41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 44 : ตอนที่ 2.15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    8 ก.ย. 62

 “เอาล่ะ ทีนี้ก็บอกพ่อมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วตกลงเรนนี่ หนูไปคบหาพี่ชายของหนู...หนูชื่ออะไรนะ” ประมุขของบ้านถามแขกสาวด้วยอารมณ์ที่เย็นขึ้นมาก

“ชาร์ลอทค่ะ หนูชื่อชาร์ลอท แฮริสันค่ะคุณลุง พี่ชายหนูชื่อชาร์ลีค่ะ”

“อ้อ หนูชาร์ลอทนะ ตกลงเรนนี่ไปคบหากับคนที่ชื่อชาร์ลีอะไรนั่นจริงรึเปล่าลูก” เขาหันไปมองบุตรสาวคนเล็กที่ยังคงมีน้ำตานองหน้า 

“เอ่อ...ค่ะคุณพ่อ” เธอพยักหน้ารับอย่างไม่คิดปฏิเสธ

“แล้วทำไมไรอันจะต้องขัดขวางความรักของน้องด้วยล่ะ เรามีเหตุผลอะไร หรือว่าผู้ชายคนนั้นมีข้อเสียยังไง ไหนบอกพ่อมาซิ” เมื่อบิดาตั้งคำถามนั้น คนที่ไม่ทันได้คิดคำตอบไว้ล่วงหน้าก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก

“นั่นสิลูก ทำไมไรอันจะต้องกีดกันน้องกับคุณชาร์ลีอะไรนั่นด้วยล่ะ แม่เองก็อยากรู้เหมือนกัน” ดุจตะวันถามพลางลูบแผ่นหลังของบุตรสาวที่กำลังร้องไห้อย่างอ่อนโยน

“คือ...คือว่า...ผู้ชายคนนั้น...เอ่อ...” เมื่อเห็นเขาอึกอัก ชลธิชาจึงได้แทรกขึ้นมา

“ขออนุญาตนะคะ ให้หนูตอบแทนเค้าจะดีกว่าค่ะ หนูว่าเหตุผลที่เค้ารังเกียจพี่ชายของหนูไม่ใช่เพราะพี่ชายหนูเป็นคนไม่ดีหรอกค่ะ แต่มันเป็นเพราะเค้าแค้นหนูมากกว่า จริงรึเปล่าคะคุณไรอัน” เธอมองเขาอย่างเอาเรื่อง เพราะแน่ใจว่าพี่ชายเธอกับผู้ชายคนนี้ไม่น่าจะรู้จักกันด้วยซ้ำ

“อ้าว แล้วทำไมลูกชายลุงจะต้องแค้นใจหนูด้วยล่ะ ยิ่งพูดก็ยิ่งงงไปกันใหญ่แล้วนะ” 

“ก็เพราะว่า...” ชลธิชาตั้งท่าจะพูดต่อ แต่ไรอันก็รีบขัดขึ้นมาก่อน

“พ่ออย่าไปฟังที่เธอพูดเลยครับ เรื่องของเรื่องก็คือว่าผมเห็นน้องยังเด็ก ยังไม่ประสีประสาเรื่องความรักก็เท่านั้น ผมอยากให้น้องได้ทำในสิ่งที่รักไปก่อน ไม่อยากให้คิดเรื่องผู้ชายก็เท่านั้นเอง ส่วนผู้ชายคนนั้น น้องเองก็เพิ่งจะรู้จักได้ไม่นาน อีกหน่อยเค้าก็ลืมได้เองนั่นแหละครับ มันไม่ใช่ความรักอะไรหรอก ก็แค่ความหลงชั่วคราวเท่านั้น แต่สำหรับเรื่องการทำร้ายร่างกายผู้ชายคนนั้น ผมยืนยันด้วยเกียรติของทายาทตระกูลคอนเนอร์เลยว่า ผมไม่ได้ทำและไม่ได้สั่งให้ใครไปทำด้วย ถ้าหากว่าเป็นฝีมือผม ป่านนี้ไอ้หมอนั่นคงไม่ต้องเข้าห้องไอ.ซี.ยู.หรอกครับ น่าจะนอนอยู่ในโลงศพมากกว่าคุณพ่อก็น่าจะรู้ดีว่าผมเป็นคนยังไง” 

“นี่นาย!” ชลธิชาเริ่มของขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินคำแช่งของคนตรงหน้า

“เอาล่ะๆ ถือว่าพ่อเชื่อลูกนะไรอัน หนูชาร์ลอทก็อย่าหาว่าลุงลำเอียงเลยนะ แต่ถ้าหากหนูมีหลักฐานว่าลูกชายของลุงเป็นคนทำล่ะก็ลุงจะส่งตัวไรอันให้หนูจัดการอย่างไม่มีข้อแม้เลยล่ะ”

“แต่ว่า...เฮ้อ...ก็ได้ค่ะ ในเมื่อหนูยังหาหลักฐานไม่ได้ หนูก็จะไม่ใส่ร้ายใครอีก แต่เรื่องที่หนูจะขออนุญาตพอน้องเรนนี่ไปนิวยอร์ก...”

