[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอนที่ 7 : มุ่งหน้าสู่...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    28 พ.ย. 62

[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอน : มุ่งหน้าสู่...

‘ข้ารักเจ้า’

‘แต่เราเป็นพี่น้องกัน’

‘แล้วยังไง เจ้าจะสนทำไมในเมื่อเรารักกัน’

‘ท่านพี่อย่าเอ่ยเช่นนั้นเลย ท่านพี่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าพวกเรารักกันไม่ได้’

‘ข้ารู้ว่ามันผิดและทุกคนคงจะยอมรับเรื่องเช่นนี้ไม่ได้แต่เจ้าเชื่อข้าสิไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้าเด็ดขาด’

‘ท่านพี่..ข้า..ฮึกๆ..ข้ารักท่าน..ฮึกๆ.’

‘ไม่ต้องร้อง ข้าจะปกป้องเจ้าเองจะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเจ้าได้เด็ดขาด’

.

.

.

.

.

“อ๊ะ อืม ความฝันอีกแล้วหรอ”

ฉันที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหันมองไปรอบๆก็พบว่าตนนั้นกำลังนอนอยู่บนที่นอนของตัวเอง

“เฮ้อ ช่วงนี้ฝันอะไรแปลกเข้าไปทุกที”

อย่างที่ว่านั่นแหละ หลังจากวันนั้นที่ฉันฝันอะไรแปลกๆจนมาถึงตอนนี้ก็ผ่านมา 3 ปีแล้วฉันก็ยังฝันอะไรแปลกๆอยู่เหมือนเดิม

ในความฝันแต่ละครั้งจะแตกต่างกันไปเหมือนเป็นเหตุการณ์อะไรสักอย่างนึงที่มีหญิงชายคู่นึงที่เขารักกันมากแต่พวกเขาไม่สามารถเปิดเผยความรู้สึกนี้ให้ใครร่วงรู้ได้เพราะคำว่า พี่น้อง ดูๆไปสองคนนี้ก็น่าสงสารเหมือนกันนะถึงความรักของพวกเขามันจะเป็นสิ่งที่ผิดก็ตาม แต่พวกเขาก็รักกันด้วยใจจริง รักจนยอมเสียสละทุกอย่างเพื่ออีกฝ่าย ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายแล้วสองคนนี้จะเป็นยังไง แต่ก็อยากให้พวกเขาสมหวังเพราะความรักที่พวกเขามีให้ต่อกันนั้นมันมากมายซะเหลือเกิน

“เฮ้อ ไปฝึกวิชาดีกว่า”

เมื่อคิดได้เช่นนั้นฉันก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวไปหาข้าวกินทันที อืม วันนี้อาเจ๊กับท่านลุงจะฝึกอะไรให้กันน้า อืม ลองไปถามท่านลุงก่อนดีกว่า

“อืม ท่านลุงน่าจะอยู่ที่ห้อง ไปดูก่อนแล้วกัน” เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็จะเดินไปดูท่านลุงที่ห้องของท่านลุง

“เอ้ามินานะมาทำอะไรตรงนี้?” ก่อนที่ฉันจะได้เคาะประตูท่านลุงก็ได้เปิดขึ้นมาก่อน หืม? ของอะไรเต็มไปหมด

“ท่านลุงจะไปไหนคะทำไมของเต็มไปหมดเลย”

“อ้าว ยัยอึ๋มนั่นยังไม่ได้บอกหรอ?”

