41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 46 : ตอนที่ 2.17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    11 ก.ย. 62

 “ผมมีเรื่องจะตกลงกับคุณ” เขาไม่ได้พูดเปล่ากลับฉวยโอกาสที่เธอยืนนิ่งรีบดันประตูแล้วแทรกตัวเข้ามาอยู่ในห้องนั้นอย่างรวดเร็ว แถมยังปิดประตูล็อกลูกบิดแล้วยืนขวางเอาไว้ไม่ให้เธอไปไหนพ้นอีกด้วย

“นี่นาย! ออกไปเลยนะ มีอะไรก็ออกไปคุยข้างนอกสิ นี่มันห้องฉันนะ” เมื่อคิดว่าคงไม่สามารถวิ่งฝ่าคนร่างยักษ์ออกไปได้แน่ เธอจึงต้องถอยมาตั้งหลักที่กลางห้องก่อน

“ทำไม กลัวผมมากหรือไง” เขายืนกอดอกแล้วเอนกายพิงประตูอย่างสบายอารมณ์ ผิดกับคนตรงหน้าที่ทำท่าเหมือนหงุดหงิดเต็มที

“คนอย่างฉันไม่เคยกลัวใคร แต่รังเกียจที่จะต้องใช้อากาศหายใจร่วมกับนายต่างหากล่ะ รีบออกไปเลยนะ เดี๋ยวน้องเรนนี่กลับมาเห็นว่านายอยู่ในห้องนี้ น้องจะเข้าใจผิดเปล่าๆ” 

“เข้าใจผิด? คุณคิดว่าน้องสาวผมจะเข้าใจว่ายังไงล่ะ ไหนว่ามาซิ” คราวนี้เขาไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมแต่เริ่มก้าวเข้าหาเธอทีละก้าว ทำให้เธอต้องก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ ถ้านายเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย”

“ก็ร้องสิ ร้องให้ดังๆ หน่อยล่ะ เพราะผนังบ้านผมมันหนามาก รับรองว่าต่อให้เรามีเซ็กส์กันจนเตียงสั่น ก็ยังไม่มีใครได้ยินแน่นอน”

“อีตาบ้า! โรคจิต! พูดออกมาได้ทุเรศจริงๆ เลย ใครจะมีเซ็กส์กับนายไม่ทราบ บอกว่าอย่าเข้ามาไง!” ในที่สุดเธอก็หมดทางหนีเมื่อแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับผนังห้องด้านหนึ่งเข้าและมันก็ทำให้คนเจ้าเล่ห์ถึงกับยิ้มร้าย

“หมดทางหนีแล้วสินะ ยัยตัวแสบ” เขาใช้มือทั้งสองข้างรวบเอวคอดเอาไว้ในอ้อมกอดแม้ว่ามือเล็กจะดันอกแกร่งเอาไว้จนสุดแรงแต่ก็ดูจะไร้ผล

“ปล่อยนะ! อยากโดนตบอีกรึไง” เธอขู่พร้อมกับมองเขาตาขวาง

“ก็เอาสิ ตบเลย คุณตบผมจูบ ตบอีกก็จูบอีก ไม่ต้องห่วงหรอกนะว่าผมจะเจ็บเพราะหน้าหล่อๆ ของผมมันหนาพอที่จะยอมให้คุณตบหลายๆ ทีได้อย่างสบาย กลัวแต่ว่าปากเล็กๆ นี่จะรับจูบอันเร่าร้อนของผมไม่ไหวก็เท่านั้น เอาสิทูนหัว ตบเลย ผมรออยู่นะ” เขาเอียงแก้มขวาเข้าหาเธออย่างท้าทาย แต่มือบางที่ตั้งท่าจะฟาดลงบนแก้มสากนั้นกลับยั้งเอาไว้

“ฉันไม่ตบหน้าหนาๆ ของนายให้เสียมือหรอก อย่างนายน่ะ มันสมควรโดนแบบนี้มากกว่า” พูดจบเธอก็กัดเข้าที่ต้นแขนซ้ายของเขาอย่างแรง และเพราะเขาสวมใส่เพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางแค่ชิ้นเดียว เลยทำให้เห็นเลือดซึมออกมา

“โอ๊ย! ชาร์ลอท! นี่เธอ...” เขาเจ็บจนต้องปล่อยมือทั้งสองข้างออกจากร่างเล็ก เพื่อใช้มือข้างขวาลูบไปที่ต้นแขนซ้าย

“สมน้ำหน้าไอ้คนฉวยโอกาส!” เธอแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาก่อนจะตั้งท่าวิ่งไปทางประตูห้อง แต่ทว่าเขากลับเร็วกว่ารีบคว้าร่างบางนั้นเอาไว้ทัน 

สองร่างฉุดกระชากลากถูกันจนเซถลาลงไปหาเตียงใหญ่ โดยมีเขานอนคร่อมทับเธออยู่ด้านบน

“ออกไปจากตัวฉันเลยนะ ไอ้คนโรคจิต!” เธอทั้งผลักทั้งดันเขาสุดแรง

“คำก็โรคจิต สองคำก็โรคจิต ใครกันแน่ที่โรคจิต คุณทั้งตบ ทั้งกัด แถมยังจับผมแก้ผ้าแล้วเอาไวน์ราดปล่อยให้ผมนอนตัวเปลือยอยู่บนเตียงทั้งคืนแบบนั้นน่ะ คุณทำผมเจ็บแสบมากนะชาร์ลอท ถึงเวลาที่ผมต้องแก้แค้นคุณได้แล้ว” 

