41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 1.4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    19 ส.ค. 62


ประเทศฝรั่งเศส สามปีก่อนหน้านี้ 

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนสามนัดดังไล่หลังชายหนุ่มที่กำลังวิ่งลัดเลาะไปทางซอกตึก หลังจากที่เขาพลัดหลงกับบอดี้การ์ดด้วยฝีมือของคู่อริที่ยกพวกมามากกว่าขณะที่เขาเดินทางกลับโรงแรมที่พัก 

กระทั่งวิ่งมาจนสุดทางและไม่ได้ยินเสียงใครตามมา เขาก็ก้มลงมองที่หัวไหล่ขวาและพบว่ามีเลือดไหลออกมาจำนวนมาก

“บ้าชิบ!” เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันมองซ้ายขวาเพื่อมองหาช่องทางที่จะพาไปสู่ถนนใหญ่ แล้วก็พบกับช่องทางแคบๆ ที่พอจะเดินไปได้ เขาจึงไม่รอช้าที่จะก้าวต่อไป แม้ว่าจะเสียเลือดมากแค่ไหนก็ตาม

ทางเดินนั้น พาเขามาจนถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง มาเฟียหนุ่มทรุดลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างอ่อนแรง ก่อนจะกดส่งสัญญาณจากนาฬิกาข้อมือเพื่อให้ลูกน้องของเขาตามมาถูก

แต่แล้วเสียงกรอบแกรบของใบไม้แห้งใกล้ๆ ก็ทำให้เขาต้องยกปืนขึ้นมาอีกครั้ง

“ใครน่ะ! ออกมาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะยิง!” เขาตะโกนบอกเสียงดัง 

“ว๊าย! อย่านะคะ อย่ายิงนะ” เสียงเล็กดังออกมาอย่างตื่นตระหนก ก่อนที่ร่างบางของใครคนหนึ่งจะค่อยๆ โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ พร้อมกับลูกแมวตัวเล็ก ที่ตอนนี้มันตกใจจนวิ่งหนีกระเจิงไปไกลแล้ว และสายฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมาราวกับจะแกล้งคนบาดเจ็บอย่างนั้น

“เธอเป็นใคร มาทำอะไรแถวนี้” เขาถามเสียงเข้ม แม้จะอดประทับใจไปกับใบหน้าหวานล้ำของคนตรงหน้าไม่ได้ เธอดูเหมือนสาวเอเชียมากกว่าสาวตะวันตก สีผมดำขลับ จมูกเชิดรั้น ดวงตากลมโตรับกับคิ้วสวยนั้น หากเป็นในเวลาปกติ เขาคงไม่เอ่ยทักทายเธอด้วยน้ำเสียงติดกระด้างเช่นนี้เป็นแน่

“ฉัน...นี่คุณถูกยิงมาเหรอคะ เลือดออกเยอะเลย ไม่ไปหาหมอก่อนเหรอคะ เดี๋ยวก็...” 

“อย่ามายุ่ง! รีบไปซะ แถวนี้ไม่ปลอดภัย” จากที่ประเมินคนตรงหน้าแล้วคิดว่าเธอไม่น่าจะเป็นคนของศัตรู เขาจึงต้องกันเธอออกไปให้เร็วที่สุด เพราะไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะตามมาถึงก่อนลูกน้องของเขาหรือไม่

“แล้วคุณล่ะคะ คุณควรจะไปหาหมอก่อนนะคะ ท่าทางคุณดูไม่ค่อยดีเลย” ไม่รู้ว่าทำไมเธอจะต้องมาสนใจเขาด้วย แต่ท่าทางที่เป็นกังวลของเธอก็ทำให้เขาอบอุ่นหัวใจได้อย่างประหลาด

“แผลแค่นี้ผมไม่ตายหรอก บอกให้รีบไปไง ถ้าพวกมันตามมาทันผมคง...”

“ถ้าจะไปก็ไปด้วยกันเถอะค่ะ คุณบาดเจ็บขนาดนี้ยังไงก็คงสู้ใครไม่ไหวอยู่แล้ว รถฉันจอดอยู่ไม่ไกล เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปส่งที่โรงพยาบาลก่อน แล้ว...”

