เจ้าบ่าวอุปถัมภ์

ตอนที่ 5 : 2 กระทิงเปลี่ยว (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 233 ครั้ง
    17 ก.พ. 62


แล้วกันสิ! หล่อนจะเดินไปไหนกันล่ะ

            กระทิงหนุ่มฮึดฮัด เสียเวลารออยู่นานแล้วเลยไม่อยากรออะไรมากไปกว่านี้ เขาตัดสินใจวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะใกล้ๆ ก่อนจะเปิดประตูบ้านพักเพื่อตามหล่อนออกไปในสวนริมสระบัว

            “กอหญ้า” เสียงเรียบๆ ของเขมรัชต์ทำเอาคนตัวบางชะงัก หล่อนค่อยๆ หันกลับไปด้านหลัง นึกไม่ถึงว่าจะเห็นชายหนุ่มร่างสูงราวร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรยืนอยู่ใกล้ๆ

หัวใจดวงน้อยๆ กระตุกไหว กอหญ้าไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้คืออะไร บางทีคงเป็นความตื่นกลัว เพราะแววตาคมดุที่เขากำลังมองมา

            “เอ่อ...” เขาเป็นใครนะ

            กอหญ้าประหลาดใจที่เขารู้จักชื่อของหล่อน แต่ไม่ทันได้ถาม คนตัวโตกว่าก็เปิดปากถามมาเสียก่อน

            “หลงทางหรือไง”

            “คะ?” หญิงสาวอุทานเบาๆ ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร แต่เมื่อคิดได้ว่าหล่อนหาห้องน้ำที่เจ๊ตรีบอกไม่เจอ เลยเดินมาเข้าในสวนด้านหลังรีสอร์ตแทน กอหญ้าก็เริ่มคาดเดาไปว่าหล่อนอาจจะหายตัวมานานจนเจ๊ตรีเป็นห่วง เขาอาจเป็นคนที่เจ๊ตรีวานให้มาตาม “ค่ะ หลงทางค่ะ”

            “ว่าแล้วเชียว ฉันรอเธอตั้งนาน”

            “ขอโทษที่ให้รอค่ะ”

            “ตามฉันมา” เขมรัชต์บอกหญิงสาวห้วนๆ ตามประสาคนที่เคยชินกับการออกคำสั่ง

แรกทีเดียวนั้นกอหญ้าคิดว่าเขาจะพาหล่อนกลับไปทางคณะดนตรี แต่เมื่อเขาหมุนตัวกลับหลังหันไปทางบ้านพัก หล่อนก็หันรีหันขวาง มองเขาสลับกับทางที่ตัวเองบันทึกเอาไว้ในความทรงจำ

            “เอ่อ... คุณจะไปไหนคะ” เสียงท้วงของหล่อนทำให้กระทิงหนุ่มหงุดหงิดนิดหน่อย เขาหันกลับมาตัดบทเสียงเข้ม

            “บอกให้ตามมาก็ตามมาเถอะน่า”

            กอหญ้าเผยอปากอย่างนึกอยากแย้งว่านั่นไม่ใช่ทางกลับ แต่พอเห็นแววตาดุๆ ของเขาแล้วก็ขวัญหนีดีฝ่อจนไม่กล้าพูด เดาว่าบางทีเจ๊ตรีอาจให้พาไปพบที่อื่น ถึงแม้ว่าหล่อนจะนึกไม่ออกว่าสาวใหญ่หัวหน้าวงดนตรีจะยังมีธุระอะไรกับหล่อนก็ตาม

            หญิงสาวตัดสินใจก้าวตามเขาไปเงียบๆ อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นรีสอร์ต และเขาก็แต่งกายภูมิฐาน หน้าตาท่าทางดูไม่เหมือนโจรผู้ร้าย เขาคงไม่ได้ล่อลวงหล่อนไปทำอันตราย แต่พอก้าวตามเขามาถึงหน้าบ้านพักสไตล์ล้านนาหลังหนึ่ง กอหญ้าก็เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆ

เจ๊ตรีไม่น่าให้คนมารับหล่อนมาในบ้านพักหรูหราแบบนี้ ยิ่งมองสำรวจรอบๆ บริเวณบ้านที่ค่อนข้างมืด และมีเพียงแสงไฟสลัวลอดออกมาทางผนังกรุกระจกใสของมุมนั่งเล่น ความรู้สึกไม่ปลอดภัยก็ทำให้กอหญ้าชะงักฝีเท้าเอาไว้แค่บริเวณระเบียงด้านหน้า

เมื่อเขาเปิดประตูห้องพักเข้าไป แล้วไม่เห็นหล่อนเดินตาม ร่างสูงราวร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรก็หันกลับมาอีกครั้ง

“ไม่เข้ามาล่ะ” เขาถามเรียบๆ แต่กลับทำเอากอหญ้าละล้าละลัง

“เอ่อ... เจ๊ตรีให้คุณมารับหนูหรือเปล่าคะ” กอหญ้าตัดสินใจถามเขาดูก่อน เพราะถ้าไม่ได้เป็นอย่างที่คิดในตอนแรกจริงๆ เขาก็ไม่น่ารู้จักชื่อหล่อนได้เลย

“นี่จะมาไม้ไหน” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะขบขัน ก้าวกลับมาหาหล่อนที่ระเบียงอีกครั้ง “บอกก่อนนะว่าฉันไม่ชอบถูกปั่นหัว ถ้าจะเล่นละครเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาละก็...ไม่จำเป็น ฉันชอบที่ เป็นงานมากกว่า”

กอหญ้ากะพริบตาปริบๆ ไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มตรงหน้าหมายถึงเรื่องอะไร แต่เมื่อเขาก้าวมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ นัยน์ตาหวานระยับที่ไหวระริกด้วยเปลวไฟปรารถนาของเขาก็ทำเอาหล่อนสั่นไปทั้งร่าง สัญชาตญาณบางอย่างร้องเตือนทันทีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่หล่อนควรไว้ใจ 

“หนูว่า...คุณคงเข้าใจอะไรผิดแล้วละค่ะ” กอหญ้าไม่รอช้าที่จะหมุนตัวกลับออกมา แต่ไม่ทันก้าวพ้นพื้นระเบียงหน้าบ้าน มือหนาก็คว้าต้นแขนหล่อนเอาไว้เสียก่อน


+++++++++++


กอหญ้า งานเข้าแล้ววว ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 233 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

506 ความคิดเห็น

  1. #501 วนัน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 16:31

    สั้นกระชับไป

    #501
    0
  2. #485 Jakkaran55 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 19:24

    ดุดันสมชื่อค่ะ พ่อกระทิงเปลี่ยว
    #485
    0
  3. #319 150221 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 23:30
    ไม่มีดีแล้วคะตัวร้ายมีมากปวดหัว ปวดใจด้วยสงสารนางเอก
    #319
    0
  4. #9 หนูนา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 21:56
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด เลือดพุ่งปรี๊ดดดดเรย

    กระทิงหนุ่มร้อนแรงสุดยอด

    จบได้ค้างคามว๊ากกกก
    #9
    0
  5. #8 secretkey_499 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 21:30
    เยี่ยมค้างอย่างเเรงมาต่อเร็วค่ะใจจิขาด
    #8
    0