41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 42 : ตอนที่ 2.13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

คฤหาสน์คอนเนอร์

“คุณหนูอยู่ในห้องใช่รึเปล่า” ไรอันเอ่ยถามแม่บ้านหลังจากที่เขากลับมาจากเคลียร์งานที่บริษัท

“ค่ะคุณไรอัน ตั้งแต่กลับมาเธอก็อยู่แต่ในห้องไม่ยอมไปไหนเลยค่ะ มื้อเย็นก็ไม่ยอมลงมาทาน นี่นายหญิงก็เพิ่งจะให้ดิฉันนำอาหารขึ้นไปให้บนห้องค่ะ” เธอชูถาดอาหารให้เขาดู

“อืม ฉันจะเอาขึ้นไปให้คุณหนูเอง มีอะไรก็ไปทำเถอะ” 

“ค่ะคุณไรอัน” แม่บ้านยื่นถาดให้เขาแล้วจึงได้เดินเลี่ยงออกไป

“ไรอัน กลับมาแล้วเหรอลูก นี่จะขึ้นไปหาน้องเหรอจ๊ะ” ดุจตะวันเดินเข้ามาถามบุตรชาย

“ครับแม่”

“มีปัญหาอะไรก็ค่อยๆ พูด ค่อยๆ จากันนะลูก ความรุนแรงไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ทุกอย่างหรอกนะ แม่ไม่รู้ว่าลูกสองคนมีเรื่องอะไรกัน เรนนี่ถึงได้กลับมาเร็วกว่ากำหนดแถมยังเอาแต่หมกตัวเองอยู่ในห้องแบบนั้น แต่แม่อยากจะขอร้องไรอัน เรนนี่มีนิสัยยังไงลูกก็รู้อยู่ ยิ่งกดดันน้องไปลูกก็จะยิ่งไม่ได้อะไร เข้าใจที่แม่พูดใช่รึเปล่าจ๊ะ”

“ครับแม่ ผมจะพูดกับน้องดีๆ ครับ แม่ไม่ต้องห่วง” เขาบอกแค่นั้นแล้วจึงได้ก้าวขึ้นบันไดไป โดยมีสายตาของผู้เป็นแม่คอยมองตามอย่างกังวลใจ

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“เชิญค่ะ” เสียงเจ้าของห้องอนุญาตแล้ว เขาจึงได้ก้าวเข้าไป

“เห็นแม่บ้านบอกว่าเราไม่ยอมทานมื้อเย็น พี่เลยเอาขึ้นมาให้เอง” ทันทีที่ได้ยินว่าใครเข้ามาในห้อง เธอก็รีบเบือนหน้าหนีพร้อมกับลุกจากเตียงไปที่ระเบียงห้องทันที

“หนูไม่หิวค่ะ พี่ไรอันเอากลับไปเถอะ” เธอบอกเขาเสียงเรียบ

“เรนนี่...” เขาวางถาดอาหารเอาไว้บนโต๊ะ แล้วจึงเดินตามเธอไป

“ทำไมคะ พี่ไรอันมีอะไรจะสั่งให้หนูทำอีกหรือไง ถึงได้อุตส่าห์ยกถาดอาหารมาด้วยตัวเองแบบนี้น่ะ หรือว่าอยากจะดุด่าว่ากล่าวหนูอีกที่หนู...ทำให้พี่ผิดหวัง” เธอพยายามสกัดกลั้นอารมณ์เอาไว้ ตอนนี้ความเสียใจมันมีมากพอๆ กับความคิดถึงใครคนนั้น ไม่รู้ว่าป่านนี้ เขาจะเป็นยังไงบ้าง

“เรนนี่ น้องไม่เข้าใจถึงความห่วงใยที่พี่มีให้เลยหรือไง น้องยังเด็กและผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้เหมาะสมกับน้องเลยสักนิด ไหนน้องเคยบอกไม่ใช่รึไงว่าไม่เคยคิดเรื่องความรัก แล้วทำไมกับคนนี้...”

“หนูรักเค้าค่ะ ถ้าพี่อยากรู้ หนูเต็มใจยกให้เค้าเอง ทั้งตัวและหัวใจ” เธอหันมามองเขาทั้งน้ำตา

“เรนนี่...นี่น้องหมายความว่าน้องกับมัน มีอะไรกันแล้วอย่างนั้นเหรอ ทำไมน้องถึง...”

“ทำไมน้องถึงใจง่ายใช่รึเปล่าคะ ความจริงน้องกับเค้ารู้จักกันมาก่อนหน้านี้ค่ะ สามปีก่อนน้องช่วยชีวิตเค้าเอาไว้ที่ปารีส แต่ตอนนั้นน้องไม่ได้คิดอะไรกับเค้าเลย มีแต่เค้าที่เฝ้าคิดถึงน้องมาตลอด จนกระทั่งเราได้พบกันอีกครั้ง เค้าดูแลน้องดีมากตลอดเวลาที่น้องป่วย เค้าไม่คิดจะทิ้งน้องไปไหน ขนาดตัวเองดูแลน้องไม่ได้เพราะติดงานสำคัญก็ยังเอาน้องไปอยู่ที่บ้าน ฝากให้คุณแม่ของเค้าซึ่งท่านเป็นคนที่มีจิตใจดีมาก คอยดูแลน้องแทนให้ น้องเลยรักเค้าหมดหัวใจ แต่ตอนนี้...น้องกับเค้าคงไม่มีโอกาสได้พบกันอีก หวังว่าพี่ไรอันคงจะพอใจแล้วนะคะ ที่ได้ทำลายความรักครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของน้องได้สำเร็จ ถ้าพี่ไม่มีอะไรจะสั่งแล้วก็ช่วยออกไปด้วยค่ะ น้องอยากอยู่คนเดียว” เธอเบือนหน้าหนีเขาพร้อมกับหลับตาลงอย่างช้าๆ รู้สึกว่าหัวใจมันเจ็บร้าว ร่างกายมันอ่อนล้าจนแทบจะยืนอยู่ไม่ไหวอีกแล้ว