“บอกอะไรคะ? แล้ววันนี้เราจะไม่ฝึกกันหรอ”

“เอ่อ หมดแล้ว”

“อะไรหมดคะ”

“ก็ลุงสอนไปหมดแล้วนี่ จะให้ลุงสอนอะไรอีก คาถาไฟก็แล้ว กระสุนวงจักรก็แล้ว แล้วจะให้ลุงสอนอะไรอีก อ้อใช่ เหลือแต่วิชาเซียนที่มินานะไม่เอาล่ะนะ”

“อะไรกันหมดแล้วหรอ ถ้างั้นไปเรียนกับอาเจ็ก็ได้” ฉันที่พูดแบบนั้นก็กำลังจะเดินไปหาอาเจ๊ที่ห้องทันทีแต่ท่านลุงก็พูดขึ้นมาซะก่อน

“ไม่ต้องไปหรอกยัยนั่นไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว”

“ว่าไงนะ! อาเจ๊ไปแล้ว! ไปไหนแล้วจะกลับมาเมื่อไหร่!”

“ก็ออกเดินทางท่องเที่ยวตามที่ยัยนั่นเคยพูดไว้นั่นแหละส่วนเรื่องจะกลับมาเมื่อไหร่คงไม่กลับมาแล้ว...เราก็ต้องออกเดินทางด้วยเหมือนกัน”

“จะไม่กลับมาแล้ว ถ้างั้นเรื่องฝึกวิชาของหนูล่ะอาเจ๊จะไม่ฝึกให้แล้วงั้นหรอ...แล้วจะไปไหน?” ฉันถึงเรื่องที่จะเรียนวิชากับอาเจ๊แล้วถามเกี่ยวกับเรื่องที่เราจะออกเดินทางเมื่อเห็นลุงสะพายกระเป๋าหลัง

“ยัยนั่นสอนหมดตั้งนานแล้วที่อยู่ก็เพราะเบียคุโกยังไม่ถูกปลดผนึกต่างหาก”

“แต่ว่าตอนนี้เบียคุโกก็ยังไม่ปรากฏเลยนิคะ”

“ถึงแม้ตอนนี้เบียคุโกยังไม่ปารกฏแต่ว่าลุงสอนครบหมดแล้วเราก็เลยตกลงกันว่าจะแยกย้ายกันไป”

“งั้นหรอคะ”

“มินานะไปเก็บของได้แล้วเราจะต้องออกจากที่นี่ได้แล้วที่นี่ไม่ใช่บ้านเราอีกต่อไปแล้วตอนนี้เราจะกลับไปอยู่บ้านของเรากัน”

หมายความว่าไง? ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ที่นี่ไม่ใช่บ้านเราอีกต่อไป? เราจะกลับบ้านของเรากัน? หรือว่า!!

“ค่ะ หนูจะรีบไปเก็บของเดี๋ยวนี้”

ฉันพูดจบก็รีบออกวิ่งไปที่ห้องเพื่อเก็บของทุกอย่างเข้ากระเป๋าทันที ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ฉันจะได้เข้าเรียนที่โรงเรียนนินจาด้วยแต่จะว่าไปฉันฝึกวิชาทุกอย่างจากอาเจ๊กับท่านลุงแล้ว แล้วทำไมฉันต้องไปเรียนอีกนะ อ่อใช่ ต้องสมัครเข้าเรียนเพื่อรอสอบเป็นเกะนินสินะ

ไม่นานฉันก็ได้เก็บทุกอย่างยัดลงไปในกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยและตอนนี้ฉันก็ได้ออกเดินทางมากับท่านลุงอีกครั้งนึง

รอบนี้เราก็ยังใช้การเดินธรรมดาอีกเช่นเคย ฉันก็ชอบดีนะเดินแบบนี้ได้ดูอะไรข้างทางไปด้วยเหมือนกับเรากำลังผจญภัยกันได้ทั้ง ขึ้นเขา ลงห้วย เดินผ่านป่าทึบ ตื่นเต้นสุดๆแบบนี้แหละชีวิตที่ตามหามานาน หึ ไม่ใช่วันๆเอาแต่นั่งรถเข็นทำอะไรก็ไม่ได้ทำได้แค่อ่านหนังสืออยากได้อะไรก็เอ่ยบอก เฮ้อ ทำอย่างกับไข่ในหินฉันในโลกนั้นมีดีแค่เป็นอัจฉริยะเท่านั้นแหละ