“ทำไม นายจะตบหรือกัดฉันคืนล่ะ หรือว่านายจะ...อื้อ...อื้อ...” เขาไม่รอให้เธอต้องสงสัยนาน เมื่อริมฝีปากหยักได้รูปกระแทกลงมาบนปากเล็กแล้วบดขยี้ด้วยลิ้นร้อนอย่างดูดดื่ม 

เขาจูบเธออย่างบ้าคลั่งไม่ได้มีความอ่อนโยนเลยสักนิด มือหนาทั้งสองข้างก็ล็อกข้อมือเล็กทั้งสองเอาไว้แล้วกดลงข้างลำตัวของเธอ 

อกอวบถูกอกแกร่งบดเบียดลงมาจนแทบจะรวมเป็นเนื้อเดียว ยิ่งเธอพยายามจะส่งเสียงร้องเรียกให้คนช่วยมากเท่าไหร่ ก็เท่ากับเป็นการเปิดปากให้เขาได้ส่งลิ้นร้อนแทรกลึกเข้ามาได้ง่ายเท่านั้น

เวลาผ่านไปหลายนาที จากจูบที่เคยรุนแรงไร้ซึ่งความปราณี กลับค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นจูบที่แสนรัญจวนใจและเรียกร้องมากขึ้น ยิ่งคนไร้ประสบการณ์เช่นเธอแล้ว ยิ่งรับมือกับมันได้ยากเย็นเต็มที

ร่างเล็กหมดแรงจะสู้ในที่สุดเมื่อถูกจูบดูดวิญญาณอยู่เนิ่นนาน หน้าอกงามกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความเหนื่อยหอบ ลมหายใจอ่อนระทดระทวยราวกับคนที่ออกกำลังกายมาอย่างหนัก และเมื่อเขารับรู้ถึงความอ่อนแอของคนใต้ร่าง เขาก็ค่อยๆ ปล่อยริมฝีปากเล็กที่บวมช้ำให้เป็นอิสระในที่สุด

“พอใจนายรึยัง ถ้าพอใจแล้วก็ออกไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก” แม้ความวาบหวามก่อนหน้ามันจะทำให้สติของเธอไม่ครบถ้วนนัก แต่ปากของเธอก็ไวกว่าเมื่อรู้สึกว่าถูกเขาหยามเกียรติ

“รู้อะไรรึเปล่าชาร์ลอท คุณคือผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ผมเป็นบ้าได้ ถ้าหากวันนั้นคุณยอมให้โอกาสสำหรับเรื่องของเรา วันนี้พี่ชายของคุณกับน้องสาวของผม อาจจะได้แต่งงานกันไปแล้วก็ได้” เขาบอกแค่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วก้าวไปที่ประตูห้องนอน เธอจึงได้รีบลุกตามแล้วเข้าไปยืนขวางเขาไว้ทัน

“นายหมายความว่ายังไง บอกมานะ” อะไรก็ตามที่จะทำให้พี่ชายของเธอมีความสุข เธอก็พร้อมที่จะเสี่ยง

“ไม่จำเป็นแล้วล่ะ เพราะว่าผมเลิกสนใจในตัวของคุณแล้ว ชาร์ลอท แฮริสัน” สายตาของเขาว่างเปล่าจนเธอไม่อาจคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“นายกำลังจะบอกว่า ถ้าหาก...ฉันยอมคบกับนายตั้งแต่วันนั้น เรื่องของพี่ชาร์ลีจะไม่เป็นแบบนี้อย่างนั้นเหรอ”  

“ก็บอกแล้วไงว่าเรื่องนั้นมันไม่จำเป็นแล้ว เพราะผมเลิกสนใจผู้หญิงร้ายๆ แบบคุณแล้ว รู้เอาไว้ด้วยนะ ว่ามีผู้หญิงมากมายที่รอขึ้นเตียงกับผม และผมก็ไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ชอบฝืนใจใคร ในวันนั้นผมมีความรู้สึกดีๆ มากมายให้กับคุณ เป็นความรู้สึกที่ผมไม่เคยมีให้ใครมาก่อนเลยในชีวิต แต่แล้วคุณก็ทำให้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป โอเค ผมยอมรับว่าการพบกันครั้งแรกของเรามันอาจจะทำให้คุณไม่ประทับใจนัก แต่ผมก็พยายามที่จะแก้ไขมันแล้ว ผมพยายามเป็นคนใหม่เพื่อคุณ แต่คุณกลับ...ช่างเถอะ เรื่องระหว่างเราก็คงจบไปแค่นั้น ไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นอะไรขึ้นมาอีก ส่วนเรื่องของพี่ชายคุณกับน้องสาวผม มันจะเป็นยังไงต่อไป ก็ขอให้ผมได้พิสูจน์หัวใจว่าที่น้องเขยด้วยตัวของผมเองก็แล้วกัน”

“นี่หมายความว่า คุณให้โอกาสพี่ชาร์ลีอย่างนั้นเหรอคะ” นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่เธอพูดเพราะกับเขา

“ผมไม่ได้พูดคำนั้น” เขาตอบเลี่ยงๆ

“แต่คุณหมายความแบบนั้น ใช่รึเปล่าคะคุณไรอัน” เธอเผลอตัวคว้ามือหนาของเขามากุมเอาไว้ด้วยความดีใจ แทบจะลืมความบาดหมางก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น

“นั่นก็ต่อเมื่อพี่คุณผ่านบททดสอบของผมก่อนเท่านั้น” 

“ทำไมคะ ทำไม...คุณถึงยอมให้โอกาสพี่ชายของฉันล่ะ” มันคงจะเป็นเรื่องที่เธออยากรู้ที่สุดในตอนนี้






+++++++++++++++++++ไหนๆ ใครว่าพี่ไรอันใจร้าย กลับลำตอนนี้ยังทันน้าาาาาา อิอิ+++++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

24 ความคิดเห็น