[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอนที่ 19 : หายไปไหน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    21 มี.ค. 63

[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอน : หายไปไหน?

 

แฮกๆๆ

    เหนื่อยเป็นบ้าเลย ว่าแต่ ที่นี่มันที่ไหนอีกล่ะ อย่าบอกนะว่าเราวิ่งออกมาจนหลงเข้าอีกแล้ว เฮ้อ ยัยบื่อเอ้ย ทำไมไม่รู้จักดูให้มันรอบคอบวะเนี่ย แล้วจะกลับยังไงล่ะทีนี้

    “พักก่อนแล้วกันค่อยหาทางกลับ” ฉันหันซ้ายหันขวาก่อนที่จะหันไปเห็นร่มไม้ของต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งพักที่ใต้ร่มไม้ต้นนั้นเพื่อพักเหนื่อยสักหน่อยก่อนที่จะหาทางกลับ

    “อยู่ตรงนี้นี่เอง”

    “เฮ้ย!!”

   ฉันหันไปมองทางต้นเสียงก็พบเด็กหนุ่มกำลังนั่งอยู่บนกิ่งไม้ต้นที่ฉันนั่งพิงอยู่ เห็นแบบนั้นเลยดีดตัวลุกขึ้นมาทันที

    “อิทาจิ!! นายตามมาทำไม”

    “ตามมาดูว่าคนแถวนี้จะหลงทางหรือเปล่า ดูท่าแล้ว น่าจะเป็นอย่างที่คิดเอาไว้” อิทาจิที่กระโดดลงมายืนตรงหน้าฉันก่อนจะเอ่ยขึ้น

    “ใครหลง ฉันไม่ได้หลงทางสักหน่อย”

    “ค่อยหาทางกลับ เอ ประโยคนี้เมื่อกี้ใครพูดนะ” ถึงหมอนี่จะพูดด้วยน้ำเสียงออกจะเย้าแหย่หน่อยๆ แต่ไอ้หน้าตาเรียบเฉยนี่มันอะไร หน้านายกับน้ำเสียงมันไม่เข้ากันเอาซะเลยนะ

    “โอเค ฉันยอมรับว่าฉันหลงทาง แต่ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากนาย” ฉันยืนกอดอกเชิดหน้าใส่คนตรงหน้า เดี๋ยวเดินๆไปก็หาทางกลับได้เองนั่นแหละหน่า คนอย่างมินานะซะอย่างเรื่องแค่นี้จิ๊บๆ

    “ฉันยังไม่ได้พูดว่าจะช่วยเธอเลยนี่ บอกแค่ว่า จะมาดู เฉยๆ” อิทาจิเน้นคำว่าจะมาดูเป็นพิเศษ อืม มันก็จริง

    “.....”

    “งั้นไปและ” อิทาจิหันหลังทำท่าจะเดินกลับ

    “ไปสิใครห้าม!”

.

.

.

    ตรงนี้เราเดินผ่านมาแล้วไม่ใช่หรอหรือว่าเราจะเดินกลับมาที่เดิม ลองเดินไปอีกนิดดีกว่า

    ฉันเดินผ่านต้นไม้ไป 4-5 ต้น และสายตาฉันก็ได้ไปปะทะเข้ากับต้นไม้ที่แลดูคุ้นๆ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้มันก็ยิ่งชัด อืมใช่มันชัดเลย นี่มันต้นไม้ที่เราแยกกับอิทาจินี่หว่า

    “กลับมาที่เดิมจริงๆด้วยสินะ”

    เมื่อรู้ว่าตัวเองวนกลับมาที่เดิมฉันก็ได้ทิ้งตัวลงนั่งต้นไม้ต้นนั้น นี่มันแปลกๆนะทำไมฉันถึงวกกลับมาที่เดิมได้ ฉันคิดทบทวนอะไรหลายๆอย่างไปเรื่อยๆก่อนที่มีอะไรสักอย่างผ่านหน้าไป นั่นมัน

    “ผีเสื้อ?”

    เหมือนโดนมนต์สะกด เท้าเล็กๆได้ก้าวเดินตามผีเสื้อตัวนั้นไปอย่างไม่รู้สึกตัว ร่างเล็กก็ได้มาหยุดยืนอยู่ที่กลางทุ่งดอกไม้ขนาดใหญ่มองตรงไปมีคฤหาสน์สีขาวบริสุทธิ์ตั้งตะง่าอยู่เบื่องหน้า ฉับพลันความรู้สึกนึกคิดทั้งหมดเหมือนกับมาโดยพลัน

    “โคโนฮะมีที่แบบนี้ด้วย?”

