ตอนที่ 4 : ตอนที่3: พร้อมที่จะช่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62

"อ้าว! พวกเธอรู้จักกันหรอ" เสียงของของเตอร์ได้พูดขึ้น"ป่าวครับ"
"เอาล่ะไปคุยในบ้านกัน"
เมื่อทุกคนได้มาคุยในบ้านทั้งเตอร์และเอมิเลีย
ไม่พอใจที่ทั้งคู่จะได้หมั้นกัน

"ทำไม ผมต้องมาหมั้นกับ"

"นี่เอมิเลียฉันชื่อเกตนะเป็นพ่อของเตอร์มันนะเธอคงได้ยินมาจากพ่อแล้วล่ะมาฉันเป็นใคร"

เอมิเลียได้พูดในใจ"ไม่ๆ ไม่เคยรู้เรื่องเลยพ่อแค่มาบอกว่าจะมาหาเพื่อน"แล้วเธอได้หันหน้าไปทางพ่อเธอกับสายตาไม่เป็นมิตร

"เตอร์ฉันชื่อ ฟาติน อาเนนะเป็นพ่อเอมิเลีย"
เมื่ออาเนจบพูดเตอร์พูดในใจ"ทำไมไม่มีใครฟังตูว่ะ"

"ทำไมผมต้องมาแต่งกับยัยนี่ด้วย"
"เหมือนฉันอยากแต่งกับนายตายล่ะ
ถ้าจะให้ฉันแต่งกับนายนะฉันยอม
กระโดดสะพานตายดีกว่า"
"งั้นเธอก็โดดเลยสิรออะไร"
"พอดีช่วงนี้ขาไม่มีแรงนะ"

ปัง! เสียงคนตีโต๊ะดังขึ้น"พอแล้วเตอร์ฟังฉันบ้างสิ"เกตได้พูดขึ้น

"ทำไมผม ทำไมผม ต้องโดนบังคับทำโน่นทำนี้ด้วยผมก็มีชีวิตนะไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ต้องมีใครบังคับผมรู้ว่าพ่อโกหกผมเรื่องแม่ แม่ไม่รู้อะไรเลยใช่ป่ะทำไมพ่อต้องทำขนานนี้ด้วยทำไม
พ่อขออะไรผมก็ทำแต่แบบนี้มันเกินไป!"

พอเตอร์พูดจบก็ได้วิ่งออกจากห้องไป"ปัง!"เสียงประตูห้อง

"ขอโทษด้วยนะเอมิเลียเตอร์มันก็เป็นแบบนี้แหละมันเป็นพวกไม่ฟังคนอื่น ฉันพยามทำให้มันเหมือนเด็กคนอื่นแล้วขาดเหลืออะไรฉันก็ทำให้มันหมดแหละอย่างว่าและเงินทดแทนแม่เตอร์มันไม่ได้หรอกแม่ของเตอร์นะไม่อยู่ด้วยตั้งแต่เด็กแล้วล่ะฉันกลัวว่ามันไม่มีความสุขเลยพยามอย่างหนักเพื่อให้มันมีความสุขถึงมันจะยิ้มแต่ข้างในมันมืดมนไม่มีชีวิตชีวาฉันเลยให้มันมาหมั้นกลับเธอฉันหวังไว้ว่าเธอจะช่วยเตอร์ได้นะ"

(เกตไม่ได้พูดออกมาหมดทุกอย่างหรอกนะ
คนที่ให้มาหมั้นกับเอมิเลียคือแม่ของเตอร์
แม่เตอร์กับแม่เอมิเลียเป็นเพื่อนสนิทกันทั้งคู่สัญญากันไว้ว่าถ้ามีลูกจะให้หมั้นกัน)