เฮ้อ แล้วฉันจะไปคิดถึงเรื่องนั้นทำไมเนี่ยบ้าบอจริงๆเลยฉัน คิดถึงเรื่องที่จะไปโคโนฮะดีกว่าไม่รู้ว่าไปถึงแล้วจะไปหาบ้านอยู่เลยหรือเปล่าแล้วจะอยู่ที่ไหนดีล่ะ อืม ไว้ค่อยถามท่านลุงแล้วกันตอนนี่สิ่งที่ต้องทำก็คือเดินให้มันถึงโคโนฮะเสียก่อน

“พอถึงตรงนี้ก็เป็นเขตชายแดนโคโนฮะแล้วล่ะ”

ท่านลุงหันมาบอกฉันเมื่อตรงที่ท่านลุงบอกว่ามันคือเขตแดนของโคโนฮะ อืม ถึงเขตแดนโคโนฮะแล้วสินะแต่ว่าเราก็ต้องเดินไปอีกตั้งไกลกว่าจะถึง

เราเดินมาได้สักพักฉันก็รู้สึกได้ทันทีเลยว่ารอบตัวพวกเรามีคนอยู่ประมาณ 5-6 คน หึ พวกโจรตามเขตชายแดนสินะ เดี๋ยวจะจัดการให้หมดเลย บังอาจมาอยู่เขตบ้านฉัน

“ท่านลุงร้อนจังเลยเนาะ!” ฉันหันไปพูดกับท่านลุงด้วยใบหน้ายอ้มแย้มใสซื่อเหมือนเด็ก 6 ปีปกติทั่วไป

“นั่นสิน๊าา” ท่านลุงพูดลากเสียงยาวเหมือนรู้กัน หึ ก็งี้แหละ อาจารย์กับศิษย์มักจะรู้ๆกันอยู่ ทีนี้ก็ทางสะดวก

หลังสิ้นเสียงท่านลุงฉันก็หายตัวไปจัดการไอ้พวกที่ซุ่มอยู่ทันที เสียงตุบตับเคลังคลั้ง ดังอยู่แบบนั้นสักพักก็จบ

เมื่อจัดการเรียบร้อยฉันก็หายตัวกลับไปเดินข้างๆท่านลุงเหมือนกับว่าเมื่อกี๊ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เอ๊ เมื่อกี๊มินานะได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่านะ” ท่านลุงหันมาถามฉันด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

“ไม่รู้สิค่ะ มินานะไม่เห็นได้ยินเสียงอะไรเลย” ส่วนฉันก็ทำหน้าใสซื่อไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

“สงสัยคงหูฝาด ถ้างั้นเราไปโคโนฮะกันเถอะ” ท่านลุงทำท่างเอานิ้วไปแคะๆที่หู

“ค่าาาา” ฉันยิ้มแป้นกับท่านลุงแล้วออกเดินมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระต่อ ไปก่อนนะค่ะพวกคุณโจร ขอบคุณที่ทำให้สนุกถึงจะจบเร็วไปหน่อยก็เถอะ บ้ายบ่าย

‘หนอย ไอ้ลุงหลานคู่นี้!! ทำเป็นไม่เห็นหัวพวกเราอยู่ในสายตา!!!’

ถ้ามีตรงจุดไหนที่มันไม่ตรงกับในเนื้อเรื่องหลักหรือส่วนไหนที่ทำให้ไม่พอใจไรท์ขอประทานโทษไว้ ณ ที่นี้เลยนะคะ ในบางส่วนไรท์ก็จะแต่งตามจินตนาการขอไรท์เองด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #53 Bao_Bao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 14:51
    งี้กะได้หรอ??!😂😂
    #53
    0
  2. #27 โลลิค่อน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:48
    โดนเมินซะงั้น555
    #27
    0