[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอนที่ 6 : นั่นไม่ใช่ชื่อฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    28 พ.ย. 62

[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอน : นั่นไม่ใช่ชื่อฉัน

เฮ้อ เพิ่งจะมาถึงเมื่อวานวันนี้ต้องเดินทางกลับอีกแล้ว นี่ฉันตัดสินใจถูกหรือตัดสินใจผิดกันแน่เนี่ย เดินทางก็เหนื่อยแถมมาแล้วยังโดนกาอาระว่าว่าขี้เหล่อีกด้วย เดินทางมาน่ะเหนื่อยไม่เท่าไหร่ไม่เท่าอันหลังสักเท่าไหร่เลย เฮ้อ พอพูดมาถึงตรงนี้แล้วรู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าเดิมอีกแฮะ

และตอนนี้ฉันกับท่านลุงก็มายืนกันอยู่หน้าหมู่บ้านซึนะเป็นที่เรียบร้อย ต้องไปแล้วสินะซึนะงาคุเระ ไปก่อนนะกาอาระถึงในสายตานายฉันจะเป็นเด็กขี้เหล่ที่ไม่คู่ควรที่จะได้เป็นเพื่อนกับนายก็เถอะ เฮ้อ แล้วฉันจะมาคิดเรื่องนี้อีกทำไมเนี่ย

“มินานะเป็นอะไรทำไมดูซึมๆ” ท่านลุงที่ยืนอยู่ข้างๆเอ่ยถามฉันขึ้นมา

“เปล่าค่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไร” ฉันไม่รู้จะตอบท่านลุงยังไงดีกว่ารู้สึกเฟลที่ถูกกาอาระเรียกว่ายัยขี้เหล่

“ยังไม่อยากกลับหรอ?”

“ก็เปล่านี่ค่ะ”

“หรือว่ายังอยากเล่นกับเพื่อนๆต่อ?”

“อันนั้นก็เปล่าค่ะ”

“ถ้างั้นก็เสียใจที่ถูกเพื่อนเรียกว่ายัยขี้เหล่?”

“ไม่ใช่สักหน่อย!” หึยอุส่าห์ว่าจะลืมแล้วเชียวจะเอามาพูดอีกทำไมเนี่ย

“แสดงว่าใช่สินะ ไม่ต้องเสียใจไปหรอกมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้ คนเราน่ะต่างความคิดต่างความหมายนะ”

“ต่างความคิดต่างความหมาย?” คืออะไรฟังดูแปลกๆ

“ก็อย่างเช่นเราพูดคำเดียวกันแต่คนละความหมายไงหรืออย่างเช่นคำๆเดียวแต่มีหลายความหมาย”

ก็พอเข้าใจล่ะนะว่ากำลังจะบอกว่าคำหนึ่งคำมีหลายความหมายและคำหนึ่งคำที่คนเราพูดความหมายที่เขาจะสื่อมันออกมาไม่เหมือนกันถึงจะพูดคำเดียวกันก็เถอะ แต่ถึงท่านลุงจะพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่ไอ้คำว่า ขี้เหล่ หรือคำว่า ยัยขี้เหล่ ไม่ว่าจะมองยังไงมันก็มีแค่ความหมายเดียวนะ หรือจะบอกว่าคำว่าขี้เหล่ของกาอาระเป็นคำที่แปลว่าสวยกัน หึ ถ้ามันจะแปลว่าสวยจริงๆล่ะก็ ทำไมไม่พูดว่าสวยไปเลยล่ะ แถมสั้นแล้วก็พูดง่ายสำหรับเด็กหัดพูดด้วย เฮ้อ ไม่ว่าจะมองยังไงก็แปลได้ว่าขี้เหล่ดูดี

“ขอให้เดินทางกลับปลอดภัยครับ” ท่านคาเสะคาเงะที่มาส่งพูดขึ้น กาอาระก็มาแฮะ

“ไว้มาเล่นกันอีกนะมินานะ” เทมาริเอ่ยลาฉันเป็นคนแรก

“เอาไว้คราวหน้าฉันจะให้เธอดูหุ่นกระบอกนะมินานะ” ตามาด้วคันคุโร่

“..ยัย..ขะ..ขี้เหล่..” ปิดท้ายด้วยกาอาระ ดีจริงๆ

“เฮ้อ นายเลิกเรียกฉันว่ายัยขี้เหล่สักทีจะได้มั้ยกาอาระ”

“..........” กาอาระที่เห็นฉันพูดเหมือนหงุดหงินก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลย เฮ้ย อย่าร้องนะ

“ฉันก็มีชื่อนะ มินานะ ไหนลองเรียกสิ มิ นา นะ” ประโยคสุดท้ายฉันพูดเน้นคำเพื่อให้ง่ายต่อการพูดตามของเด็ก

“..นา..นา..” นานาก็ถือว่าดีอยู่แต่นั่นไม่ใช่ชื่อฉันนี่สิ

“ไม่ใช่ มิ นา นะ”

“..นา..นะ..” รอบนี้ดีขึ้นมาหน่อยเป็นชื่อฉันแต่ว่ามันมาไม่ครบ

“เอาใหม่ มิ นา นะ”

“นา..นะ..”