    เท้าสองคู่ได้เยื้องย่างเข้าไปด้านในตัวคฤหาสน์เบื่องหน้า ด้านในส่วนมากล้วนตกแต่งด้วยสีขาวนวลหรือสีครีม เฟอร์นิเจอร์จัดแต่งได้สวยงามดูเรียบหรูเป็นระเบียบ ทุกซอกทุกมุมสะอาดสะอ้านเหมือนกับมีคนค่อยดูแลทำความสะอาดเป็นอย่างดี

    “แหงล่ะ คฤหาสน์ใหญ่โตอย่างนี้ก็ต้องมีคนใช้คอยทำความสะอาดอยู่แล้วคงไม่ปล่อยให้สกปรกเป็นแน่”

    เธอหันดูโดยรอบก่อนจะรู้สึกว่ามันผิดสักเกต

    ทำไมไม่มีคน?

    เธอมองไปโดยรอบอย่างพินิจพิจารณาอย่างถี่ถ้วนอีกครั้งก่อนสายตาคู่งามจะไปชะงักหยุดอยู่ที่ภาพๆนึง

    เธอเดินเข้าไปดูภาพนั้นใกล้ เป็นภาพขนาดใหญ่ติดฝาผนัง ที่ๆเธอคาดว่าเป็นห้องนั่งเล่น

    ในภาพเป็นรูปผู้หญิงใส่ชุดกระโปรงยาวสีดำนั่งบนเก้าอี้ลวดลายปราณีตสวยสดงดงาม เธอมีใบหน้าที่งดงามหาที่ติแต่ในภาพกลับไม่มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าอันงดงานนั้น มีเพียงใบหน้าเรียบเฉยไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ แต่ดวงตาสีดำสนิทเหมือนดั่งสีในยามรัตติกาลนั้นส่อแววเย็นชาออกมาอย่างเห็นชัด เส้นผมสีบอร์นเงินยาวสลวยล้อมกรอบหน้าได้อย่างพอดิบพอดีบวกกับผมหน้าม้าที่ขับให้เธอดูน่ามองยิ่งขึ้นไปอีก มองเลยลงมาด้านขวาล่างของภาพมีตัวอักษระเขียนเอาไว้ว่า

    ‘คามินาริ โยโกะ’

    “ผู้หญิงคนนี้..ทำไม.โอ๊ย!!..” มือทั้งสองยกขึ้นมากลุมศีรษะเอาไว้ คิ้วขมวดเข้าหากันใบหน้าเหยเกแสดงออกว่ากำลังทรมานอย่างมาก ก่อนทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเลี่ยวแรงกะทันหัน

    ปวดหัว..ทำไมปวดหัวขนาดนี้…

    ..นี่..มันอะไร..กัน.

    ก่อนที่่ร่างกายจะทนต่อความเจ็บปวดที่ได้รับไม่ไหวจนหมดสตินอนฟุบไปกับพื้น ก่อนมีเสียงคุยกันของบุคคลปริศนาดังขึ้นหลังจากที่ร่างเล็กฟุบลงไป

    ‘มันคงยังไม่ถึงเวลา’

    ‘เฮ้อ ข้าล่ะเบื่อเด็กนี่จริงๆ’

    ‘เจ้านี่ปากพล่อยนัก อยากโดนข้าตัดลิ้นงั้นรึ’

    ‘พูดอย่างกับนั่นเป็นเศษเสี้ยวของเจ้า! นั่นมันเศษเสี้ยวของข้าไม่ใช่เจ้า! รู้ไว้ซะ!!!”

    ‘ข้าล่ะเบื่อกับความถือดีของเจ้าซะจริง...ระวังจะสูญสิ้นโดยไม่รู้ตัว’

    ‘ข้าไม่มีวันนั้นหรอก ยังไงนางก็รักข้ายิ่งกว่าอะไรดีต่อให้ข้าทำตัวเช่นไรก็ไม่มีวันสูญสลาย ฉนั้นเก็บคำนั้นเอาไว้บอกตัวเจ้าเองเสียเถอะ’

    ‘เจ้ากับข้าก็ไม่ได้แตกต่างกัน..เพราะงั้นอย่าลืมสถานะของตัวเจ้าเองซะล่ะ’

    ‘ข้าไม่เคยลืม แต่เลือกที่จะปฏิบัติกับคนที่สมควรเท่านั้น...ซึ่งตอนนี้ยังไม่ใช่’

.

