ฤทธิ์รักสีน้ำผึ้ง

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 กฎของเสือ (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    14 ก.ย. 63

 

 

“เหลาค่ะ!” อรรถดีดนิ้วเปาะตรงหน้าประหนึ่งกำลังสะกดจิต 

มุลิลาหัวเราะคิกๆ นึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่บังเอิญได้ยินมาจากพี่สาววันนี้แล้วยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มชิลล์ๆ

“ก็ไม่มีอะไรมาก...” ไม่ทันได้บอกเล่าเหตุผลที่ทำให้นึกสนุกอยากลองจับเสือสักตั้ง เสียงทักทายจากใครบางคนก็แว่วๆ มาตามทางเดินบนอัฒจันทร์

“ไงครับสาวๆ” ร่างสูงในชุดเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนตัวเก่งกำลังก้าวมาหา 

มุลิลาตัดสินใจวางกระป๋องเบียร์ลงเพื่อยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะพี่ปู”

“สวัสดีครับ มู่ลี่” ปุลวัชรรับไหว้ ยิ้มน้อยๆ ตามมารยาท “อยากได้อะไรเพิ่มเติมไหมครับ พวกของกินเล่นมีนะ ลงไปเลือกดูได้”

เจ้าถิ่นบุ้ยไปทางซุ้มอาหารใกล้ๆ ขอบสนาม เครื่องดื่มกับของว่างมีอยู่เต็มแน่น เนื่องจากกลุ่มนักบิดที่เหมาสนามคืนนี้ตั้งใจจะปาร์ตี้กันต่อด้วย

“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวลี่ชวนอั๊ตจังไปเอา ว่าแต่...พี่ปูลงแข่งด้วยหรือเปล่าคะ”

“เปล่าครับ แค่มาให้กำลังใจเพื่อน” ปุลวัชรบุ้ยใบ้ไปทางกลุ่มไบค์เกอร์ที่รวมตัวกันอยู่ด้านล่าง นาทีนั้นหล่อนเพิ่งสังเกตว่าคณินเป็นคนเดียวที่สวมชุดหนังสีดำแบบที่เคยเห็นตามซีรีส์นักบิด มีเซฟตี้ต่างๆ พร้อม ส่วนคนอื่นๆ ในกลุ่มสวมชุดลำลองธรรมดา    

“พี่ยักษ์เหรอคะ”

“มู่ลี่รู้จักด้วยเหรอครับ” ปุลวัชรเลิกคิ้วนิดๆ ประหลาดใจยามเห็นอีกฝ่ายยิ้มหวาน

“ลี่ปลื้มพี่ยักษ์มากเลยค่ะ เป็นติ่งอยู่ห่างๆ มานานแล้ว...” เป็นคำตอบที่ทำเอาอรรถหันขวับไปมองเพื่อนซี้ เพราะรู้สึกราวกับว่าอัฒจันทร์แห่งนี้กำลังจะกลายเป็นทุ่งสตรอวเบอร์รี่ก็ไม่ปาน “ถ้าลี่อยากขอลงไปเซลฟี่กับพี่ยักษ์สักหน่อย พี่ปูพอจะช่วยได้ไหมคะ” 

ปุลวัชรนิ่งไปครู่สั้นๆ ด้วยไม่แน่ใจว่าคณินจะยินดีให้ถ่ายรูปหรือเปล่า ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ แต่คณินก็ค่อนข้างจะถือเนื้อถือตัวอยู่เหมือนกัน คณินไม่ค่อยข้องแวะกับสาวๆ ที่ตัวเองไม่สนใจหรือไม่สนิท แต่ไม่ทันได้ตอบอะไร...รุ่นน้องคนหนึ่งก็ก้าวขึ้นบันไดอัฒจันทร์มาเรียก

“พี่ปูๆ”

“ว่า?” ปุลวัชรหันไปถามสั้นๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเข้ามากระซิบข้างหู เพียงไม่นานรอยยิ้มไม่คาดฝันก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาคมคาย  

บังเอิญดีแท้... เขาคิดในใจแล้วพยักหน้าเป็นนัยให้คนมาส่งข่าวกลับลงไปด้านล่างก่อน

“มีอะไรเหรอคะพี่ปู” อรรถมองแฟนหนุ่มอย่างนึกสงสัย 

“ไอ้ยักษ์มันอยากได้สาวๆ ไปช่วยถือธงที่สนามน่ะครับ และเผอิญว่าคนนั้นเป็นเพื่อนอั๊ตจังด้วย” ตอบพลางหันไปไถ่ถามมุลิลาตามตรง “มู่ลี่อยากถือธงไหม” 

“ธง?”

“ธงหมากรุก...” ปุลวัชรไม่แปลกใจในท่าทีงงๆ ของหล่อน เนื่องจากธรรมเนียมนี้ค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม “เป็นธงที่ใช้โบกตอนเข้าเส้นชัย ถ้าเป็นการแข่งขันแบบปกติก็ไม่มีอะไร แต่พวกสาวๆ ที่อยู่วงการมาสักระยะ เขาจะรู้กันว่าแข่งนอกรอบแบบนี้ใครถือธงหมากรุกจะได้ไปกับคนชนะในเกม”

มุลิลานิ่งไปนับอึดใจหนึ่ง ไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดไม่เข้าใจหรอกว่าไปกับคนชนะในที่นี้คือไปไหน และไปทำอะไรบ้าง 

สมัยนี้แล้วหมดยุคของการได้เสีย เพราะมีแต่ ‘ได้-ได้’ เท่านั้น สาวๆ ที่ปุลวัชรบอกคงจะภาคภูมิใจอยู่มากกับการได้แอ้มคนเก่งสุดในสนาม ติดตรงหล่อนไม่ได้มีรสนิยมชอบล่าแต้ม และไม่ได้สนใจ ‘คนชนะ’ ด้วยนี่สิ!

 

+++++++++  

 

น้องลี่ไม่สนใจคนชนะ แต่สนแค่พี่ยักษ์ใช่ปะ ^^ 

แล้วจะไปถือธงดีไหมน้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

328 ความคิดเห็น

  1. #32 suawadee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 11:23
    เอาแล้วไง!!
    #32
    0