[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอนที่ 13 : ฉันมีนัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    27 พ.ย. 62

[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอน : ฉันมีนัด

    “นี่ข้าวกล่องของนาย” ฉันยื่นข้าวกล่องให้นารูโตะเมื่อเดินมาถึงหน้าโรงเรียน

    “อ้าว ไม่เข้าไปพร้อมกันหรอ?”

    “ฉันมีธุระต้องไปทำ”

    “ธุระอีกแล้วเมื่อวานที่หายไปก็บอกว่าไปทำธุระไม่ใช่หรอ” นารูโตะพูดพร้อมทำหน้ามุ่ยไปด้วย

    “ธุระของเมื่อวานก็คือของเมื่อวานส่วนวันนี้ก็คือของวันนี้”

    “ถ้างั้นฉันไปด้วยได้มั้ย นะๆ ฉันอยากไปกับมินานะจังอ่ะอยู่นี่ก็ไม่มีเพื่อน”

    “ไม่ได้นายต้องไปเรียนอยากเป็นนินจาไม่ใช่หรอ”

    “เชอะ ถ้างั้นก็ได้แต่เย็นนี้ต้องพาไปกินราเมงนะ” นารูโตะทำหน้ามุ่ยเหมือนเด็กๆ

    “หึ ได้สิเดี๋ยวเย็นนี้จะมารับไปกินราเมงนะตอนนี้ต้องตั้งใจเรียนก่อนเข้าใจมั้ย” ฉันเอามือไปลูบหัวนารูโตะด้วยความเอ็นดูกับท่าทีที่นารูโตะแสดงออกต่อฉัน หึ ทำเป็นเด็กติดพี่เหมือนไอ้เกะไปได้

    “สัญญาแล้วนะ วันนี้ฉันจะตั้งใจเรียนแล้วตอนเย็นจะมายืนรอที่ชิงช้าใต้ต้นไม้หน้าโรงเรียนนะ บ๊ายบ่าย” นารูโตะพูดเสร็จก็วิ่งโบกมือบ๊ายบ่ายเข้าโรงเรียนไปทันที

    “หึ ไอ้เด็กน้อยเอ้ย”

    “พอเห็นแบบนี้แล้วค่อยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อย”

    “ครูอิรูกะ? โล่งใจอะไรค่ะ” เมื่อฉันให้ไปมองทางต้นเสียงก็พบว่าเป็นครูอิรูกะที่ยืนอยู่ไปห่างจากที่ฉันยืนอยู่นัก

    “เรื่องนารูโตะน่ะ ขอบใจนะที่ยอมเป็นเพื่อนกับนารูโตะถ้าเป็นคนอื่นในหมู่บ้านคง..”

    “ไม่ต้องขอบใจอะไรหรอกค่ะ เพราะหนูไม่ปล่อยให้น้องชายตัวเองต้องทนทุกข์ทรมานกับพวกคนโง่เขลาในหมู่บ้านอยู่คนเดียวหรอกค่ะ”

    “เธอ? หรือว่าจะเป็น..”

    “ขอตัวก่อนนะคะ” ฉันพูดขัดก่อนจะเดินออกมา

    “นั่นเธอจะไปไหนไม่เข้าเรียนหรือไง”

    “จะไปหาท่านปู่” เมื่อพูดขบฉันก็หายตัวไปที่ห้องท่านปู่ทันที

.

.

.

    “ท่านปู่” เป็นประโยคเดิมที่เดิมแล้วก็คนเดิมที่ฉันเรียก

    “รู้สึกว่าหลานจะเวียนเข้าห้องปู่เป็นว่าเล่นเลยนะมินานะ” ท่านปู่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหน้าฉัน แหงและ เมื่อวานฉันก็มาวันนี้ก็ยังมาอีกไม่แปลกที่ท่านปู่จะพูดแบบนั้น

    “พอดีมีเรื่องจะปรึกษาค่ะ” ฉันเข้าประเด็นเรื่องที่มาที่นี่ทันที

    “ปรึกษา? เรื่องอะไร”

    “เรื่องทำงานค่ะ มินานะลองคิดๆดูแล้วว่ามินานะต้องทำงานเพราะว่าค่าใช้จ่ายแต่ละเดือนนั้นเงินที่มีอยู่ตอนนี้คงจะไม่พอไปจนถึงเรียนจบ”

    “อ๋อ เรื่องค่าใช้จ่ายมาขอเบิกที่ปู่ก็ได้”

    “แต่มินานะอยากหาเงินด้วยคัวเอง”

    “เรื่องเรียนล่ะ” ท่านปู่ถามขึ้นถึงเรื่องเรียนคงจะเป็นเรื่องการเรียนของฉันสินะ

    “ส่วนมากมีแต่ที่เรียนไปแล้วส่วนเรื่องประวัติศาสตร์กับทฤษฎีอ่านหนังสือเอาก็ได้ค่ะ รอไปสอบอย่างเดียวก็พอ”

    ใช่ส่วนมากเรียนไปซะหมดแล้วมันก็เลยทำให้รู้สึกเบื่อๆกับการต้องไปเรียนอะไรซ้ำๆซากๆตัดปัญหาแบบนี้น่าจะดีกว่าเสียเวลาที่มีไปเปล่าๆ อีกอย่างพวกประวัติศาสตร์หรือพวกทฤษฎีฉันหาอ่านเอาก็ได้ ที่ห้องสมุดของโคโนฮะต้องมีอยู่แล้ว

