41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 47 : ตอนที่ 2.18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    13 ก.ย. 62

 “เพราะ...” เขามองหน้าเธอนิ่งและนาน  ก่อนจะพูดประโยคต่อไปเหมือนว่าถึงเวลาแล้วที่เขาต้องบอกเหตุผลที่อาจจะไม่มีใครเข้าใจให้กับใครสักคนได้ฟังเสียที

“เพราะผมไม่อยากเห็นเรนนี่ต้องร้องไห้อีก เธอคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของผม ผมแค่อยากเลือกสิ่งที่ดีที่สุดและเหมาะสมที่สุดให้กับเธอเท่านั้น” เขาบอกด้วยแววตาอ่อนโยนยามเมื่อคิดถึงน้องสาวเพียงคนเดียว 

“ก่อนหน้านี้ ผมแค้นคุณนะชาร์ลอท ผมยอมรับว่าทุกวินาทีตั้งแต่คุณทิ้งผมไว้ที่เวียนนา ผมได้แต่คิดแผนการที่จะแก้แค้นและทำลายคุณให้ย่อยยับ ยิ่งมารู้ว่าน้องสาวของตัวเองถูกพี่ชายคุณ...พรากสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป ผมก็ยิ่งแค้นใจจนไม่อยากให้อภัยใครทั้งนั้น แต่พอมารู้ว่าพี่ชายของคุณถูกทำร้ายเพราะออกมาตามหาน้องสาวของผม ไม่รู้สิ ผมก็เลยอยากให้โอกาสเค้าได้พิสูจน์ล่ะมั้ง ก็อย่างที่คุณเห็น ธุรกิจของเรามีศัตรูอยู่รอบด้าน ผมถึงพยายามกันเรนนี่ให้อยู่ห่างเรื่องพวกนี้ให้มากที่สุด ให้เธอได้ทำงานที่เธอรัก ให้เธอได้พบเจอแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ แต่ก็รู้ดีว่าสักวันเราคงจะเลี่ยงไม่ได้ ผมแค่อยากได้ใครสักคนที่สามารถปกป้องน้องของผมได้ หากว่า...ผมหมดลมหายใจและไม่อาจดูแลเธอได้อีกต่อไปแล้วเท่านั้น” 

เขาพูดทุกอย่างที่คั่งค้างอยู่ในใจ ก่อนจะเปิดประตูแล้วก้าวออกไปจากห้องนั้นอย่างคนที่แบกทุกอย่างเอาไว้บนบ่าและอ่อนล้าเต็มที

ชลธิชามองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนหน้านี้เธอเกลียดเขายิ่งกว่ากิ้งกือหรือไส้เดือน ขยะแขยงเขาราวกับเป็นตัวเชื้อโรค โกรธและเกลียดเขาจนอยากจะฆ่าให้ตาย แต่พอมารู้เหตุผลที่เขาทำไปนั้น เธอก็รู้สึกแปลกใจและรู้สึกทึ่งกับความรักที่เขามีให้น้องสาว

“คุณไรอัน...” 

ชลธิชามองตามแผ่นหลังแกร่งนั้นไปจนลับสายตา เธอไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะดีใจที่พี่ชายได้รับโอกาส หรือควรจะเห็นใจผู้ชายคนนั้นกันแน่

ความรักของพี่น้องนั้นเธอย่อมเข้าใจดี เธอเองก็ได้รับการปกป้องจากพี่ชายเช่นเดียวกัน อาจจะต่างตรงที่เธอกับเขามีอายุเท่ากัน การดูแลจึงต่างกับคู่นี้โดยสิ้นเชิง

เธอเพิ่งจะเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่า ความจริงแล้วผู้ชายคนนั้นไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิดเอาไว้ เขาเพียงแค่แสดงทุกอย่างออกมาด้วยความก้าวร้าวเพื่อปกปิดความอ่อนแอในหัวใจเท่านั้น 

แล้วนี่เธอจะต้องไปเข้าอกเข้าใจตาบ้าโรคจิตนั่นทำไมกัน เธอเกลียดเขามากไม่ใช่รึไงชาร์ลอท ท่องไว้สิ ท่องเอาไว้...

ว่าแต่...เธอกัดเขาไปจนเลือดซิบขนาดนั้นเขาจะโมโหจนอยากเปลี่ยนใจเรื่องพี่ชายเธอรึเปล่านะ ไม่ได้การล่ะ เธอต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่เขาจะคิดใหม่

“อ้าว พี่ชาร์ลอทมาทำอะไรตรงนี้คะ หนูนึกว่าพี่นอนพักอยู่ในห้องซะอีก” หยาดพิรุณเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าชลธิชาออกมายืนอยู่หน้าประตูห้องเหมือนจะไปไหนสักที่

“เอ่อ...พี่...”

