ฤทธิ์รักสีน้ำผึ้ง

ตอนที่ 37 : บทที่ 8 แมวนอนหวด (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    1 ต.ค. 63

 

 

มุลิลาถึงกับอ้าปากหวอ กะพริบตาปริบๆ อย่างแน่ใจทันทีว่าเขาระแคะระคายและพยายามไล่ต้อนหล่อนอยู่จริงๆ    

“เราก็...เจอกันในลิฟต์ไงคะ” พยายามรักษาระดับลมหายใจไม่ให้ติดขัด ถ้าหล่อนยืนกรานไม่ยอมรับเสียอย่าง เขาก็ไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันว่าหล่อนเป็นสาวล่าแต้มได้  

“ก่อนหน้านั้นล่ะ”

“ไม่นี่คะ” มุลิลาตอบหน้าซื่อตาใส “เอ...หรือเราอาจจะเคยบังเอิญไปนั่งกินข้าวร้านเดียวกัน บอสก็เลยคุ้นๆ หน้าฉัน แหม...ต้องใช่แน่ๆ เลยค่ะ”

“ไม่ใช่” 

ราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางแดดจ้า! 

“คุณเหมือนคนที่ผมเคยรู้จักมากกว่า”

มุลิลาใจเต้นระทึก พยายามปกปิดอาการประหม่าด้วยการปั้นตัวเองให้ยืนนิ่งๆ ในตอนที่เขาก้าวมาใกล้ แต่ก็อดรนทนไม่ไหวจนต้องกระถดถอยไปจนชิดผนัง 

นึกไม่ถึงว่าเขาจะยังโน้มตัวมาอีก กลิ่นหอมละมุนจากตัวของเขาแสนจะเย้ายวนชวนให้เลือดสาวในกายปั่นป่วน แก้มใสเห่อแดงเรื่อๆ เพราะใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรสวรรค์   

บ้าจริง! เขาเป็นเสือร้ายในคราบเทพบุตรต่างหาก

“เหมือนมากจริงๆ” ชายหนุ่มค่อยๆ ไล่สายตามองใบหน้าของหล่อน เล่นเอาสาวแว่นใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ แต่ก็ยังคงตั้งสติยิ้มสู้

“ตะ...ตรงไหนเหรอคะ”

“ตา แก้ม จมูก ปาก สีผม...”

ซวย! ซวยแบบไม่น่าถามเลยค่ะ

“ถ้าคุณแต่งหน้าเข้มกว่านี้อีกสักนิด แล้วถอดแว่นออกละก็...”

“จริงๆ แล้ว...เทรนด์ผมสีคาราเมลกำลังมานะคะ” มุลิลาละล่ำละลักแก้ต่างให้ตัวเองเร็วรี่ ลืมคิดไปเสียสนิทว่าผมสีสว่างขนาดนี้ไม่เหมาะกับลุคสาวเนิร์ดๆ สักเท่าไรนัก ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่เขาจะเอะใจ 

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว...เป็นไงเป็นกันสิ! 

“ส่วนตา แก้ม จมูก ปาก...น่าจะหมอเดียวกันแน่ๆ เลยค่ะ”

“หมอ?”

“แหม...” หล่อนแสร้งปั้นยิ้มเขินอาย “สมัยนี้ใครๆ เขาก็ศัลยกรรมกันทั้งนั้น เกิดเป็นผู้หญิงอย่าหยุดสวย...บอสไม่เคยได้ยินเหรอคะ”

“แบบนี้เอง...” เขาพยักหน้านิดๆ เสมือนว่าเข้าใจได้ ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ที่ทำงานเก่าของคุณคงเงินเดือนดีน่าดูเลยนะครับ ทำงานไม่กี่ปีมีเงินโมฯ ทั้งหน้าแบบนี้” 

            ลุงนี่! ชาติที่แล้วเกิดเป็นเสียมหรือไง...ทำไมแซะเก่ง

            “อยากสวยก็ต้องเปย์อะค่ะ เปย์แบบไม่มีอะไรมากั้น เพราะฉันถือคติที่ว่า...ทำบุญสวยชาติหน้า ทำหน้าสวยชาตินี้” ว่าแล้วคนปั้นน้ำเป็นตัวก็หัวเราะแห้งๆ เพราะรู้ดีว่ามันฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย “ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

            คณินมองตามหลังเลขาฯ สาวที่วิ่งปรู้ดหลบไปเข้าห้องน้ำ กระทั่งเสียงประตูปิดลงดังปัง เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขบขัน

            เปย์แบบไม่มีอะไรมากั้นงั้นหรือ...

ซื่อเหมือนแมวนอนหวดขนาดนี้ เห็นทีต้อง ‘จัดให้หนัก!’  

 

++++++++++++

 

เหมียวลี่ แถจนสีข้างถลอกไปหมดแล้วลูกเอ๊ย 555555555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

319 ความคิดเห็น

  1. #77 suawadee (@suawadee) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 10:02
    ไปให้สุดจริงเลยน้องลี่555
    #77
    0
  2. #76 bowwan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 08:12

    ขำน้องแถเก่งแต่ลุงเค้ารู้ทันนะ

    #76
    0
  3. #75 BugbugL (@BugbugL) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 07:59
    ลุ้นมากๆๆๆๆ
    #75
    0