เจ้าบ่าวอุปถัมภ์

ตอนที่ 11 : 4 ผิดพลาด (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,801
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    19 ก.พ. 62


“ฉันชักติดใจเธอเสียแล้วสิ” เขมรัชต์ก้มลงจูบแก้มใสๆ ที่เปรอะด้วยคราบน้ำตาของหล่อน “ไหน...บอกฉันมาซิว่าเลขาฯ ของฉันจ่ายเธอไปเท่าไร ถ้ามันน้อยไป...คราวหน้าคราวหลังฉันจะได้เพิ่มให้เธอ”

“ปล่อย!” กอหญ้าพยายามผลักไส ดวงตากลมโตมีน้ำใสๆ ขังคลออยู่ตลอดเวลา

เขมรัชต์อดงุนงงไม่ได้ว่ามาถึงขั้นนี้แล้วหล่อนยังจะเล่นตัวอะไรนักหนา เขาไม่ได้กักกันอิสรภาพกอหญ้าเอาไว้เหมือนอย่างในช่วงแรก เพียงแค่เวลาไม่นานเด็กสาวจึงกระถดถอยกายหนีไปชิดหัวเตียง มือบางควานหาผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้ แล้วมองเขาด้วยแววตาที่ดูคล้ายกับสัตว์บาดเจ็บ

“ไม่เอาน่า... อย่ามองฉันด้วยสายตาที่ทำให้ฉันรู้สึกผิดนักสิ ทั้งๆ ที่เมื่อกี้เธอเองก็ดูมีความสุขเหมือนกัน”

“หยุดนะ ห้ามพูด” กอหญ้ายกมือขึ้นปิดหูแน่น หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้ม “ออกไปให้พ้น หนูไม่อยากเห็นคุณ”

“จะให้ฉันไปไหน ในเมื่อนี่มันห้องพักของฉัน”

กอหญ้าเม้มปากน้อยๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทำให้สติหล่อนไม่อยู่กับเนื้อตัว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าบ้านพักหลังนี้เป็นของเขาจริงๆ หล่อนพยายามมองหาเสื้อผ้าตัวเองที่หล่นกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น ไม่อยากกลายเป็นนางเปลือยต่อหน้าเขาอีก แต่ก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นานกว่านี้แล้ว

หญิงสาวตัดสินใจลากขาที่อ่อนล้าลงจากเตียงพร้อมๆ กับกุมผ้าห่มเอาไว้ในมือแน่น นึกไม่ถึงว่าอยู่ๆ เขมรัชต์จะรวบกายหล่อนจากทางด้านหลัง ดึงให้กลับไปนั่งอยู่บนตักเขา

“ปล่อยนะ! จะทำอะไร”

“บอกแล้วไงว่าฉันยังติดใจเธอ ไม่ต้องรีบร้อนกลับนักหรอกน่า” เขากอดรัดเอวบางแนบชิด และการที่บั้นท้ายของหล่อนนั่งทับอยู่บนตักนั้นก็ทำให้เขาตื่นตัวขึ้นมาโดยง่าย “ไหน... บอกฉันซิว่าได้เงินมาเท่าไร แล้วถ้าฉันอยากซื้อต่อทั้งคืน เธอคิดเท่าไร”

“ปล่อยนะ” กอหญ้าสุดทนกับความคิดต่ำทรามของเขา “หนูไม่เอาอะไรทั้งนั้น หนูจะกลับ”

“ห้าหมื่นพอไหม” เขมรัชต์เสนอ คิดว่าหล่อนอาจเล่นตัวเพื่ออัปราคาไปอย่างนั้นเอง “แล้วฉันสัญญาว่าถ้าเธอเลิกเล่นละครบ้าๆ นี่ แต่ยอมมาเป็นเด็กดีของฉัน พรุ่งนี้ฉันจะให้รางวัลเพิ่มอีก”

            เขมรัชต์คลอเคลียริมฝีปากไปตามแก้มใส ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะคึกคักเหมือนเด็กหนุ่มวัยคะนองอย่างนี้ ยิ่งหล่อนดิ้นรนขัดขืน ความปรารถนาของเขาที่เสียดสีอยู่กับบั้นท้ายหล่อนก็ยิ่งเป่งบวมราวกับจะปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทั้งๆ ที่ปกติแล้วเขาไม่เคยต่อรอบสองกับใคร

            “ฉันอาจจะใจดีจ่ายค่าฟอกไตให้ลุงของเธอสักสามเดือนดีไหม” เป็นรางวัลพิเศษที่ทำเอากอหญ้าชะงัก ประกายตาไหววูบ งุนงง

            “คุณรู้?”


+++++++++++


คุณเขมติดใจ ><

ฝากผลงานด้วยนะคะ ♥


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

506 ความคิดเห็น