[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอนที่ 17 : การพบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    28 ก.พ. 63

[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอนที่: การพบเจอ

นี่ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วหลังจากที่มินานะได้เข้าร่วมกับหน่วยลับ

หลายอาทิตย์ที่ผ่านมานั้นเธอได้รับหลายภารกิจอยู่เหมือนกัน ตอนแรกโฮคาเงะก็มอบหมายภารกิจร่วมกับคาคาชิแต่ช่วงหลังๆที่เธอปรับตัวได้แล้วนั้น เธอก็ได้ลุยเดี่ยวอยู่หลายครั้ง

นารูโตะจากตอนแรกที่เอาแต่งอแงที่มินานะไม่ไปเรียนด้วยนั้นตอนนี้ก็เหมือนจะเริ่มชินที่ไม่มีมินานะไปเรียนด้วยบ้างแล้ว นั่นถือเป็นเรื่องที่ดีสำหรับมินานะเพราะเธอนั้นอยากจะให้นารูโตะไปเรียนเพื่อจะได้เรียนรู้อะไรไว้มากๆ

เรื่องอาหารการกินมินานะก็จะคอยทำอาหารให้นารูโตะกินประจำ ตอนเช้าเธอจะทำข้าวกล่องไปให้นารูโตะทุกวันเพราะเธอไม่อยากให้นารูโตะกินพวกของไม่มีประโยชน์สักเท่าไหร่

ส่วนค่าตอบแทนจากการทำภารกิจนั้นเธอก็จะเอาบางส่วนไปซื้อพวกของกินอย่างเช่นน้ำ นม ไข่ เนื้อ ขนมปัง ราเมงสำเร็จรูปมาตุนเผื่อไว้ให้และสอนการทำอาหารแบบง่ายๆให้ นารูโตะจะได้ไม่อดตายในวันที่เธอติดภารกิจจนไม่สามารถกลับมาทำอาหารให้ได้ ชึ่งเธอก็จะทำภารกิจได้อย่างสบายใจไม่ต้องมาคอยเป็นห่วงว่านารูโตะจะอดตาย

และค่าตอบแทนจากภารกิจอีกส่วนเธอก็ให้นารูโตะเก็บไว้เผื่อว่าอยากจะได้อะไรหรือมีเหตุจำเป็นอะไรที่ต้องใช้เงินในช่วงที่เธอไม่อยู่ ตอนที่ให้เงินนารูโตะสงสัยใหญ่เลยว่าเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะแต่เธอก็บอกเพียงไปทำงานหาเงินมาเพียงเท่านั้น

นารูโตะจะไม่ยอมรับเงินนั้นไว้บอกว่ามันเยอะเกินไปรับไว้ไม่ได้แต่เธอก็ยังยืนกรานที่จะให้นารูโตะก็เลยต้องรับมันไว้อย่างจำใจ เธอไม่เคยจะสนหรอกว่ามันจะเยอะสักแค่ไหน เพราะยังไง...

สำหรับเธอแล้วขอแค่น้องมีความสุขพี่อย่างเธอก็มีความสุขแล้ว

วันนี้มินานะไม่มีภารกิจ หลังจากที่เดินไปส่งนารูโตะเสร็จแล้วนั้นเธอก็เลือกที่จะมาหาที่ฝึกฝนวิชาใหม่ต่อ

“อ๊ะ”

เท้าเล็กๆหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นคนที่กำลังฝึกอยู่ด้านหน้า ชายหนุ่มนัยตาสีนิลกับเลือนผนสีดำสนิทกำลังฝึกปาคุไนอยู่

นี่ฉันเดินหาที่ฝึกเพลินจนเดินมาเหยียบถิ่นที่ฝึกของเขาเลยหรอเนี่ย..

ไปดีกว่ายังไม่อยากเจอเขาตอนนี้

มันคงจะไม่ไหว..

ใช่ ไม่ไหวแน่ๆ..

เมื่อคิดได้ดังนั้นเท้าเล็กๆก็ค่อยก้าวถอยไปข้างหลังทันทีเมื่อสมองสั่งการให้รีบออกไปจากที่ตรงนี้ซะ

“เดี๋ยวก่อนสิ จะรีบไปไหน”

เฮื่อก

“เฮ้ย!!”