“ตอนนี้ผมไปโรงพยาบาลไม่ได้ แต่ถ้าคุณ...อยากช่วยจริงๆ พาผมไปหาห้องพักที่ไกลจากที่นี่ก่อน ที่เหลือผมจัดการเอง” ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงร้องขอความช่วยเหลือเธอไปแบบนั้น แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือเธอตอบรับเขาอย่างไม่คิดลังเลเลยสักนิด ทั้งที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะเป็นคนดีหรือเลว 

มาเฟียหนุ่มนึกถึงเรื่องในอดีตมาถึงตอนนี้เขาก็ผล็อยหลับไป มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่น้องสาวมาตามไปทานมื้อค่ำ และเขาก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นอีกเลย


“งานที่บริษัทมีปัญหาอะไรบ้างรึเปล่าลูก ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ หรืองานเยอะเกินไป ให้พ่อกลับไปช่วยก็ได้นะ” ชาร์ล แฮริสัน วัย 65 ปี ประมุขของบ้านเอ่ยถามบุตรชายที่มีสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ 

“พี่ชาร์ลีเค้าเครียดเรื่องสาวๆ ค่ะคุณพ่อ” ชลธิชารีบบอก ขณะที่พวกเขานั่งทานมื้อค่ำด้วยกัน

“อ้อ ลูกชายพ่อมีเรื่องสาวๆ ให้เครียดกับเค้าแล้วเหรอเนี่ย ไหนว่ามาซิ พ่อชักอยากจะรู้แล้วสิ” เขามองหน้าบุตรชายอย่างสนใจ

“ที่เครียดไม่ใช่เพราะหาได้หรอกค่ะ แต่เครียดเพราะหาไม่ได้ต่างหาก จริงมั้ยคะคุณแม่” ชลธิชาหันไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับมารดา

“หยุดพูดไปเลยนะเรา พี่ไม่ได้เครียดเรื่องผู้หญิงซะหน่อย คุณพ่ออย่าไปสนใจเลยครับ ทานอาหารต่อดีกว่า” เขาหันไปมองน้องสาวฝาแฝดตาขวาง เบื่อชะมัดคนที่รู้ทันเขาไปเสียทุกอย่างราวกับเป็นคนเดียวกันอย่างนั้น

“ชาร์ลอทก็อย่าไปแซวพี่เค้าอย่างนั้นสิลูก ชาร์ลีก็อย่าเครียดเลยนะลูก ที่แม่ทำไปเพราะแม่เป็นห่วง แต่ถ้าลูกยังไม่พร้อม แม่ก็คงไม่บังคับจิตใจของลูกหรอกจ้ะ เพียงแต่...แม่กลัวจะไม่ทันได้อยู่จนเห็นหน้าหลานก็เท่านั้นเอง” แป้งหอม แฮริสัน วัย 50 ปี มารดาของแฝดชายหญิงมองบุตรชายอย่างสำนึกผิด เธอก็รู้ว่าบุตรชายมีเรื่องงานที่ต้องเครียดอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังไปเพิ่มความกดดันให้กับเขาอีก

“โธ่ คุณแม่ครับ คุณแม่ยังไม่แก่ถึงขนาดนั้นเสียหน่อย คุณแม่เพิ่งอายุห้าสิบเอง ยังได้อยู่ดูหน้าหลานไปอีกหลายปีครับ” เมื่อเห็นใบหน้าเศร้าหมองของมารดา ก็ทำให้คนที่ไม่คิดอยากมีครอบครัวจำต้องปรับทัศนคติเสียใหม่ เห็นทีว่าเขาคงต้องทำอะไรสักอย่างเสียแล้ว

“เอาน่าที่รัก ลูกของเราก็เพิ่งอยู่ในวัยทำงานได้ไม่กี่ปี อีกอย่างเรื่องของความรักมันบังคับใจกันไม่ได้ ปล่อยให้ลูกได้หาคู่ของเค้าเองเถอะ” คนที่ตามใจลูกมาตั้งแต่เกิด รีบไกล่เกลี่ยก่อนที่บรรยากาศมันจะเศร้าไปมากกว่านี้

“ค่ะ น้องก็คิดแบบนั้น งั้นแม่ก็จะไม่นัดใครให้ลูกแล้วนะจ๊ะ เอาเป็นว่าลูกรักใครแม่ก็รักด้วย ไม่แน่นะคะบางทีเราอาจจะได้หลานแฝดเร็วๆ นี้ก็ได้ ใครจะไปรู้”  แป้งหอมบอกอย่างมีความหวัง เพราะคืนก่อนเธอฝันดี ฝันว่าได้อุ้มหลานแฝดเสียด้วยสิ

“เอ่อ...คงอย่างนั้นมั้งครับ” เขายิ้มเจื่อน ไม่คิดว่ามารดาจะวาดหวังอะไรไปไกลขนาดนั้น ในเมื่อเขายังไม่คิดว่าจะเจอใครที่ใช่ในเร็ววันนี้ด้วยซ้ำ



++++++++++++++++โถๆๆๆๆๆ แม่แป้งก็มโนไปได้นะคะ รอลูกชายหาสะใภ้ได้ก่อนดีมั้ย อิอิ+++++++++++++



ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

24 ความคิดเห็น