[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอนที่ 8 : โคโนฮะกับ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอน : โคโนฮะกับ...

“นั่นมันท่านจิไรยะนี่!!”

“หา!! ท่านจิไรยะจริงๆด้วย!!”

“ไปรายงานท่านรุ่นที่ 3 เร็ว!!”

เพียงแค่ฉันกับท่านลุงก้าวเข้ามาในเขตหมู่บ้านพวกนินจาที่คอยเฝ้าหน้าประตูหมูบ้านก็แตกตื่นกันทันที

เฮ้อ อะไรจะขนาดนั้น

ฉันที่หันไปให้ความสนใจกับคนพวกนั้นอยู่ก็ถูกท่านลุงเรียกให้รีบๆเดินตามไปที่สำนักงานโฮคาเงะ ที่นี่ใหญ่กว่าที่คิด สองข้างทางที่ฉันเดินผ่านมีร้านค้าต่างในโคโนฮะเต็มไปหมดถึงที่นี่จะดูไม่ทันสมัยเท่าไหร่แต่ที่นี่ให้ความรู้สึกอบอุ่นเป็นกันเองมากกว่าไปเดินในตลาดหรือในเมืองของโลกที่ฉันจากมามาก

“ที่นี่หรอที่ทำการของโฮคาเงะ”

“ใช่แล้ว เราเข้าไปกันเถอะ”

ท่านลุงกล่าวจบก็เดินนำเข้าไปก่อนจะไปหยุดอยู่หน้าห้องห้องนึงแล้วทำการเคาะประตูเหมือนขออนุญาต รอไม่นานก็ได้ยินคนที่อยู่ข้างในตะโกนออกมาว่า

“เข้ามาได้”

“งายตาแก่”

“อ้าว มาถึงแล้วหรอจิไรยะ”

“สวัสดีค่ะ” ฉันที่เดินตามเข้าไปติดก็กล่าวสวัสดีพร้อมกับโค้งตัวลง

“หืม? เด็กนี่?”

“หนูชื่อมินานะค่ะ”

“มินานะ? อ๋อ เด็กคนนั้นสินะ” ท่านรุ่นที่ 3 ทำท่าเหมือนนึกอะไรออกแล้วพรึมพรำออกมาอยู่คนเดียว

“รู้จักหนูด้วยหรอคะท่านโฮคาเงะ”

“..รู้จักสิ...เจ้าเรียกข้าว่าปู่เถอะไม่ต้องเรียกเป็นทางการก็ได้”

“ค่ะท่านปู่”

“แล้วจะอยู่ที่นี่กี่วันล่ะจิไรยะ” ท่านปู่หันไปถามท่านลุงต่อ

“อ๋อ เรื่องนั้นฉันมาส่งมินานะแค่นั้นแหละเดี๋ยวก็ไปแล้ว” เมื่อได้ยินดังนั้นฉันก็หันไปมองท่านลุงทันที

“ท่านลุงจะไม่อยู่ด้วยหรอคะ”

“ไม่ล่ะ ลุงมีงานต้องทำต่อจากที่ค้างไว้เสียนาน” ค้างไว้นาน? อ๋อ เพื่อมาฝึกให้เราสินะ

“แล้วมินานะจะอยู่กับใครคะที่พักก็ไม่มี” ฉันพูดแย้งไป

“เรื่องที่พักไม่ต้องห่วงเดี๋ยวให้ตาแก่นี่หาให้ก็ได้ ใช่มั้ยตาแก่”

“ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกเรื่องที่พักเดี๋ยวปู่จัดการให้” เฮ้อโล่งอกไปทีอย่างน้อยก็ยังมีที่ซุกหัวนอนล่ะนะ

“ถ้างั้นฉันไปแล้วนะ บ้ายบ่าย” พูดจบท่านลุงก็กระโดดหายไปทางหน้าต่างทันทีเลย จิตใจนี่ไม่คิดจะร่ำลาหลานคนนี้เลยใช่มั้ย

“เอ่อ เรื่องที่พักหนูขอเป็นคนเลือกได้มั้ยคะ”

“หืม? อืมได้สิที่ไหนล่ะ”

“ข้างๆห้องของนารูโตะค่ะหรือจะพักที่เดียวกับเขาก็ได้ ท่านปู่รู้จักเขามั้ยคะ?” ต้องรู้จักอยู่แล้วนั่นตัวเอกของเรื่องเลยนะ

“เอ่อ เดี๋ยวปู่จัดการให้ก็แล้วกัน” ท่านปู่เรียกใครมาคุยแป๊ปนึงก่อนที่คนนั้นจะหายตัวไปทันทีหลังจากทำความเคารพท่านปู่เสร็จ

“ปู่ให้คนไปจัดการให้แล้วตอนเย็นๆเดี๋ยวปู่จะไปส่งนะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ตอนนี้มาเล่าเรื่องให้ปู่ฟังดีกว่าว่าเป็นยังไงบ้างก่อนที่จะมาที่นี่”

ฉันนั่งลงที่โซฟาในห้องนั้นก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้ท่านปู่ฟังไม่ว่าจะไปไหนมาบ้าง อยู่กับใคร และได้ฝึกอะไรมาแต่ละอย่างยากเย็นขนาดไหน

เฮ้อ พูดถึงความยากในการฝึกแล้วอยากจะร้องไห้ขึ้นมาทั้งทีเลย มันยากมากๆทั้งอาเจ๊ทั้งท่านลุงสอนแบบไม่มีออมมือเลยสักนิด จัดมาเต็มกันทั้งนั้น

