเนี่ย"
"เธอเล่นบ้านอะไรเนี่ย"
"ขอโทษๆ ฉันแค่อยากแกล้งนายเล่น"
"ฉันอุส่าเป็นห่วงแล้วเธอยังมาเล่นอะไรแบบนี้อีก"พอเตอร์พูดจบเตอร์ได้เดินขึ้นห้อง"ปัง!!!"
"ฉันเล่นแรงไปรึป่าว?"

เช้าวันจันทร์ทั้งคู่ได้เดินไปโรงเรียนด้วยกันแต่เตอร์จะเดินห่างกับเอมิเลียเพโกรธเธอเรื่องเมื่อวาน"นี่ เตอร์ฉันก็ขอโทษแล้วไง"
เตอร์ได้เดินเร็วขึ้น

"นี่! ฉันขอโทษ"
"นายตอบฉันสักคำก็ยังดี●︿●"
"เตอร์!"

ถึงเอมิเลียพูดอย่างนั้นเตอร์ก็ไมาตืดจะฟังพร้อมเดินเร็วx2 และหลังจากนั้นพวกเค้าก็เงียบลงถึงเอมิเลียจะพูดอะไรก็ไม่ฟังไม่ตอบอะไรทำให้ตอนนี้เงียบยิ่งกว่าป่าช้าอีก
เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงโรงเรียนเตอร์ได้พูดขึ้น
"นี่! เธอไม่ต้องบอกใครว่าเราเป็นคู่หมั้นกัน"
เตอร์ได้เดินเข้าโรงเรียนไปอย่างเร็ว
"นี่!! ทำไมล่ะ"

ณ หน้าสนานบอล"นี่ฟ้านั้นมันเตอร์กับเอมิเลียหนิ"องุ่นพูดขึ้น"อืมใช่แล้วทำไมพวกเค้ามาด้วยกันล่ะ"โมได้พูดแล้วสงสัย
"ฉันจะไปรู้ได้ไงก็ฉันก็อยู่กับพวกเธอ"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็จริงนะ"
"ดูเหมือนเอมิเลียจะพูดอะไรกับเตอร์นะ"
"ไม่หรอก"
"นี่! ฟ้าถ้าเธอชอบเตอร์ทำไมไม่บอกไปเลยล่ะ
ฉันขี้เกียจจะมาคอยพูดกับเธอเรื่องนี้แล้วน!"
โมได้พูดพร้อมกับจองไปที่ฟ้า
"ก็...ก็...ก็...ฉันกลัวเตอร์จะปฏิเสธหนิ●︿●"


โปรดติดตามตอนต่อไป











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

2 ความคิดเห็น