เด็กสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่ออยู่ๆคนที่ฝึกอยู่เบื้องหน้าก็หาตัวมาโผล่ทางด้านหลังของตนในตอนที่สมองของเธอกำลังคิดอะไรตีกันยุ่งไปหมดจนทำให้ประสาทสัมผัสช้าลง

“ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ^_^”

“เอ่อ มะ ไม่เป็นไรค่ะ-///-” มินานะก้มหน้าไม่กล้าสบตาหรือมองหน้าของอีกฝ่าย

“หืม แล้วนี่ไม่ไปเรียนหรอหรือว่าหนีเรียน”

เด็กหนุ่มก้มหน้ามาใกล้เพื่อจะได้เห็นหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดๆ มินานะที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งก้มหน้างุดเข้าไปใหญ่จนตอนนี้คางนี่ติดอกไปแล้ว

โอ๊ย! ไม่ไหวจริงๆด้วย! ทำไงดี!

“ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงๆ”

เด็กหนุ่มเอาหน้าผากไปชนกับหน้าผากของมินานะเพื่อเช็คดูว่าเด็กสาวไม่สบายหรือเปล่า เพราะตอนนี้หน้าของมินานะแดงอย่างกับลูกตำลึง

ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!

“อืมตัวก็ไม่ร้อนนะ” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็ยังไม่มีวีแววว่าจะเอาหน้าผากที่ชนกับหน้าผากของอีกฝ่ายออกมาสักนิด

ไม่ไหวแล้ว!!

“เฮ้ย! นี่เป็นอะไรน่ะ!”

เด็กสาวได้สลบล้มพับไปเป็นที่เรียบร้อย ดีที่เด็กหนุ่มรับไว้ได้ทันไม่งั้นหัวคงจะฟาดพื้นเป็นแน่

.

.

.

.

.

“อ้าว อิทาจินั่นอุ้มใครมาน่ะลูก”

เสียงหวานของ อุจิวะ มิโกโตะ เอ่ยถามบุตรคนโตอย่าง อุจิวะ อิทาจิ ที่อุ้มเด็กสาวตัวเล็กที่สลบไสลไม่ได้สติอยู่ในอ้อมกอดเข้ามาภายในบ้านด้วยความสงสัยปนแปลกใจ

แหงล่ะ!! จะไม่ให้แปลกใจได้ไงล่ะ! ในเมื่อเจ้าลูกชายเคยพาเพื่อนมาที่บ้านซะที่ไหน แต่นี่กลับอุ้มสาวน้อยน่ารักมาจากที่ไหนก็ไม่รู้! แถมยังสลบไสลไม่ได้สติอีก! นี่มันอะไรกัน!!!

“เหมือนเธอจะไม่สบายน่ะครับเห็นหน้าแดงๆแล้วก็สลบไปเลย” อิทาจิค่อยวางมินานะลงที่โซฟาในห้องรับแขกอย่างเบามือ มิโกโตะเมื่อได้ยินว่าเด็กสาวเหมือนไม่สบายก็เดินมาดูพลางเอามือไปอังที่หน้าผาก

“ตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่”

“นั่นสิครับ ตอนที่ผมวัดดูก็ไม่น่าจะมีไข้ ไม่รู้ทำไมถึงได้สลบไปแบบนี้” อิทาจิกล่าวด้วยความมึนงงพลางมองหน้าของเด็กสาวที่นอนไม่ได้สติ

“อากาศคงจะร้อนแล้วเป็นลมให้นอนพักไปก่อนเถอะ”

มิโกโตะกล่าวกับลูกชายคนโต อิทาจิทำเพียงพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมกะละมังกับผ้าชุบน้ำมานั่งลงข้างๆโซฟาที่เด็กสาวนอน มิโกโตะอดสงสัยไม่ได้จึงถามออกไป

“นั่นลูกจะทำอะไน?”

“เช็ดตัวไงครับจะได้คลายความร้อน”

อิทาจิบิดผ้าให้หมาดๆและค่อยๆบรรจงเช็ดใบหน้าลงมาตามคอ แขนและขาให้เด็กสาวอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้

“..เอ่อ...ทำ..ทำไมถึง..” มิโกโตะค่อยข้างจะตกใจกับการกระทำของลูกชายตนเองเป็นอย่างมากจนพูดอะไรติดๆขัด

“เมื่อกี้แม่บอกเองไม่ใช่หรอครับว่าอากาศมันร้อนเธอเลยเป็นลมผมก็เลยจะเช็ดตัวให้จะได้คลายความร้อน” อิทาจิที่พอจะเดาออกว่ามิโกโตะจะถามอะไรก็ได้กล่าวออกไปเสียก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ

“อ๋อ นั่นสินะ”

มิโกโตะรู้สึกแปลกๆที่มาเห็นลูกชายตัวเองทำอะไรอย่างนี้ ถึงจะเคยเห็นมุมแบบนี้ของอิทาจิมาก่อนแต่ว่านั่นมันเป็นกับซาสึเกะชึ่งคือน้องชายแท้ๆของเขา แต่พอมาเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัวแล้วมันรู้สึกแปลกๆ

ทั้งๆที่ปกติแล้วจะไม่ใช่อย่างนี้

ไม่ใช่คนที่จะสนใจคนอื่น..ที่ไม่ใช่คนในครอบครัวแท้ๆ

แต่ทำไม...กับเด็กนคนนี้ถึง…

ดูเป็นห่วงเป็นใย..