“ฮ่าๆๆๆ ขนาดนั้นเลยหรอคงจะลำบากมากสินะ หลานนี่เก่งพอที่จะเป็นโจนินได้สบายๆโดยไม่ต้องเข้าโรงเรียนเลยล่ะนะหรือว่าจะไม่เรียนเลยดี”

“หนูอยากมีเพื่อนๆค่ะถ้าหนูไม่เรียนก็จะไม่มีเพื่อน”

“อย่างนั้นก็ได้ นี่ก็เย็นแล้วเดี๋ยวปู่จะพาไปเดินดูรอบๆหมู่บ้านก่อนค่อยแวะไปส่งที่พักนะ”

“ค่าาา”

ท่านปู่เดินพาฉันแนะนำหมู่บ้านไปเรื่อยๆ สงสัยกลัวฉันจะหลงไม่แปลกที่จะกลัวฉันหลงในเมื่อที่นี่ใหญ่มาก ฉันเดินจนขาลากเลย เฮ้อ ปวดขาไปหมด ที่นี่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็จะมีแต่คนเข้ามาทักทายพูดคุยกับท่านปู่เต็มไปหมด ฉันที่เดินไปด้วยก็ถูกแนะนำในฐานะหลานของท่านปู่

“ที่นี่คือที่พักของหลานนะ พักได้หรือเปล่า”

“ได้ค่ะสบายมาก” ฉันตอบหลังจากเดินสำรวจบ้านเสร็จเรียบร้อย อืม ที่นี่มีพวกของใช้ครบทุกอย่างสามารถเข้ามาอยู่ได้เลยทันที สงสัยท่านปู่คงจะสั่งให้คนจัดเตรียมให้

“อยู่ได้ก็ดีแล้ว”

“ขอบคุณนะคะ ว่าแต่ห้องนารูโตะอยู่ไหนหรอคะ”

“อยู่ห้องข้างๆนี่แหละ ถ้างั้นปู่ไปก่อนดูแลตัวเองด้วยล่ะ”

“ค่ะ”

เมื่อท่านปู่กลับไปฉันก็เดินไปหน้าห้องนารูโตะทันทีก่อนจะทำการลงมือเคาะประตูสักสองสามที จะอยู่มั้ยนะ เวลาผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครมาเปิดสักคน

“สงสัยจะไม่อยู่”

เมื่อไม่มีคนมาเปิดฉันก็หันหลังกำลังจะเดินกลับห้องแต่ก็ต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อมีคนมาเปิดประตูที่ฉันเพิ่งเคาะไปเมื่อกี้

“...เอ่อ...มะ..มีอะไรหรอ” นารูโตะในร่างเด็กแง้มประตูออกก่อนจะโผล่ออกมาแค่หัวท่าทางเหมือนกลัวๆอะไรอยู่สักอย่าง

“ไง ฉันเป็นเพื่อนใหม่นะอยู่ข้างห้องนายนี้แหละมีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ^_^” ฉันยิ้มทักทายออกไปเพื่อให้นารูโตะผ่อนคลายลง ไม่จำเป็นต้องกลัวฉันขนาดนั้นก็ได้

“งั้นหรอ! ฉันชื่อนารูโตะนะ”

“อืมยินดีที่ได้รู้จัก แล้วนี่นายกินข้าวหรือยัง?”

“ยังเลย คนในหมู่บ้านเขา..” นารูโตะพูดมาแค่นั้นก่อนจะทำหน้าเศร้าๆ

“กินข้าวกับฉันมั้ย”

“ได้หรอ!!”

“ได้สิ แต่ว่าฉันยังไม่ได้ทำนะต้องไปหาซื้อวัตถุดิบก่อน”

“ถ้างั้นฉันไปด้วยนะ^_^”

“งั้นเราไปซื้อของกันเถอะ”

ฉันเดินออกมากับนารูโตะ รู้สึกหมอนี่ท่าทางกลัวๆดูจากการที่เอามือมาจับชายเสื้อฉันเอาไว้ตลอดทางที่เดินออกมา กลัวฉันหนีหรือไง

“นี่นารูโตะเราจะกินอะไรกันดีล่ะตอนนี้มันมืดแล้วพวกร้านขายวัตถุดิบปิดหมดแล้วด้วย” ฉันพูดหลังจากที่เดินออกมาดูโซนขายของในหมู่บ้าน ตอนนี้ร้านที่เปิดก็จะเป็นพวกร้านอาหารทั้งนั้น

“ถ้างั้นเราไปกินราเมงกันมั้ย มีร้านที่อร่อยมากๆอยู่นะ^_^” หึ ดูทำหน้าเข้าสิคงจะชอบมากจริงๆสินะ ราเมงที่ร้านอิจิราคุราเมงเนี่ย

“เอาสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าอร่อยแค่ไหน”

“งั้นเราไปกันเลย!!”

นารูโตะเปลี่ยนจากการจับชายเสื้อเดินตามฉันมาเป็นจับมือแล้วออกแรงลากฉันไปที่ร้านราเมงแทน ฮ่าๆๆ อะไรจะรีบขนาดนั้น นายนี่จริงๆเลย

“ที่นี่แหละ ร้านราเมงที่อร่อยที่สุด” นายช่วยพูดเบาๆหน่อยได้มั้ยเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นก็มองกันพอดี เฮ้อ สมกับฉายา นินจาจอมเจี๊ยวจ๊าว จริงๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #28 โลลิค่อน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:52
    สนุกกก
    #28
    0
  2. #2 WarayutNaunsuwan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 10:56
    เมื่อไหร่จะมีฉากต่อสู้ครับ
    #2
    0