“รักอย่างนั้นเหรอ พี่ไม่เชื่อหรอกว่าคนเราจะรักใครได้รวดเร็วขนาดนั้น มันก็แค่ความหลงใหลชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหละ ต่อให้น้องจะเคยเจอมันมาก่อน แต่ก็บอกเองว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย นั่นแปลว่าน้องได้ใช้เวลาศึกษามันแค่ไม่กี่วันเท่านั้นเอง สิ่งที่เสียไปแล้วก็ช่างมัน พี่เชื่อว่าสักวันน้องจะลืมมันได้ ต่อไปนี้ไม่ต้องออกไปไหน อยู่แต่บ้านอยากทำขนมอะไรก็ทำไปจนกว่าพี่จะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง และถ้าหากพี่เจอไอ้สารเลวที่มันข่มเหงน้องพี่ที่บ้านนี้เมื่อไหร่ล่ะก็ รับรองว่ามันไม่ได้ตายดีแน่!”

เขาก้าวออกไปจากห้องนั้นด้วยความเดือดดาล ยิ่งได้รู้ว่าน้องสาวที่เขารักและทะนุถนอมประดุจไข่ในหิน ถูกผู้ชายคนนั้นพรากความบริสุทธิ์ไป หัวใจของเขาก็แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี ความเคียดแค้นต่อสองพี่น้องตระกูลแฮริสันยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ดีล่ะ! ในเมื่อพี่ชายของหล่อนพรากของรักไปจากน้องสาวเขาได้ เขาก็จะทำให้หล่อนตกอยู่ในนรกทั้งเป็นเหมือนกัน ในเมื่อเขาเคยหยิบยื่นความรู้สึกดีๆ ให้แต่กลับโดนเธอสลัดทิ้งอย่างไม่ใยดี ต่อไปนี้เขาก็จะไร้ซึ่งความปราณีแล้วเหมือนกัน!

“พี่ไรอันใจร้าย...ใจร้ายที่สุดเลย...ฮือ...” หยาดพิรุณทรุดลงนั่งกับพื้นทั้งน้ำตานองหน้า ไม่เข้าใจเลยว่าพี่ชายของเธอเกลียดแค้นคนที่เธอรักเรื่องอะไรนักหนา ทั้งที่เขาช่างแสนดีออกขนาดนั้น

“คุณชาร์ลี...ป่านนี้คุณจะทำอะไรอยู่ที่ไหนคะ ฉันคิดถึงคุณ คิดถึงคุณเหลือเกิน”  


สองวันต่อมา

ชลธิชาสืบจนรู้ความจริงว่าหยาดพิรุณเป็นบุตรสาวของริคาโด้ คอนเนอร์ แม้นามสกุลนี้จะคุ้นๆ เหมือนเธอเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่เธอก็ไม่อยากเก็บมาใส่ใจนัก เพราะคนที่ใช้นามสกุลนี้ก็มีอยู่ค่อนประเทศ สิ่งที่เธอต้องเร่งทำในตอนนี้คือการไปรับตัวว่าที่พี่สะใภ้ให้มาดูใจพี่ชายของเธอต่างหาก

และเธอก็ไม่ยอมปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เครื่องบินส่วนตัวของเธอทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันทีที่ได้รับคำสั่งการบินด่วนในครั้งนี้ และแน่นอนว่าเธอไม่ได้บอกบิดาหรือมารดาให้ทราบ เพราะรู้ดีว่าพวกท่านจะต้องไม่อนุญาตให้เธอไปเป็นแน่

หลายชั่วโมงผ่านไป เธอก็บินมาถึงสนามบินที่แมริแลนด์และแน่นอนว่าเธอแจ้งให้ทางโรงแรมสาขาที่นี่ ช่วยจัดเตรียมห้องพักและรถที่เธอจะใช้เดินทางไปยังรังมาเฟียที่มีอิทธิพลในแถบนี้ให้ ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้วว่าเธอจะต้องเจอกับคนแบบไหนบ้าง เธอสนใจเพียงแค่ความรู้สึกของพี่ชายเท่านั้น

“ใครมานะจ๊ะ แล้วมาหาใครนะ” ดุจตะวันถามแม่บ้านและมองหน้าสามีของเธอที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

“เธอชื่อคุณชาร์ลอทค่ะ มาขอพบคุณหนูเรนนี่ค่ะนายหญิง” 

“เพื่อนลูกรึเปล่าซันนี่ ไปบอกให้เธอรอที่ห้องรับแขกก่อน แล้วก็ไปตามคุณเรนนี่ลงมาด้วย” ประมุขของคฤหาสน์หรูออกคำสั่ง

“ได้ค่ะนายท่าน” แม่บ้านรับคำสั่ง จากนั้นจึงไปแจ้งให้ชลธิชาไปรอยังห้องรับแขก





++++++++++++++อร๊ายยยยยยยยยยยยย ใกล้แล้วจ้า ใกล้จะได้เจอกันแล้วววววววววววว++++++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

24 ความคิดเห็น