“หนูเอาเสื้อผ้ามาให้ค่ะ เดี๋ยวจัดใส่ตู้ให้นะคะ” 

“ขอบคุณนะคะน้องเรนนี่ เอ่อ...พี่ขอถามอะไรสักอย่างสิคะ” เธอเดินตามหญิงสาวเข้ามาในห้องอีกครั้ง

“ได้ค่ะ ถามเรื่องอะไรเหรอคะ” หยาดพิรุณถามพลางนำเสื้อผ้าทั้งชุดนอนและชุดเดรสสำหรับใส่พรุ่งนี้ใส่เข้าไปในตู้ให้อย่างเรียบร้อย

“คือว่า...ปกติแล้ว...พี่ชายของเรนนี่เป็นคนยังไงเหรอคะ เค้าดุแบบนี้ประจำรึเปล่า” 

“พี่ไรอันเหรอคะ ถ้าไม่นับเรื่องหวงน้องสาวจนออกนอกหน้า เค้าก็เป็นพี่ชายที่ใจดีสุดๆ เลยล่ะค่ะ” เธอหันมายิ้มให้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะนั่งลงคุยกันตรงปลายเตียง

“เค้าเหรอคะใจดี” ถามต่ออย่างสนใจ

“ใช่ค่ะ พี่ไรอันน่ะตามใจหนูทุกอย่างเลยนะคะ ไม่ว่าอะไรที่หนูอยากได้เค้าก็จะต้องหามาให้ได้  จำได้ว่าตอนเด็กๆ หนูจับพี่เค้าแต่งตัวเป็นผู้หญิงเพราะหนูอยากมีพี่สาว เค้าก็ยอมให้หนูจับแต่งหน้าทาปาก แถมยังยอมไว้ผมยาวเพื่อให้หนูได้ถักเปียด้วยนะคะ กับคนอื่นเค้าอาจจะดุไปบ้าง แต่กับหนูเค้าไม่เคยดุเลย ก็คงจะมีเรื่องของคุณชาร์ลีนี่แหละค่ะ ที่เค้า...แสดงออกว่าไม่เห็นด้วยรุนแรงขนาดนี้”

“น้องเรนนี่คงรักพี่ชายมากเลยสินะคะ ถึงได้เลือกที่จะตัดพี่ชาร์ลีเพื่อให้พี่ชายได้สบายใจ”

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ เพราะพี่ไรอันทำทุกอย่างเพื่อหนูมาตลอด หนูก็เลยไม่อยากทำให้เค้าไม่สบายใจ ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บ แต่สักวัน...หนูก็คงจะลืมได้เอง” 

“น้องเรนนี่...” 

“ไม่เอาดีกว่าค่ะ เราไม่คุยเรื่องเศร้ากันนะคะ พรุ่งนี้หนูก็จะได้ไปดูแลคุณชาร์ลีแล้ว ทุกอย่างก็ให้มันเป็นเรื่องของอนาคตก็แล้วกัน เดี๋ยวหนูขอลงไปช่วยคุณแม่ในครัวก่อนนะคะ ถ้าโต๊ะอาหารพร้อมแล้วจะให้เด็กขึ้นมาตามค่ะ” หยาดพิรุณลุกขึ้นกำลังจะก้าวออกไปจากห้องนี้

“เอ่อ เดี๋ยวค่ะ พี่อยากถามอะไรอีกอย่าง”

“อะไรเหรอคะ” 

“คือว่า...ห้องของพี่ชายน้องเรนนี่อยู่ไหนเหรอคะ เอ่อ พี่แค่ถามไว้จะได้ไม่เดินหลงไปทางนั้นน่ะ” 

“อ๋อ ห้องพี่ไรอันอยู่ชั้นบนนี่เองค่ะ ห้องตรงกับห้องนี้พอดีเลยมั้งคะ ถ้าหากว่าเดินเลยไปอีกชั้นพี่ชาร์ลอทอาจจะเข้าห้องผิดได้นะคะ” 

“เอ่อ เหรอจ๊ะ แล้วมียาทาแผลหรือยาแก้ฟกช้ำมั้ยคะ”

“พี่ชาร์ลอทบาดเจ็บตรงไหนเหรอคะ”

“คือ...เมื่อครู่พี่ลื่นล้มในห้องน้ำนิดหน่อยค่ะ สะโพกเลยเคลื่อนไม่รู้มีแผลด้วยรึเปล่า เลยว่าจะขอยาไว้เผื่อต้องใช้น่ะ” 

“อ๋อ งั้นเดี๋ยวหนูบอกให้เด็กเอาขึ้นมาให้นะคะ รอไม่นานค่ะ” เธอบอก ก่อนจะรีบก้าวออกไปจากห้องแล้วมุ่งหน้าลงไปที่ชั้นล่างอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนักสาวใช้ก็นำกล่องยากล่องเล็กที่เธอต้องการมาให้ มาเฟียสาวมองจนสาวใช้ลงไปด้านล่าง เธอจึงตัดสินใจเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นบนในทันที




++++++++++++++อร๊ายยยยยยยยยย ความสงสารเป็นบ่อเกิดของความรักรึเปล่าน้าาาาาาาาาาาาา++++++++++++++



ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

24 ความคิดเห็น