เจ้าบ่าวอุปถัมภ์

ตอนที่ 7 : 3 เสน่หาหญ้าอ่อน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    18 ก.พ. 62



“ว้าว! บีบน้ำตาได้ด้วย” ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้ม ไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กสาววัยใสอย่างหล่อนจะเล่นละครได้อย่างแนบเนียน ในขณะที่กอหญ้าเองก็ไม่อยากเชื่อเช่นกันว่าเขาจะมองหล่อนด้วยแววตาที่ดูเหมือนกำลังเห็นตัวอะไรสักอย่างที่ดูน่าขัน

            “ปล่อยหนูไปเถอะนะ” หล่อนตัดสินใจยกมือไหว้ เพราะไม่รู้จะทำอะไรได้มากกว่านี้แล้ว “หนูไม่รู้ว่าอะไรทำให้คุณเข้าใจผิด แต่หนูแค่อยากมาเข้าห้องน้ำจริงๆ แล้วหนูก็ไม่รู้จักเลขาฯ คุณด้วย”

            “เกือบสำเร็จแล้วกอหญ้าคนสวย ฉันเริ่มตื่นเต้นที่จะได้กินเธอแล้ว นานๆ ทีเจอเด็กดื้อแบบเธอ...มันก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ” เขมรัชต์เริ่มทยอยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาว ดวงตาพราวระยับราวกับกระทิงเปลี่ยวเห็นอาหารอันโอชะรออยู่เบื้องหน้า

            กอหญ้าหายใจไม่ทั่วท้อง พอเห็นเขาถอดเสื้อโยนทิ้งไปมุมหนึ่งของห้อง หล่อนจึงไม่รอช้าที่จะวิ่งหนีลงจากเตียง

            “กรี๊ดดด!” เสียงหวานร้องอุทานลั่น นึกไม่ถึงว่าเขาจะจับข้อเท้าหล่อนได้ไวทายาด แล้วลากกลับไปตรงกลางเตียงนอน เพียงแค่เสี้ยวอึดใจเดียว ร่างใหญ่เทอะทะของเขาก็ปกคลุมอยู่เหนือร่างกายหล่อน “ปล่อยหนูนะ หนูไม่รู้จักเลขาฯ ของคุณจริงๆ คุณเข้าใจผิด”

            “ดิ้นอีกเยอะๆ สิ” เขมรัชต์กระตุกยิ้มมุมปาก ไม่ได้สะเทือนเลยสักนิดในตอนที่กำปั้นเล็กพยายามดันร่างเขาให้ถอยออกไป

ดวงตากลมโตที่มีหยาดน้ำใสๆ ขังคลออยู่นั้นชวนให้รู้สึกว่าหล่อนกำลังกลัวจริงๆ ยิ่งหล่อนถักผมเปียสองข้างแบบนี้ เขายิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังรังแกเด็ก

แต่เพราะรู้ตื้นลึกหนาบางทุกอย่างเป็นอย่างดี กระทิงเปลี่ยวอย่างเขาเลยไม่อาจปฏิเสธได้ว่ากำลังตื่นเต้นที่จะได้สวมบทบาทนักล่า

“ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะเล่นบทนี้ไปได้นานขนาดไหน”

            กอหญ้าน้ำตาหยด หันหน้าหลบจูบที่กระทิงหนุ่มจู่โจมเข้าหา แต่ถึงจะอย่างนั้นริมฝีปากหยักหนาที่รายรอบด้วยหนวดเคราเล็กๆ นั้นก็ฝากฝังลงกับลำคอหอมกรุ่น

กอหญ้าพยายามมองหาอาวุธ โคมไฟที่วางประดับอยู่ตรงโต๊ะเล็กๆ ข้างหัวเตียงนั้นไกลเกินกว่าที่หล่อนจะเอื้อมมือถึง ยิ่งพยายามขยับกายต่อต้านดิ้นรน คนตัวโตกว่าก็ยิ่งกดตรึงหล่อนเอาไว้แนบแน่นยิ่งขึ้น

            ความที่หญิงสาวสูงเพียงร้อยห้าสิบแปดเท่านั้น ตอนนี้จึงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหญ้าต้นเล็กๆ ที่ติดอยู่ในอุ้งมือของกระทิงป่า ไม่อาจทำอะไรได้มากกว่าปล่อยให้เขาแทะเล็มได้ตามอำเภอใจ เพราะต่อให้หล่อนร้องขอความเห็นใจ กลิ่นสุราที่คละคลุ้งอยู่รอบๆ กายก็ทำให้รู้ดีว่าเขาไม่มีสติจะคิดพิจารณาเหตุผลอะไรอีกแล้ว

            “คนใจร้าย...” กอหญ้าสะอื้น สะดุ้งเฮือกในตอนที่มือหนาสอดซุกมาใต้ชายเสื้อเพื่อจัดการกับตะขอบราเซียของหล่อน และเพียงแค่เวลาไม่นาน เขมรัชต์ก็เปิดชายเสื้อยืดตัวบางขึ้นมาเหนือเนินอกขาวนวล “อย่า...”


++++++++++++


อิพี่เขม แกมันนิสัยไม่ดี ชริ!!


ฝากผลงานด้วยนะคะ ♥


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

506 ความคิดเห็น