ตอนที่ 3 : ตอนที่2:นี้หรอคู่หมั้นฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62

"อ้าว! พวกเธอรู้จักกันหรอ" ครูแป้งได้พูดขึ้น
"ไม่คับ และไม่คิดจะอยากรู้จักด้วย"เตอร์ได้ตอบพร้อมกับส่ายหน้า
"เหมือนอยากรู้จักนายตายล่ะ ไองั่ง! แบร่"เธอได้ตอบไปแล้วก็แลบลิ้น
"พอได้แล้ว เอาล่ะเอมิเลียแนะนำตัวสิ"ครูแป้งได้พูดขึ้น"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฟาติน เอมิเลียคะ เรียกว่าเอมิเลียก็ได้คะ"เธอได้แนะนำตัวพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้ม"เอมิเลียเธอไปนั่งข้างโมนะ"ครูแป้งได้ชี้ไปที่โต๊ะ
"สวัสดีจ้ะฉันชื่อเอมิเลียนะ"
"ส่วนฉันชื่อโมนะ"โมได้แนะนำตัวกับเอมิเลีย
"เธอย้ายมาจากที่ไหนหรอ"โมได้ถามเอมิเลีย
"อ่อ ฉันย้ายมาจากอังกฤษนะ"
"จริงหรอ"โมได้ทำหน้าตกใจ"จ้ะ มีอะไรป่าว"
"อ่อป่าวๆ พอดีเธอพูดภาษาไทยเก่งจัง"
"อ่อ พอดีแม่เป็นคนสอนให้นะ"
"แม่เธอเป็นคนไทยหรอ"โมได้ถามแล้วสงสัย
"ใช่จ้ะ"
และก็ถึงเวลาพักเที่ยง
"นี่เอมิเลียเธอมาจากไหน"ทุกคนได้รุมล้อมเอมิเลีย "ชิ มาใหม่ก็แบบนี้แหละ"เตอร์ได้พูดขึ้น
"แกเป็นไรว่ะเตอร์"บิวได้ถามแล้วสงสัย
"ป่าวๆ ไปเถอะ"และเตอร์ลุกแล้วเดินออกจากห้องไป"ไปไม่รอเลยนะ"
ณ โรงอาหาร"เออเตอร์ฉันอยากถามว่ะแกเป็นไรกับเอมิเลียว่ะ"การ์ดได้ถามเตอร์
"ก็ป่าวแค่โชคไม่ดีเท่านั้นแหละ"
"แล้วโชคไม่ดีแกมันคือไรว่ะ"บิวได้ถามต่อ
"ฉันจะเล่าให้ฟัง"พอเตอร์เล่าจบ"แค่นี้นะ"บิวและการ์ดได้พูดขึ้น"อืม แค่นี้แหละ"
"แค่เอมิเลียวิ่งมาชนแกต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟหรอว่ะ"
"เออ"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า แกยังเด็กอยู่หรอว่ะ"บิวได้พูดขึ้น
"เออ"เตอร์ได้ตะคอกใส่บิวและการ์ด"ฉันไปล่ะ"เตอร์ได้พูดขึ้นและเดินออกไป"ไปไหนของมันว่ะ"บิวได้ถาม"ฉันจะไปรู้หรอว่ะฉันก็อยู่กับแก"และเอมิเลียได้เดินมา"นี่! พวกนายเป็นเพื่อนไองั่งหรอ"เอมิเลียได้ถาม"ใช่แล้วมีอะไรป่าว"ทั้งคู่ได้ตอบเอมิเลีย"ป่าวๆไม่มีอะไร"
"ว่าแต่พวกนายชื่ออะไรกันหรอ"
"อ่อฉันชื่อการ์ดส่วนไอนี่ชื่อบิว"
"อ่อ"
"เอมิเลียไปกัน"โมได้พูดขึ้น"จ้ะ"
"แล้วเจอกันนะการ์ด บิว"
"อืม บาย"การ์ดได้พูดขึ้น
และก็ถึงเวลาเลิกเรียน
"นี่! เตอร์ขอคุยด้วยหน่อย"ฟ้าได้พูดกับเตอร์
"ได้สิ"
"เธอกับเอมิเลียเป็นอะไรกันหรอ"
"ไม่ได่เป็นไรกันทำไมหรอ"
"ป่าวๆไม่มีไร"ฟ้าได้พูดในใจ"โล่งอกไปที"
"ว่าแต่เอมิเลียน่ารักนะ"
"ฟ้าไปคุยกับยัยนั้นตั้งแต่เมื่อไร"เตอร์พูดพร้อมกับสงสัย"อ่อตอนพักเที่ยงนะพวกเราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ"ฟ้าได้พูดพร้อมกับยิ้ม"อ่อ"เมื่อทั้งคู่คุยกันได้สักพักก็มีคนโทรมาหาเตอร์"ฮัลโหล"
"นี่! แกรีบกลับบ้านเลยนะ"เสียงดุดันน่ากลัวได้พูดขึ้น"ครับพ่อ"เตอร์ได้รีบกลับบ้าน"อ่อฟ้าเรากลับก่อนนะบาย"
"จ้ะ บาย" ฟ้าได้โบกมือไปมา
ณ บ้านเตอร์ "กลับมาแล้ว"
"กลับมาแล้วหรอค่ะคุณชาย"เสียงแม่บ้านได้ขานรับ"อืมกลับมาแล้ว"
"คุณชายค่ะนายท่านรออยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ"
"อืมเด่วฉันไป"เมื่อเตอร์มาถึงห้องรับแขก
"มีอะไรคับพ่อ"
"มานั่งก่อน"พ่อของเตอร์พูดขึ้น
"แก็รู้ไหม ว่าแกจะมีคู่หมั้น"พอพ่อเตอร์พูดจบ
"อะไรนะพ่อบ้าไปแล้วผมพึ่ง16ปีจะให้ผมไปหมั้นกับใคร"เตอร์ได้โวยวายอย่างหนัก
"เอาน่า ถือว่าแกทำเพื่อบริษัทแล้วกัน"
"พ่อบ้ารึป่าวบริษัทอะไรกันเราเป็นมาเฟีย"
"แต่คู่หมั้นคนนี้แม่แกเป็นคนเรียกให้นะ"
"จริงหรอพ่อ แม่เรียกให้ผมหรอ"
"อืม" พ่อเตอร์ได้พูดในใจ ฮ่า ฮ่า แค่นี้ก็จบ
เวลาผ่านไปสักพักเสียงกริ่งได้ดังขึ้น
"ดูเหมือนคู่หมั้นแกมาแล้วล่ะ"ทั้งคู่ได้เดินไปหน้าประตูพอเปิดประตู"ยัยม้าตกมัน!"เตอร์ได้พูดขึ้น"ไองั่ง!"และเสียงผู้หญิงได้พูดขึ้น

โปรดติดตามตอนต่อไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

2 ความคิดเห็น