เจ้าบ่าวอุปถัมภ์

ตอนที่ 9 : 3 เสน่หาหญ้าอ่อน (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,979
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 202 ครั้ง
    19 ก.พ. 62


สำหรับตอนนี้มีฉากผิดระเบียบเว็บ เพราะคุณเขมดื้อเกินว่าจะเป็นเด็กดี 555+ ฉบับเต็มไรท์ลงอยู่อีกเวบนึงนะคะ ลองเสิร์ทหาดูน้าา


+++++++++++++++


“ยะ...อย่า...” กอหญ้าประท้วงไม่ทันขาดคำ หล่อนก็ผวาเฮือกไปกับความรู้สึกราวกับร่างกายกำลังจะฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ ในขณะที่กระทิงเปลี่ยวอย่างเขมรัชต์ถึงกับตัวชาวาบ ไม่อยากเชื่อเลยว่าหล่อนจะคับแน่นแบบนี้ ให้ตายสิ!

“นี่เธอ...” เขาพูดไม่ออก มองหน้าซีดเผือดของเด็กสาวผมเปียที่นอนหมดอาลัยตายอยากอยู่ใต้ร่าง หยาดน้ำใสๆ ที่เคลือบคลอดวงตาคู่งามทำเอาความรู้สึกผิดท่วมท้นมาในใจเขา

ระยำ! เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าหล่อนจะยังเป็นสาวบริสุทธิ์ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เชื่อที่ชาติพยัคฆ์บอกว่าหล่อนเป็นเด็กดีก็ตาม

มิน่าเล่า...หล่อนถึงมีท่าทางตื่นกลัวเขาได้อย่างสมจริงนัก แต่ถึงจะอย่างนั้นการที่หล่อนรับเงินมาจากเลขาฯ ของเขาแล้วก็พอจะทำให้ความรู้สึกผิดในใจลดน้อยลงไปบ้าง

“ที่จริงถ้าเธอบอกฉันดีๆ แต่แรกว่าไม่เคย ฉันก็จะอดทนกว่านี้นะกอหญ้า” เขมรัชต์ปลอบใจใครไม่เป็น แต่สาบานได้ว่านั่นเขากำลังปลอบใจแล้ว “เอาละ เจ็บใช่ไหม”

กอหญ้าไม่ได้ตอบคำถาม นอกจากพยายามผลักไสคนตัวโตออกไปจากร่างเท่าที่แรงอันน้อยนิดของหล่อนจะมี เพราะแม้จะเจ็บแค่ไหน หล่อนก็แทบไม่มีแรงแม้จะสะอื้นด้วยซ้ำ

“อย่าดื้อ แล้วอยู่เฉยๆ สิ” เขมรัชต์ไม่อยากให้หล่อนมีครั้งแรกที่เลวร้ายนัก และไม่อยากได้ชื่อว่ารังแกเด็ก ถึงแม้ว่าเด็กอย่างหล่อนจะอยากเล่นกับไฟเองก็ตาม 

            กระทิงหนุ่มก้มลงไปเซาะเล็มริมฝีปากสาวน้อยหญ้าอ่อนอีกครั้ง แม้หล่อนจะบ่ายหน้าหลบเพราะไม่เต็มใจสักนิด เขาก็ยังลากไล้ริมฝีปากไปตามแก้มและลำคอขาวนวล

            “อย่าดื้อสิ ปล่อยตัวตามสบาย แล้วเธอจะหายเจ็บ”

            “ปล่อยหนู...” กอหญ้าเสียงเครือเจือสะอื้น ไม่คิดว่าตัวเองหายเจ็บได้ง่ายๆ แน่นอน “เจ็บ...ฮือ...”

            “เธอต้องเชื่อฉันนะ เด็กโง่” เสียงกระซิบของเขาไม่ได้ดุดันหรือแข็งกระด้างอย่างเช่นในคราแรก

 

--------------------- CUT ----------------------


--------------------- CUT ----------------------


ความเจ็บปวดตรงใจกลางลำตัวของกอหญ้าจึงค่อยๆ ละลายหายไปทีละน้อย โดยที่หล่อนก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดถึงรู้สึกแบบนี้ แต่ในเมื่อไม่อาจต่อสู้ดิ้นรนออกจากพันธนาการของเขาได้ กอหญ้าจึงไม่อาจทำอะไรได้มากกว่าการทำให้ตัวเองเจ็บปวดน้อยที่สุด และเมื่อกระทิงหนุ่มเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง กอหญ้าก็ต้องตะลึงกับความหฤหรรษ์ที่หล่อนไม่เคยรู้จักมาก่อนในชีวิต

            “ไม่เจ็บแล้วใช่ไหม เด็กดื้อ” เขมรัชต์มองใบหน้าน่ารักของหญิงสาวที่ไม่ได้ซีดเซียวเหมือนอย่างสองสามนาทีก่อน แม้หล่อนจะไม่ได้ตอบรับใดๆ แต่เขาก็รู้ว่าหล่อนไม่ได้อึดอัดทรมาณแล้ว


++++++++++++


เดี๋ยวมาต่ออีกค่ะ

ฝากผลงานด้วยนะคะ ♥


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 202 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

506 ความคิดเห็น

  1. #377 namwhan_ka (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:49
    ซื้อแล่วว :)
    #377
    0
  2. #60 เด็กป๋า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 23:55
    รับแซ่บครัช จะติดตามเรื่อยๆ ชอบอ่านแนวนี้อยู่แล้ว >,.<
    #60
    0