ทำไมกันนะ..

“แม่ครับ”

“เอ๊ะ! ห๊ะว่าไงลูก” มิโกโตะที่มัวแต่ครุ่นคิดถึงถึงพฤฏิกรรมของลูกชายอยู่ก็ต้องสะดุ้งหลุดจากความคิดเมื่ออิทาจิเรียกตนพร้อมกับเอื่อมมือมาแตะแขนตนเบาๆ

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ผมเห็นนั่งนิ่งทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ตั้งนาน”

“อ๋อ ไม่ได้เป็นอะไรจ้ะ พอดีกำลังคิดว่าจะทำอะไรกินดีเย็นนี้”

“อาหารเย็น? แต่นี่มันเพิ่งจะ 10 โมงครึ่งเองนะครับ”

อิทาจิพูดเช่นนั้นเลยทำให้มิโกโตะนึกขึ้นมาได้ว่าตอนนี้เป็นเวลา 10 โมงครึ่งอยู่ ชึ่งยังไม่ถึงเวลาอาหารเที่ยงเลยด้วยซ้ำ

“ก็..ก็คิดเผื่อไว้ไงออกไปจ่ายตลาดตอนเย็นจะได้ไม่ต้องมานั่งคิดว่าจะซื้ออะไรมาทำกับข้าว” เมื่อคิดได้เธอก็รีบพูดกลบเกลื่อนทันทีและเธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าอิทาจิจะไม่ติดใจสงสัยอะไร

“หรอครับ” แต่ดูท่าแล้วคงจะไม่เป็นไปอย่างที่เธอหวังเอาไว้เพราะตอนนี้นี้เจ้าลูกชายกำลังสงสัยเธออยู่

“งั้นเดี๋ยวแม่ไปเตรียมทำอาหารก่อนนะพ่อกลับมาจะได้กินข้าวเลย”

พูดจบเธอก็ลุกพรวดเดินเข้าห้องครัวไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองสายตาสงสัยที่มองตามเธอจนลับสายตาเลยสักนิด

.

.

.

เด็กสาวที่นอนอยู่บนโซฟาค่อยๆปลือตาขึ้นก่อนจะเอาแขนเท้ากับโซฟาพยุงตัวเองขึ้นมานั่งอย่างช้าๆ เมื่อลุกขึ้นนั่งได้แล้วก็หันมองรอบๆตัวแล้วก็พบว่านี่ไม่ใช่ที่ห้องตน เป็นที่ไหนไม่รู้ซึ่งไม่คุ้นตาก่อนที่สายตาจะไปสะดุดหยุดกึกที่ร่างของหญิงสาวที่นั่งจิบชาอยู่ที่โต๊ะ

“อ้าว ตื่นแล้วหรอจ๊ะ เป็นไงบ้างดีขึ้นหรือยัง หลับไปซะนานเลย” มิโกโตะที่หันมาเห็นเด็กสาวลุกขึ้นนั่งได้เอ่ยถามทันที

“..เอ่อ…มะ..ไม่เป็นไรแล้วค่ะ-///-”

ตระตูลอุจิวะมีแต่พวกหน้าตาดีสินะ..

นี่คือความคิดของมินานะ จากที่เธอเห็นๆมาตระกูลนี้นอกจากเนตรวงแหวนที่ขึ้นชื่อของเรื่องภาพลวงตาแล้วก็ยังมีหน้าตาที่ดีกันทั้งนั้น

“ดีขึ้นก็ดีแล้วจ้ะ เดี๋ยวรอทานข้าวเที่ยงด้วยกันนะจ๊ะ” มิโกโตะยิ้นอ่อนโยนนึกเอ็นดูเด็กสาว เธอมีแต่ลูกชายการที่มีเด็กสาวน่ารักๆมานั่งอยู่ในบ้านนั้นก็ทำให้เธอนึกถึงเมื่อก่อนที่เธออยากจะมีลูกสาวสักคนแต่สุดท้ายก็ได้ลูกชายหมดทั้งสองคน

“ไม่เป็นไร หนูไม่รบกวนดีกว่าแค่นี้ก็รบกวนมากพอแล้ว ขอบคุณนะคะ” มินานะลุกขึ้นโค้งตัวเล็กน้อย

“โอ๊ะ ไม่ต้องเกรงใจจ๊ะ อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะ” มิโกโตะจับมือของเด็กสาวไว้ เธอกลัวว่าเด็กสาวจะหนีกลับซะก่อน ทางเป็นแบบนั้นเธอไม่ยอมแน่

“แต่ว่า..”

