41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 1.6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    20 ส.ค. 62

     “พูดอย่างกับว่าเราเป็นหุ้นส่วนร้านเค้าอย่างนั้นแหละ การที่ร้านขนมนั่นจะเปิดสาขาที่ไหน มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเราเมื่อไหร่กันล่ะ หรือว่าเรารู้จักเจ้าของร้านนี้หรือไง ถึงได้ดูมั่นใจนัก” เขาถามอย่างสนใจ

“เปล่าหรอกค่ะ จนตอนนี้น้องก็ยังสืบไม่ได้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของร้านนี้ เพราะเท่าที่รู้มา การเปิดสาขาแต่ละครั้งจะมีผู้ติดต่อแตกต่างกันไป เหมือนกับว่าเค้าไม่อยากให้ใครรู้ว่าใครเป็นเจ้าของ แต่น้องคิดว่าจะแอบสืบจากเชฟใหญ่ของร้านนี่แหละค่ะ ไม่แน่นะคะ ถ้าข้อสันนิษฐานของน้องถูกต้องล่ะก็...บางที...”  ชลธิชากอดอกแล้วทำท่าครุ่นคิด

“บางทีอะไรเหรอ” 

“น้องกำลังคิดว่า...บางทีเจ้าของร้านตัวจริง อาจจะเป็นคนเดียวกับเชฟใหญ่คนนี้ก็ได้นะคะ” 

“ทำไมน้องถึงคิดแบบนั้นล่ะ” 

“ไม่รู้สิคะ น้องมีความรู้สึกแบบนั้นค่ะ เพื่อนน้องคนนึงเธอเปิดร้านอาหารหลายสาขาเหมือนกัน แล้วเธอก็เป็นแม่ครัวเองด้วย เธอเคยบอกว่าการที่เราจะมั่นใจได้ว่ารสชาติอาหารของเราจะคงที่หรือไม่ เราก็ต้องลงมือทำเอง สูตรอาหารของร้านก็ต้องแม่นเป๊ะ เธอถึงได้เริ่มสาขาแรกด้วยการลงมือเป็นแม่ครัวด้วยตัวเอง น้องก็เลยคิดว่า ร้านขนมร้านนี้ก็เพิ่งเปิดได้ไม่นาน แต่กลับมีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์แถมยังรักษามาตรฐานเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม แล้วเท่าที่รู้มาเชฟใหญ่ของร้านก็ยังอายุน้อย บางที...เธออาจจะเป็นเจ้าของร้านเองแต่ไม่อยากให้ใครรู้ก็ได้ แต่จะเป็นเพราะเหตุผลอะไร น้องก็เดาไม่ถูกเหมือนกันค่ะ” 

“อย่าเพิ่งเดาสุ่มไปเองเลย อีกอย่างใครจะเป็นเจ้าของร้านนี้อีกไม่นานเราคงจะได้รู้เอง เรื่องแบบนี้มันปิดกันได้ไม่นานหรอก นอกจาก...คนๆ นั้นจะมีอิทธิพลมากพอ แต่คนแบบนั้นจะมาเปิดร้านขนมทำไมกัน มันดูย้อนแย้งกันไปหมด น้องคิดแบบนั้นรึเปล่าล่ะ”

“ก็จริงนะคะ แต่จะยังไงก็ช่าง ตอนนี้น้องก็ไม่ต้องบินไปซื้อขนมร้านโปรดถึง ดี.ซี. แล้ว จะหม่ำให้หนำใจไปเลย” มาเฟียสาวนึกถึงรสชาติขนมหวานที่เคยได้ลิ้มลองแล้วก็ต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“เฮ้อ โตแล้วนะเราไม่ใช่เด็กๆ ยังห่วงแต่เรื่องกินอยู่ได้ ไม่กลัวอ้วนรึไง เดี๋ยวก็อ้วนเหมือนเชฟใหญ่ร้านขนมนั่นหรอก” เขาส่ายหน้าให้น้องสาวระอาใจ

“ใครบอกพี่ชายคะว่าเชฟร้านนี้อ้วน เธอออกจะสวยน่ารัก สวยหวานยิ่งกว่าขนมที่เธอทำอีกนะคะ น้องเคยเจอครั้งนึง แต่เสียดายตอนนั้นคนเยอะมากแล้วน้องก็ต้องรีบกลับด้วย เลยไม่ทันได้คุยอะไรกัน เห็นว่าเธอจะมาดูแลสาขาใหม่ประมาณเดือนสองเดือน คราวนี้แหละ น้องต้องหาโอกาสพาเธอไปดินเนอร์ได้เลย”

