เจ้าบ่าวการกุศล

ตอนที่ 30 : 7 พันธะสมรส (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

หญิงวัยกลางคนเม้มริมฝีปากแน่น ตอนนั้นเองที่รณภพลุกขึ้นยืนเคียงข้างมารดา

“กลับกันดีกว่าครับแม่ เราไม่ควรเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ” ประโยคหลังเขาหันมากระแทกเสียงใส่ชาติพยัคฆ์ คุณนายรำไพจึงพอสาแก่ใจบ้างที่ได้ตอกหน้าอีกฝ่าย มือเหี่ยวย่นคว้ากระเป๋าแบรนด์หรูนำออกจากบ้านโดยมีลูกชายก้าวตามไป

แต่หารู้ไม่ว่าชาติพยัคฆ์ไม่ได้สะท้านสะเทือนอะไร เพราะถือคติที่ว่าคำพูดใดไม่เป็นความจริงก็ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจนั่นเอง

เกวลินมองตามหลังสองแม่ลูกด้วยความรู้สึกหลากหลาย ยอมรับว่าตอนแรกอาจจะโกรธที่ถูกพูดจากกระแนะกระแหน แต่ความผูกพันตลอดสิบกว่าปีที่อยู่เป็นครอบครัวเดียวกันมาก็ยังคงชัดเจนในใจ และไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าจะมีวันที่พวกเขาทำราวกับหล่อนเป็นคนแปลกหน้าแบบนี้

ขนาดต้องลากันแล้ว... พวกเขายังไม่คิดอวยพรหรืออาลัยอาวรณ์อะไรหล่อนเลย

“อย่าเสียใจไปเลย” ชาติพยัคฆ์สังเกตเห็นความเจ็บปวดในแววตาเด็กสาว “การตัดคนไม่ดีออกไปจากชีวิตจะทำให้เธอมีความสุขมากขึ้น เพราะเธอจะไม่ต้องถูกพวกเขาเบียดเบียน เอารัดเอาเปรียบ เธอควรจะยิ้มให้กับอิสรภาพที่เธอเพิ่งได้รับมาหมาดๆ รู้ไหม”

เสือหนุ่มพยักพเยิดไปยังทะเบียนสมรสที่ยังวางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าโซฟา แม้เกวลินจะไม่รู้สึกถึงอิสรภาพแท้จริงเท่าไร เพราะมันต้องแลกมาด้วยพันธะของสามีภรรยา แต่อย่างน้อยๆ ก็รู้ว่าเขาไม่ได้รัก และไม่ได้คิดจะผูกมัดหล่อนตลอดไป

“ขอบคุณนะคะ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง” เกวลินยิ้มน้อยๆ อดซึ้งใจไม่ได้ที่รู้ว่าเขาช่วยไถ่บ้านให้ด้วย “ที่จริง...คุณไม่เห็นต้องไถ่บ้านให้เลย เงินตั้งหลายล้าน กวางเกรงใจ”

“งั้นก็ตามใจฉันให้มากๆ สิ” ชายหนุ่มโน้มตัวมาใกล้ ตาหวานระยับคู่นั้นทำให้เกวลินเดาได้ไม่ยากว่าเขาต้องการอะไร แต่เอาเข้าจริง...หล่อนยังไม่ทันได้เตรียมใจเลย

“คุณ...เอ่อ...” เกวลินอึกอัก คิดหาหนทางเอาตัวรอดอีกนิด “คุณเสือไม่ออกไปทำงานเหรอคะ”

“วันแต่งงานใครเขาทำงานกันล่ะ”

หัวใจดวงน้อยๆ เต้นระทึก แก้มใสร้อนผะผ่าวไปทั่ว เพราะอดจินตนาการไม่ได้ว่าสามีภรรยาจะต้องทำอะไรในวันแต่งงานบ้าง ตอนนั้นเองที่เขาก้มลงมาจูบหล่อน ความตกใจจึงทำให้เกวลินสะดุ้งวาบ ผงะถอยหลังหลบไปชิดที่วางแขนโซฟา

“เอ่อ... กวางว่า... เอาไว้ก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

“ใครจะมา” เสือหนุ่มโน้มตัวตามมาชิดอีกครั้ง ระยะห่างของใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่ไม่ถึงคืบมือจึงทำให้กวางน้อยหายใจสะท้าน “พ่อแม่ฉันไปธุระตั้งแต่เมื่อวาน ส่วนสันต์ก็ไปจัดการเรื่องบ้านให้เธออยู่ คนงานทั่วไปไม่เคยมีใครกล้ามาวุ่นวายที่นี่ และวันนี้ก็ไม่ใช่วันที่แม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาดด้วย”



+++++++++++++++


มาต่อจ้า  ><  ♥



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

220 ความคิดเห็น