“มันต้องมี มิ นำหน้า นานะ ด้วยสิ เฮ้อ แต่ชั่งเถอะก็ยังดีที่พอจะพูดได้อยู่แต่ว่านั่นไม่ใช่ชื่อฉันนะ นี่ฉันจะต้องไปแล้วนะ เรียกชื่อฉันให้ชื่นใจหน่อย”

“..ยัย..ขะ..ขี้เหล่..นานะ..” อืม หึ โคตรชื่นใจเลย ทีตอนฉันสอนให้เรียกชื่อฉันแบบมีมินำหน้าด้วยกลับพูดไม่ได้แต่ทีไอ้ยัยขี้เหล่นำหน้าเนี่ยดันพูดได้ เฮ้อ ฉันล่ะเหนื่อยใจ

“เฮ้อ ชั่งเถอะ งั้นฉันไปแล้วนะ” ฉันพูดเสร็จก็เดินไปหาท่านลุงที่ยืนคอยอยู่

“ไปกันเถอะค่ะท่านลุง”

เมื่อฉันพูดจบเราก็เริ่มเดินออกจากหมู่บ้านกัน เดินออกมาค่อยออกห่างมาเรื่อยๆจนไกลออกมาสักประมาณนึงแต่ก็พอได้ยินเสียงกาอาระที่ตะโกนเรียกชื่อของฉันอยู่

“..นา!..นะ!..นานะ!!”

โชคดีนะกาอาระแล้วเราจะได้เจอกันอีกแน่นอน พอถึงวันนั้นนายอาจจะลืมฉันไปแล้วก็ได้แต่ฉันจะไม่มีวันลืมนายเลย ไม่มีวันลืมเด็ดขาด ฉันจะไม่มีวันลืมคนที่เรียกฉันว่ายัยขี้เหล่นานะแน่! หึ ไอ้แพนด้าน้อยเอ้ย

.

.

.

.

.

หลังจากที่ฉันกลับจากซึนะคราวนั้นฉันก็ต้องกลับมาฝึกวิชาต่างๆจากอาเจ๊และท่านลุงอย่างจริงจังเพราะอีก 3 ปี ฉันจะต้องไปอยู่ที่โคโนฮะเพื่อเข้าเรียนโรงเรียนนินจาและสอบเอาผ้าคาดหน้าผากที่เป็นสัญลักษณ์นินจา หลังจากนั้นก็ต้องเข้าสอบเป็นจูนินต่อ ไม่ว่าจะยังไงก็ตามต่อให้ฝึกจนตัวตายฉันก็จะฝึกวิชาจากพวกเขาให้หมดก่อนที่พวกเขาจะเอาฉันไปปล่อยทิ้งไว้ที่โคโนฮะให้ได้ ฉันจะต้องเก่งขึ้น เก่งให้มากกว่านี้เพื่อช่วยทุกคน

.

.

.

‘จงปลดผนึกเถิดอย่าได้หลับไหลนานเช่นนี้เลย ข้ารอท่านอยู่’

ที่นี่ที่ไหน? เสียงใคร? ปลดผนึกอะไร? ใครหลับไหล? นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ฉันที่มองไปในความมืดได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง ฉันไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนแล้วตัวฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วก็ไม่รู้อีกด้วยว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง เสียงเมื่อกี้คืออะไรและเสียงๆนึงก็ดังขึ้นอีก

‘เพียงแค่ท่านปลดผนึกเท่านั้นแล้วท่านจะได้รู้’

ปลดผนึกอีกแล้ว มันคืออะไรกัน!!

“เสียงใครน่ะ!!! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!!” ฉันตะโกนสุดเสียงหลังจากที่เสียงปริศนานั้นสิ้งสุดลงก่อนที่จะมีแสงสว่างสีขาววาบขึ้นมา

“เฮือก!..แฮ่กๆ..” อะไรกันความฝันนั่น

อะไรกันความฝันนั่น มันหมายความว่ายังไง ปลดผนึกคืออะไรแล้วเสียงปริศนานั่นมาจากที่ไหน

ชั่งเถอะ มันก็คงจะเป็นเพียงแค่ฝัน

“คงจะนอนน้อยแล้วดันไปโหมฝึกมากเกินไป”

แต่หวังว่าจะไม่มีอะไรร้ายๆเกิดขึ้นหรอกนะ เฮ้อ ถึงมานั่งคิดอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย รีบไปฝึกดีกว่าโคโนฮะกำลังรอฉันอยู่

‘รอฉันก่อนนะโคโนฮะ ฉันจะรีบฝึกแล้วรีบไปหา’

เฮ้อ กว่าจะลงได้ปาไปตั้งครึ่งชั่วโมงเลยขอโทษนะคะที่ลงช้าพอดีแท็ปเล็ตมันค้าง เฮ้อ หนักใจกับมันจริงๆ ถ้ายังไงก็ขอขอบคุณทุกๆคนที่คอยติดตามด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #26 โลลิค่อน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:44
    ใครนะ??
    #26
    0