“ไม่ได้! เรนนี่กับพี่ชายของเธอเลิกกันแล้ว ไม่จำเป็นต้องพบกันอีก อีกอย่างพี่ชายของเธอก็ยังไม่ตายนี่ ถ้ามันใกล้หมดลมหายใจเมื่อไหร่แล้วฉันจะพาน้องไปส่งดวงวิญญาณมันเองก็แล้วกัน”

“ตาบ้านี่! อย่ามาแช่งพี่ชายฉันแบบนี้นะ นายน่ะสิสมควรตาย ไอ้ผู้ชายโรคจิต!” เธอตวาดลั่นห้องอย่างลืมตัว

“นี่คุณ! มันจะมากไปแล้วนะ!” ไรอันลุกขึ้นยืน เธอจึงได้ลุกตามบ้าง

“แล้วจะทำไม ก็นายแช่งพี่ชายของฉันก่อนนี่” เธอยืนกอดอกมองเขาอย่างท้าทาย

ริคาโด้ ดุจตะวันและหยาดพิรุณได้แต่มองหน้ากันอย่างเหนื่อยหน่ายใจ แม้จะยังไม่รู้ว่าสองคนนี้ไปโกรธแค้นอะไรกันมา แต่ดูแล้วคงไม่อาจลงรอยกันได้ง่ายๆ เป็นแน่

“คุณพ่อขา ไม่ว่าคุณชาร์ลีเค้าจะถูกใครทำร้าย หนูก็อยากไปเยี่ยม อยากไปให้กำลังใจเค้า หนูสัญญาว่าถ้าเค้าฟื้นแล้ว หนูจะรีบกลับมา และ...จะไม่เจอกับเค้าอีกเพื่อความสบายใจของพี่ไรอัน คุณพ่ออนุญาตให้หนูไปเถอะนะคะ”

“เรนนี่! ทำไมน้อง...”

“ไปเถอะลูก ไม่ว่ามันจะเป็นความรักหรือแค่ความหลงอย่างที่พี่เค้าบอก แต่การให้กำลังใจคนให้มีชีวิตอยู่ต่อไปถือเป็นเรื่องที่เราสมควรทำอยู่แล้วล่ะ ยังไงลุงก็ฝากหนูชาร์ลอทช่วยดูแลน้องด้วยนะลูก” ประมุขของบ้านเอ่ยปากอนุญาตตามที่บุตรสาวสุดที่รักร้องขอ แม้จะไม่ชอบให้ผู้ชายคนไหนมาวุ่นวายกับบุตรสาว แต่ในเมื่อลูกโตแล้ว เขาก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเธอ

“ได้ค่ะคุณลุง ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ครอบครัวของเราจะดูแลน้องเรนนี่เป็นอย่างดีค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะไปด้วยนะครับพ่อ ผมไม่ไว้ใจคนพวกนี้ เกิดว่าพวกเค้าแอบจับน้องสาวเราไปเรียกค่าไถ่ขึ้นมาจะว่ายังไงล่ะ” คนหัวรั้นยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ และเขาก็มีแผนแก้แค้นยัยตัวแสบเอาไว้ในใจด้วย

“นี่นายจะไปทำไมไม่ทราบ อีกอย่างบ้านฉันก็ออกจะร่ำรวยมีเงินมหาศาล ถ้าเราจะจับน้องเรนนี่ไปเรียกค่าไถ่จริงๆ ป่านนี่น้องคงไม่ได้กลับมาที่นี่หรอกน่า” เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที เมื่อรู้ว่าอาจจะต้องได้ร่วมทางกับตาบ้านี่

“ของแบบนี้มันไว้ใจกันได้ที่ไหนล่ะ นะครับพ่อ ให้ผมไปดูแลน้องเถอะนะครับ ผมไม่อยากเสี่ยง” 

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามนี้แหละ เอาเป็นว่าถ้าพี่ชายหนูชาร์ลอทฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ เราก็พาน้องกลับบ้านละกันนะ เรื่องวุ่นวายนี่มันจะได้จบสิ้นกันซะที” เพราะไม่รู้ว่าบุตรสาวจะมีความรู้สึกต่อชายหนุ่มคนนั้นมากน้อยเพียงใด เขาจึงไม่อยากสนับสนุนไปมากกว่านี้ อีกอย่างเขาก็ยังไม่แน่ใจว่าฝ่ายนั้นคิดยังไงกับเธอ จะจริงจังหรือแค่เล่นๆ ก็ไม่อาจคาดเดา อาจจะเป็นแค่เพียงความหลงใหลชั่วครั้งชั่วคราวก็เป็นได้ แต่ที่อนุญาตไปก็เห็นแก่ที่น้องสาวของฝ่ายชายมาตามหาบุตรสาวของเขาถึงที่นี่ต่างหากล่ะ

“ได้ครับพ่อ”  ไรอันยิ้มอย่างพอใจเมื่อบิดาอนุญาตให้เขาไปได้

“ถ้าอย่างนั้นหนูชาร์ลอทก็ค้างที่นี่สักคืนเถอะนะจ๊ะ นี่ก็ใกล้จะค่ำมืดแล้ว พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางกัน เครื่องบินของเราก็จอดอยู่ไม่ไกลนี่เอง ไม่ต้องรีบร้อนหรอกจ้ะ พี่ชายหนูอยู่ในมือหมอแล้ว ถ้ามีอะไรเร่งด่วนทางนั้นก็คงจะโทรมาแจ้งเองนั่นแหละนะ” ดุจตะวันบอก

“แต่ว่า...หนูไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาด้วยนี่คะ อีกอย่างหนูก็มีโรงแรมสาขาในเมืองเตรียมห้องพักเอาไว้แล้วด้วย คงไม่รบกวนคุณลุงคุณป้าดีกว่าค่ะ” ความจริงคือเธอไม่อยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกับคนโรคจิตมากกว่า ส่วนอาการของพี่ชายก็รู้หรอกว่ากำลังดีขึ้นตามลำดับไม่น่ามีอะไรต้องห่วงรอแค่เขาฟื้นเท่านั้น





+++++++++++++เอ...ในเมื่อพี่ไรอันไม่ได้ทำร้ายพี่ชาร์ลี แล้วใครเป็นคนทำกันนะ อยากรู้ก็ต้องติดตามตอนต่อไปนะคะ อิอิ++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

24 ความคิดเห็น