“เดี๋ยวๆ นี่ตกลง...เราชอบผู้หญิงหรือไง” เขามองน้องสาวอย่างไม่ไว้ใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อยค่ะ น้องแค่ชื่นชมในฝีมือของเธอต่างหาก ก็เหมือน...เวลาที่เราแอบปลื้มดาราที่ชอบอะไรแบบนั้นค่ะ ไม่ใช่ว่าน้องเป็นเลสเบี้ยนซะหน่อย แล้วนี่พี่ชายมีอะไรจะคุยกับน้องอีกรึเปล่าคะ ถ้าไม่มีแล้วน้องจะได้ขึ้นไปนอน พรุ่งนี้น้องเองก็มีประชุมกับฝ่ายการตลาดเรื่องการรับมือวันเปิดตัวร้านขนมร้านนี้ด้วย เพราะไม่อยากให้มีพวกมิจฉาชีพปะปนเข้ามาในห้างแล้วสร้างความวุ่นวายในภายหลัง”

“ไม่มีแล้วล่ะ ไปนอนเถอะ ร้านขนมที่ว่าจะเปิดวันมะรืนใช่รึเปล่า ถ้าพี่ว่างจะแวะไปดูหน่อย”

“ขอให้ว่างนะคะ แล้วน้องจะรอค่ะ” 

เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะลุกขึ้นบิดเนื้อตัวเพื่อคลายความปวดเมื่อยแล้วจึงก้าวออกไปจากห้องทำงานอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้พี่ชายนั่งเคลียร์งานที่ค้างต่อไปอีกพักใหญ่กว่าเขาจะกลับขึ้นไปนอน

สองวันต่อมา

บรรยากาศการเปิดร้านขนมหวาน Lovely Bakery ภายในห้างสรรพสินค้าชื่อดังของมหานครนิวยอร์ก สร้างความคึกคักให้กับทางห้างตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาเปิดทำการ ผู้คนจากทั่วสารทิศยืนรอต่อคิวเข้าห้างราวกับมีสินค้าแจกฟรี เป็นการยืนยันอย่างชัดเจนว่าชื่อเสียงของร้านนั้นอยู่ในระดับใด 

ชลธิชายืนมองบรรยากาศการเปิดร้านอย่างพึงพอใจ ตอนนี้กลิ่นขนมนั้นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ ทั้งยังมีผู้คนที่ต่อคิวกันอย่างเป็นระเบียบเพราะเธอสั่งให้ลูกน้องคอยอำนวยความสะดวกอยู่เป็นระยะ

“ท่าทางร้านนี้จะดังมากอย่างที่น้องว่าสินะ” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ชลธิชาจึงได้ตอบกลับโดยไม่ต้องหันไปมอง

“ดังไม่ดังพี่ชายก็ดูเอาเองละกันค่ะ นี่ขนาดร้านเค้าเพิ่งเปิดมาได้ปีกว่านะคะ คนยังรู้จักถึงขนาดนี้ ถ้าเปิดไปอีกซักสองสามปี คงได้ดังไปทั่วโลกแน่ๆ จริงสิคะ พี่ชายมาก็ดีแล้ว น้องจะพาไปแอบดูเชฟใหญ่ของร้านค่ะ รับรองว่าพี่ชายจะต้องประหลาดใจแน่ เพราะเธออายุยังน้อยจริงๆ นะคะ เท่าที่ได้เห็นประวัติรู้สึกปีนี้เธอจะอายุแค่ยี่สิบสามปีเองค่ะ” 

เธอบอกพลางคว้ามือพี่ชายแล้วเดินเข้าไปยังผนังกระจกของร้าน ซึ่งจากตรงนี้จะทำให้พวกเขาสามารถมองเห็นเชฟมือหนึ่งของร้านได้อย่างชัดเจน เพราะตอนนี้ขนมส่วนใหญ่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว และเชฟคนสวยก็ได้ออกมาหน้าร้านเพื่อจำหน่ายและแนะนำสินค้าใหม่ให้กับลูกค้าด้วยตัวเอง

“ทำตื่นเต้นเป็นเด็กๆ ไปได้นะเรา” คนเป็นพี่ยิ้มขัน แต่ก็ยอมให้คนเป็นน้องจูงมือไปแต่โดยดี

“เชฟร้านโปรดก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาสิคะ นั่นไงคะ คุณเรนนี่ เชฟใหญ่ของร้าน น่ารักมั้ยล่ะคะ” คำพูดของเธอทำให้สองเท้าของชายหนุ่มชะงักกึก

“น้องบอกว่า...เธอชื่ออะไรนะ” เขารั้งมือบางเอาไว้ หัวใจเต้นรัวขึ้นมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ และตอนนี้ก็ยังไม่กล้ามองเข้าไปด้านใน ไม่รู้ว่าเขากำลังกลัวอะไรกันแน่

ระหว่าง...กลัวว่าจะใช่ และ...กลัวว่าจะไม่ใช่




++++++++++++++เอาล่ะสิ ตกลงว่าใช่หรือไม่ใช่กันแน่น้าาาา อิอิ ติดตามต่อตอนหน้าจ้า++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

24 ความคิดเห็น