    “แล้วจะทำงานอะไร” ท่านปู่เอ่ยถาม

    “ทำภารกิจไงคะท่านปู่มีภารกิจอะไรให้มินานะทำบ้าง”

    “เอาอย่างงี้มั้ยมินานะไปเป็นหน่วยลับก่อนพอเรียนจบสอบผ่านค่อยมารับภารกิจพร้อมเพื่อนๆ”

    ท่านปู่เสนอความคิดเห็นขึ้นมาหลังจากที่เงียบเหมือนใช้ความคิดไปสักพัก อืม เป็นหน่วยลับก็ดีเหมือนกันเพราะฉันก็ไม่ค่อยอยากจะเผยตัวตนให้ใครรู้มากเหมือนกัน

    “แบบนั้นก็ดีเหมือนกันค่ะ”

    “งั้นปู่จะหาคนที่จะคอยแนะนำงานให้แล้วกันแต่ตอนนี้ต้องคอยก่อน”

    “ได้ค่ะแต่ช่วงเย็นมินานะมีนัดนะคะ”

    “อืม คงจะไม่ถึงเย็นหรอก”

    อยู่ๆทางด้านหลังของท่านปู่ก็มีชายสวมหน้ากากมายืนทำความเคารพแล้วก็เข้าไปคุยอะไรกันกับท่านปู่อยู่สักพักก่อนจะทำความเคารพอีกครั้งและหายตัวไปด้วยคาถานินจาเหมือนกับตอนมา

    “อ้อ ท่านปู่คะเรื่องเรียนท่านปู่ช่วยไปคุยให้หน่อยได้มั้ยคะ” ฉันเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่นึกขึ้นได้ว่าเรื่องโรงเรียนจะต้องมีคนไปคุยให้

    “ให้ไปคุยน่ะได้แต่แน่ใจนะว่าจะแบ่งเวลางานกับเวลาอ่านหนังสือได้” ท่านปู่หันมามองหน้าพร้อมเอ่ยถาม

    “ได้แน่นอนเรื่องแค่นี้จิ๊บๆ” ฉันพูดเสร็จก็ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟารับแขกในห้องของโฮคาเงะทันที

.

.

.

    ฉันใช้เวลานั่งคอยนอนคอยยืนคอยคนที่จะมาแนะนำงานต่างๆให้อยู่เป็นเวลาหลายชั่วโมง นี่ขนาดไปกินข้าวเที่ยงมาแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเห็นหัวใครโผล่มาสักคน พอหันไปถามท่านปู่ก็เอาแต่ตอบคำเดิมๆวกไปวนมาว่า เขาติดภารกิจยังมาไม่ได้ คอยอีกหน่อย อีกแป๊ป เดี๋ยวก็คงมา ไม่นานหรอก แต่ขอโทษนะนี่มันผ่านไปจะถึงวันนึงแล้วยังไม่เห็นจระเข้ตัวไหนโผล่ขึ้นมาจากน้ำสักตัว

    “ท่านปู่นี่มันเย็นแล้วนะคะหนูคงต้องไปแล้ว” ฉันเหล่ตาไปมองนาฬิกาบอกเวลาว่านี่เป็นเวลา  15:37 เลยลุกขึ้นบิดขี้เกียจเพื่อไล่ความปวดเมื่อยตามร่างกายจากการนั่งท่าเดิมๆมาเป็นเวลานาน

    “หืม? จะรีบไปไหนล่ะเดี๋ยวเขาก็คงมาแล้วคอยอีกนิดสิ” แล้วก็ยังคงเป็นคำเดิมๆที่ท่านปู่ใช้พูดมาตลอดในช่วงหลายชั่วโมงที่ผ่านมา

    “ไม่แล้วค่ะหนูต้องไปแล้วพอดีว่านัดกับนารูโตะไว้” ฉันคงจะไม่คอยต่อแล้วล่ะเพราะยังไงสิ่งที่สำคัญกว่ากำลังรอฉันไปรับอยู่ ฉันไม่อยากผิดสัญญากับนารูโตะอีกเดี๋ยวจะงอลตุ้มบ่องๆเอา

    ก๊อกๆๆ

    “อ๊ะ คงจะมาแล้วล่ะ เข้ามาได้”

    เมื่อท่านปู่พูดจบก็มีคนเปิดประตูเข้ามาทันที ใครกัน? ใครกันที่ทำให้ฉันต้องมานั่งคอยอยู่ทั้งวี่ทั้งวันแบบนี้ มันต้องเป็นคนที่...

    “...นาย!!!”

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

"เงียบเหงากันเหลือเกิน"

ไรท์เข้ามา อุ๊ยตาย นี่ป่าช้าหรือเปล่านี่ เงียบกริบเชียว 555 หวัดดีตอนเย็นจ้าทุกคน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #33 โลลิค่อน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:16
    ใครอะ???
    #33
    0
  2. #8 jariyapasansaeng (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 00:47

    อิทาจิรึเปล่า

    #8
    0
  3. #7 Dsai42 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 19:38

    คาคาชิแน่เรย รอตอนต่อไปค่ะ

    #7
    0
  4. #5 .....y (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 18:30
    คาคาชิ?
    #5
    1
    • #5-1 (จากตอนที่ 13)
      27 พฤศจิกายน 2562 / 20:53
      จะใช่หรือเปล่าน้า 555
      #5-1
  5. #4 Mi55.PP (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 17:40
    นายไหน(?)
    #4
    1
    • #4-1 (จากตอนที่ 13)
      27 พฤศจิกายน 2562 / 20:53
      รออ่านตอนต่อไปค่ะ ^_^
      #4-1