“นะจ๊ะ ถ้าหนูอยู่ทานข้าวด้วยป้าจะดีใจมาก” มิโกโตะขัดขึ้นมาก่อนที่มินานะจะได้เอ่ยปฏิเสธออกมา

“ก็ได้ค่ะ” มินานะจำใจที่จะต้องยอมเพราะดูจากท่าทางแล้วมิโกโจะคงจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆแน่

ไม่เป็นไรหรอกมั้ง...แค่ทานข้าวเอง

มินานะนั่งจิบชารอเวลาทานอาหารเที่ยงกับมิโกโตะ ในช่วงที่นั่งจิบชานั้นมิโกโตะก็จะคอยเรื่องของเธอไปด้วยอย่างเช่น เธอชื่ออะไร อายุเท่าไหร่แล้วพักอยู่ที่ไหนจนตอนนี้ระหว่างมินานะกับมิโกโตะสนิทกันขึ้นมาในระดับนึงแล้ว

“กลับมาแล้ว”

เสียงเปิดประตูกังขึ้นพร้อมกับเสียงของชายวัยกลางคนดังมาจากทางหน้าบ้าน มิโกโตะที่ที่ได้ยินเสียงของสามีเธอก็รีบเดินไปที่หน้าบ้านเพื่อไปตอนรับสามีของเธอทันที

“กลับมาแล้วหรอคะ ฉันเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ อ้อ วันนี้เรามีแขกมาร่วมทานข้าวด้วยนะคะ” มิโกโตะกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มกับสามีของตน

ไม่นานสองสามีภรรยาก็พากันเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกันก่อนที่สายตาสีนิลของหัวหน้าครอบครับอย่าง อุจิวะ ฟุงาคุ จะจดจ้องมาที่เด็กสาวที่นั่งจิบชาที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้ว มินานะที่เห็นอีกฝ่ายกำลังจ้องมองตนอยู่จึงรีบลุกขึ้นมาทำความเคารพต่ออีกฝ่าย

“สวัสดีค่ะ”

“อืม” ฟุงาคุไม่ได้สนใจในตัวเด็กสาวต่อเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะตรงที่ประจำของตน

“มินานะจังนั่งตรงนี้นะจ้ะ ปกติแล้วตรงนี้เป็นของซาสึเกะแต่ว่าตอนนี้ซาสึเกะไม่อยู่”

มิโกโตะจับไหล่มินานะดันให้ไปนั่งที่ที่เจ้าตัวบอกเป็นที่ของลูกชายคนเล็กของคน ก่อนที่มิโกโตะจะยกกับข้าวมาวางที่โต๊ะเมื่อจัดเตรียมเสร็จก็ลงไปนั่งที่ข้างๆสามีตน

“แล้วนี่อิทาจิไปไหน”

โปรดติดตามตอนต่อไป

เจอคำผิดกรุณาบอกด้วยนะคะ

 

ไรท์พยายามแต่งให้ยาวๆแล้วแต่ไม่รู้ว่ายาวหรือยัง 555 ก่อนที่จะลงตอนนี้รู้สึกตกใจกับคอมเม้นนึง ถามได้ถูกจังหวะมากเหมือนกับรู้ว่าตอนต่อไปใครจะออกมา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #37 โลลิค่อน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:23
    อิทาจิออกมาแล้วว
    #37
    0
  2. #19 นกจะแจ้ง! (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:30

    คุณคะ! ดิฉันค้างคา!!
    #19
    0
  3. #18 แอ๋วซ่าส์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:59

    อยากอ่านจังรักอิจจี้แต่เสียดายคาคาชิ เฮ้อ........

    #18
    0
  4. #17 จดหมายราตรี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 17:21
    อยากอ่านต่อออ เชียร์ตระกูลอุจิวะ
    #17
    0
  5. #16 ชมพู่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 13:00

    แงงงงงรอน้าาาาา

    #16
    0