เมื่อเอมิเลียได้ยินเธอก็รู้ไดว่าเตอร์สงสาร

"หนูคิดว่าหนูไม่มีความสุขแล้วแต่ไองั่งยังมีชีวิตมาถึงทุกวันนี้ได้หนูยังมีพ่อค่อยช่วยถึงระยะหลังหนูจะไม่ได้อยู่กับแม่แล้วก็ตามแต่หนูยังเคยเห็นหน้าแม่แต่ไองั่งไม่เคยเห็นไม่เคยได้คุย
หนูยอมรับว่าไองั่งเป็นคนที่สุดยอดจริงๆ
ค่ะหนูจะช่วยไองั่งเอง"
"อืมขอบใจเธอมากนะเอมิเลีย"
"หนูรู้ค่ะว่าทำไมพ่อถึงให้หนูว่าหมั้นเพราะบริษัทเราแย่ใช่ไหมค่ะ"
"ใช่ แล้วลูกรู้ได้ยังไง"
"ความลับค่ะ"
"เออหนูขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะค่ะ"
"ได้ๆ รู้ไหมห้องน้ำอยู่ไหน"
"รู้ค่ะๆ"

เมื่อเอมิเลียปรับความเข้าใจกับทุกคนแล้วเธอคิดหาวิธีเพื่อให้เตอร์ได้เข้าใจพ่อของเค้าเธอจึงขึ้นไปห้องของเตอร์เมื่อเธอขึ้นมาชั้นสองเธอก็ไม่รู้ว่าห้องเตอร์อยู่ไหนเธอได้เสี่ยงดวงดู"ฉันชอบเลขสามงั้นก็ห้องนี่แหละ"

เอมีเลียได้เคาะประตู
"เตอร์นายอยู่ข้างในใช่ไหม"
"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ"
"ออกมาคุยกันหน่อย" (ถูกด้วยวะ)
"บอกแล้วไงไม่มีอะไรคุยกับเธอกลับไปซ่ะ"
"นี่! ทำไมต้องไล่ด้วยล่ะ ฉันแค่อยากมาขอโทษนายที่ฉันทำไม่ดีกับนาย"
"มันสายไปแล้วล่ะ"
"ก็นี่ไงฉันมาขอโทษแล้วไง"
"ทำไม!! เพราะอะไรเราเป็นคู่หมั้นกันหรอหรือเธอซะใจหรืออะไรบอกมา!!
"ป่าวหรอก ฉันแค่อยากรู้จักนายมากกว่านี้"
เธอได้หันหน้าเข้าหาประตูแล้วเธอใช่หัวพิง
ประตู
"ทำไมล่ะฉันผิดแค่นี้นายไม่ยกโทษให้ฉันหรอ
นายจะให้ฉันทำไงล่ะถึงจะยกโทษให้ฉัน"
เธอพูดออกมาพร้อมน้ำตา
แกร๊กเสียงเปิดประตูดังขึ้น
แล้วมีแขนสองข้างมากอดเอมิเลียอย่างแน่น
"ขอโทษนะฉันไม่คิดว่าเธอจะร้องให้"
"อืมไม่เป็นไรขอแค่นายยกโทษให้ฉันก็พอแล้ว"
"อืมฉันยกโทษให้ เป็นผู้หญิงร้องให้ต่อหน้าคู่หมั้น

สิมันไม่ดี"

"ก็เพราะนายนั้นแหละ ตาบ้า.."และฉันก็ได้อยู่ในอ้อมแขนของเค้าแต่ทำไมหัวใจของฉันมันเต้นเร็วจังมันเป็นเพราะอะไร//


แล้วทั้งคู่ได้สบตากัน"จูบเลย จูบเลย จูบเลย"
ได้มีเสียงมาทางบันไดเมื่อทั้งคู่ได้หันไปมองก็พบกับทุกคนในบ้านไม่ว่าจะเป็นลูกน้องแม่บ้าน
พ่อครัวและเกตกับอาเน

เอมิเลีย:กรี๊ด!!!!!มาได้ไงงงงง///


โปรดติดตามตอนต่อไป




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

2 ความคิดเห็น