.

.

.

    “ทำไมวันนี้ไม่เห็นมินานะจังมารับเลยนะ”

    นารูโตะนั่งคอยมินานะอยู่ในสนามเด็กเล่นเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ แต่วันนี้นั่งคอยมาก็หลายนาทีแล้วแต่ยังไม่เห็นวี่แววขอคนที่ตนนั่งคอยจึงเปลยออกมา

    “หรือว่าจะลืม..ไม่น่าใช่ก็เมื่อเช้ามินานะจังสัญญาว่าจะมารับวันนี้นี่น่า”

    นารูโตะนั้งคอยอยู่นั้นจนเวลาล่วงเลยไปเป็นชั่วโมงก็ยังไม่มีวี่แววว่ามินานะจะมารับสักทีเลยตัดสินใจเดินกลับบ้านเอง กลับมาก็ไม่เห็นมิน่นะเลยเดินไปคอยประตูเรียกที่หน้าห้อง

    “มินานะจังอยู่หรือเปล่า..ไปไหนของเค้าหรือจะติดไปทำธุระให้ปู่โฮคาเงะ” คอยสักพักไม่มีเสียงตอบรับกลับมานารูโตะเลยเดินกลับเข้าห้องตัวเองไป

    “เดี๋ยวคงกลับมาแหละ ยังไงมินานะก็ต้องมาทำกับข้าวให้กินอยู่ดี”

    นารูโตะเอาไปวางเก็บไว้เข้าที่ก่อนจะเดินถึอผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป ต้องอาบน้ำก่อนถ้าไม่ยอมทำอะไรให้มันเรียบร้อยเดี๋ยวมินานะจังกลับมาแล้วจะโดนดุเอาอีก

    ใช้เวลาไม่นานนารูโตะก็เดินก่อนมาด้วยชุดนอนที่ใส่เตรียมไว้เรียบร้อย กระโดดขึ้นเตียงนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างสบายตัวสักพักก็ได้เข้าสู่ห้สงนิทาไป

    “งำๆ อืมมินาน้าจาง หืม?” นารูโตะงวงเงียลุกขึ้นมานั่งขยี่ตาก่อนจะมองไปลอบพบว่าห้องมืดสนิท นารูโตะลุกไปเปิดไฟเดินไปดูที่โตะอาหารกลับไปพบอาหารอยู่บนโต๊ะอย่างที่คิดเอาไว้

    “ไม่มีอาหาร? มินานะจังยังไม่กลับอีกหรอเนี่ยนี่มันก็ดึกมากแล้วนะทำไมยังไม่กลับอีก ไหนบอกว่าวันนี้จะอยู่ด้วยกันไง” นารูโตะนั่งลงบเอ้ากี้ทำหน้าหงอยที่ไม่เป็นไปอย่างที่ตัวเองได้คิดเอาไว้

    ...ทำไมยังไม่กลับอีก..มินานะไม่เคยผิดสัญญาเลยนี่น่า..

    เมื่อคิดมาถึงตรงนี้หัวสมองก็พลันคิดบางอย่างขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน

    “หรือว่า..”

    นารูโตะรีบวิ่งออกจากห้องตรงไปที่ที่ทำการโฮค่เงะทันที พักประตูเข้าไปเสียงดังสนั่นหวั่นไหวลั่นห้อง

    คนที่นั่งทำงานอยู่ด้านในถึงกับสะดุ้งที่จู่ๆก็มีคนมาเปิดประตูกะทันหัน เมื่อมองไปดูว่าใครกันที่กล้ามาเปิดประตูเสียงดังในยามดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้แถมไม่มีมารยาทเคาะตูก่อนอีก ก็พบเข้ากับนารูโตะที่ยืนทำหน้าเครียดคิ้วขมวดเข้ากันจนจะเป็นปมเลยเอ่ยปากถามออกไป

    “มีอะไรนารูโตะถึงต้องรีบร้อนเข้ามาโดยไม่ค่อยประตูก่อนเช่นนี้”

    “ปู่ให้มินานะจังไปทำอะไร” แต่แทนที่นารูโตะจะตอบกับถามกลับซะเอง

    “มินานะ? ก็ไม่ได้ให้ทำอะไรนิ” รุ่นที่ 3 แปลกใจที่อยู่ๆนารูโตะก็บุกมาหาตนเพื่อถามเรื่องนี้

    “ถ้างั้นมินานะจังหายไปไหนทำไมยังไม่กลับ ปู่บอกมาดีกว่าว่าให้มินานะจัง ไปทำอะไร ที่ไหน อย่างไร จะกลับเมื่อไร มีอันตรายหรือเปล่า” นารูโตะเดินเข้ามายืนตรงหน้าโต๊ะทำงานโฮคาเงะก่อนจะรัวถามคำถามใส่อย่างร้อนรนกลัวว่ามินานะจะเป็นอะไร คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วก็ยิ่งขมวดเข้าไปอีก

    “ทำไมมินานะถึงยังไม่กลับนี่มันก็ดึกมากแล้วนะ” รุ่นที่ 3 เมื่อได้ยินว่าหลานอีกคนยังไม่กลับบ้านก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที ตอนนี้คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันแล้ว

    “ผมมาที่นี่เพื่อถามปู่นะไม่ใช่ให้ปู่มาถามผม!!” นารูโตะที่เห็นท่าทีเหมือนกับว่าโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ก็ไม่รู้เหมื่อนกันว่าทำไมมินานะถึงยังไม่กลับก็ตะโกนออกมาอย่างร้อนรนมากกว่าเดิน

    ..ถ้าปู่ไม่ได้สั่งให้มินานะจังไปทำธุระให้เหมือนทุกทีแล้วมินานะจังหายไปไหน..

    “มีใครอยู่ด้านนอกบ้าง!”รุ่นที่ 3 ตะโกนเรียกออกไปเมื่อสิ้นสุดเสียงก็มีคนจากหน่วยลับมาปรากฏตัวเบื่องหน้าทันที

    “มีอะไรขอรับท่านโฮคาเงะ”

    “ไปเรียกคาคาชิมาโดยด่วน!!”

    “ขอรับ”

    เมื่อรับคำร่างของหน่วยลับก็หายไปในพริบตา ใช้เวลาไม่นานบุคคลที่โฮคาเงะได้เรียกตัวก็มาปรากฏตัว ทำความเคารพก่อนจะเอ่ยปากถามออกไป

    “เรียกผมกะทันหันมีอะไรเร่งด้วนหรอครับ”

    “มินานะได้อยู่กับเธอมั้ยคาคาชิ”

    “ไม่ครับ วันนี้ผมยังไม่เจอยัยนั่นเลย มีอะไรหรือเปล่าครับ” คาคาชิอดสงสัยไม่ได้ที่อยู่ดีๆท่านโฮคาเงะก็เรียกตัวเขาเพื่อมาถามเกี่ยวกับมินานะเลยเอ่ยถามออกไป

    “นารูโตะมาบอกว่ามินานะยังไม่กลับห้องฉันก็เลยสงสัยว่าอาจจะอยู่กับเธอหรือเปล่า”

    “ไม่ได้อยู่กับผมหรอกครับ ยัยนั่นไม่ค่อยจะชอบผมสักเท่าไหร่ ผมคงจะเป็นคนสุดท้ายซะด้วยซ้ำที่ยัยนั่นคิดที่จะไปหา” คาคาชิพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ได้ส่อแววอะไรออกมา

    “นี่ฉันฟังมาสักพักแล้ว นายเป็นใครทำไมต้องมาเรียกมินานะจังว่า ยัยนั่น ด้วย!!”

    นารูโตะรู้สึกฉุนขึ้นมาเมื่อได้ยินสรรพนามที่ผู้ชายตรงหน้าใช้เรียกมินานะ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้สนใจที่ตอบคำถามนั้นเลยสักนิดทำแค่เหลีอบตามองเพียงเท่านั้น

    “ถ้างั้นผมจะได้คนออกตามหาให้นะครับ”

    “ฝากด้วยนะ”

    เมื่อได้รับมอบหมายงานคาคาชิก็เดินออกไปไม่สนใจคนด้านหลังอีก ปล่อยให้นารูโตะเอ๊ะอะโววายอยู่คนเดียว

    “หน็อย อย่ามาทำเมินกันสิฟ๊ะ โธ่ ไม่แน่จริงนี่หว่า”

    โป๊ก

    “โอ๊ย! ทำอะไรเนี่ยปู่! มันเจ็บนะ!” นารูโตะยกมือขึ้นไปกลุมหัวที่โเขกไปเมื่อกี้ก่อนจะลูบเบาๆเพื่อคลายเจ็บ

    “เจ็บสิดีจะได้เงียบ ไปนอนได้แล้วไปพรุ่นต้องไปโรงเรียนอีกไปใช่หรือไง”

    “ไม่ ผมจะไม่กลับจนกว่าจะเจอมินานะจังก่อน” นารูโตะยินกอดอกทำปากมุ่ยยืนกลานที่จะอยู่รอเจอมิน่นะให้ได้ก่อน

    “กลับไปนอนเถอะ ปู่ให้คนออกตามหาแล้วเดี๋ยวก็เจอ” รุ่นที่ 3 เห็นท่าทีแบบนั้นของนารูโตะก็อดไม่ได้ที่จะเอามือไปจับหัวนารูโตะโยกไปมาอย่างเอ็นดูเล็กน้อย

    “ไม่ ยังไงผมก็ไม่กลับ ผมจะกลับพร้อมมินานะจังเท่านั้นเพราะงั้นผมจะคอยอยู่ที่นี่”

    ไม่ว่ารุ่นที่ 3 จะพูดอย่างไรนารูโตะก็ยืนยันที่จะอยู่มินานะให้ได้ รุ่นที่ 3 เลยปล่อยไป เพราะนารูโตะก็คงจะเป็นห่วงมินานะมากเหมือนกัน ถึงให้กลับไปก็คงจะนอนไม่ลงเสียกระมัง

    ใช่ที่ไหนล่ะ! เวลาผ่านไปยังไม่ทันถึงครึ่งชัวโมงเจ้าตัวดีนารูโตะก็นอนฟุบนบโซฟาในห้องทำงานโฮคาเงะสบายใจเสียนี่กระไร

    “เฮ้อ ทีตอนให้กลับไปนอนดันไม่ยอมกลับ”

    รุ่นที่ 3 เป็นห่วงหนลานสาวอีกคนจนไม่มีกระจิตกระใจทำงานต่อให้เสร็จหรือขี้เกียจกันแน่อันนี้ก็ไม่อาจรู้ได้ นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างคอยให้คนมารายงานการค้นหาตัวมินานะ จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีใครเข้ามารายงานว่าเจอตัวสักทีก็หันไปมองนาฬิกาบนผนังห้อง

    “นี่ก็จะเที่ยงคืนแล้ว”

    “รายงานท่านโฮคาเงะ”

    “เป็งอย่างไรบ้างเจอตัวหลานสาวข้าหรือยัง”

    “ยังไม่พบตัวท่านมินานะเลยขอรับ”

    “ไปค้นหาให้ทั่วอย่าให้มีจุดไหนตกหล่นไปได้”

    “ขอรับ”

    รุ่นที่ 3 มองดูหน่วยลับหายวับไป ก่อนที่เขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้เลยลุกเดินไปอีกห้องนึงที่มีลูกแก้วกลมๆขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไปวางอยู่ ก่อนจะก้มหน้าไปดูที่ลูกแก้วนั่นแล้วนึกถึงบุคคลที่ตามหา

    “มืดสนิท ไม่สามารถเห็นได้งั้นหรอ”

    เมื่อสิ่งที่ตนคิดไว้ไม่เกิดผลอันใดรุ่นที่ 3 จึงกลับมานั่งประจำที่เดิม เหม่อมองออกไปออกหน้าต่าง

    “หวังว่าจะไม่เป็นอะไร ขอให้ปลอดภัยนะมินานะ”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #41 lukain2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 13:13

    ต่อเถอาะค่ะ plz

    #41
    0
  2. #40 0982603030 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 20:06

    รออยู่น้าาT~T
    #40
    0
  3. #39 แอ๋วซ่าส์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 08:17

    ลุ้นๆๆๆ รีบมาอัปต่อนะคะ

    #39
    0