41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 35 : ตอนที่ 2.6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 ก.ย. 62

 “ทูนหัว ผมว่าเรื่องของเราสองคนเอาไว้ค่อยมาเคลียร์กันอีกทีก็ได้นะ แต่ตอนนี้ความปลอดภัยของคุณสำคัญที่สุด มีคนต้องการทำร้ายคุณ และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำกับผู้หญิงของผมแบบนั้นได้แน่นอน ถ้าเพียงแต่คุณจะยอมให้ผมช่วย” เขาพยายามใช้ไม้อ่อนพูดกับเธอ 

“ไม่จำเป็น! คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นช่วย ฉันจัดการเรื่องนี้เองได้ ในเมื่อฉันเสียท่าให้นายไปแล้ว มันก็คงจะเรียกร้องเอาสิ่งนั้นกลับคืนมาไม่ได้อีก ฉันจะถือซะว่า...มันเป็นคราวซวยของตัวเองก็แล้วกัน นับจากวันนี้ไป อย่าให้ฉันเห็นหน้าของนายอีก ไม่อย่างนั้น...ฉันจะไม่ปล่อยนายเอาไว้แน่” นอกจากเธอจะไม่ยอมรับเขาแล้ว ยังผลักไสเขาทุกวิถีทางอีกด้วย

“อะไรนะ! นี่คุณ...พูดบ้าอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่า ผมบอกแล้วไงว่าผมยินดีรับผิดชอบ คุณฟังไม่เข้าใจตรงไหนรึไง!” 

ให้ตายเถอะ ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยคิดจะหยิบยื่นความรับผิดชอบนี้ให้ผู้หญิงคนไหนเลยสักครั้ง เธอเป็นคนแรกที่เขายินดีให้ทั้งที่เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่เธอกลับปฏิเสธเขาอย่างไม่ต้องคิดสักนิดเนี่ยนะ

“แต่ฉันไม่ต้องการให้นายมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ในเมื่อฉันถูกวางยาบ้าๆ นั่น มันก็อาจจะต้องเป็นใครสักคนที่...ฉันต้องนอนด้วยอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นฉันจะต้องไม่อ่อนแอ ในเมื่อฉันยังมีลมหายใจ ฉันก็จะต่อสู้กับคนที่มันต้องการจะทำร้ายฉันด้วยตัวของฉันเอง หลีกไป! ฉันจะกลับห้อง อีกไม่นานลูกน้องของฉันก็จะมาดูแลความปลอดภัยให้แล้ว ถ้านายไม่อยากตายก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก!” ใช่ว่าเธอจะเข้มแข็งขนาดนั้นหรอก แต่จะให้เธอร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าคนที่ย่ำยีเธออย่างนั้นเหรอ ไม่มีทาง!

“แล้วถ้าผมไม่ปล่อยให้คุณไปล่ะ คุณจะออกไปจากห้องนี้ได้ยังไง” ในเมื่อเธอดื้อนัก เขาก็จะไม่ใจดีด้วยแล้วนะ

“หึ อยากได้ฉันมากสินะ เอาสิ ในเมื่อฉันเคยเป็นของนายแล้วนี่ จะทำอีกกี่ครั้งมันก็คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปมากกว่านี้แล้วล่ะ ทำสิ! ทำจนกว่านายจะพอใจ ทำจนกว่านายจะเบื่อ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้านายอีก ทำสิ!” 

เมื่อความอดทนและความเข้มแข็งทั้งหมดถูกเขาพังทลายจนไม่เหลือชิ้นดี ความอ่อนแอที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ก็เปิดเผยออกมาผ่านน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม แม้ว่าจะไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นออกมาให้ได้ยิน แต่กลับทำให้คนมองเจ็บปวดยิ่งกว่า

“ผมขอโทษ...ผม...” เขารีบยื่นมือไปปาดน้ำตาให้กับเธอ  ซึ่งเธอก็ได้แต่นั่งนิ่งไม่ไหวติงราวกับคนที่มีชีวิตแต่ไร้ซึ่งจิตใจ

“ไม่ต้องมาทำเป็นคนดี นายก็ไม่ต่างจากคนที่คิดจะทำร้ายฉันหรอก นายมันเป็นคนฉวยโอกาส  นายมันเลว!” เธอมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่าแต่มันกลับสะท้านไปถึงหัวใจ

“เฮ้อ...เอาล่ะ ผมยอมแพ้คุณแล้วทูนหัว ผมจะบอกอะไรให้คุณได้รู้เอาไว้นะ ถึงผมจะไม่ใช่สุภาพบุรุษอะไรมากนัก แต่ก็ไม่เคยคิดจะข่มขืนใครมาก่อน กับคุณก็ไม่มีข้อยกเว้น เมื่อคืนนี้คุณถูกพวกมันวางยานอนหลับ เพื่อจุดประสงค์อะไรสักอย่างซึ่งต่อให้คุณไม่อยากให้ผมยุ่ง ผมก็จะต้องรู้ให้ได้ และแน่นอนว่ามันเป็นยานอนหลับชนิดแรง แรงมากพอที่จะทำให้คุณหลับเป็นตายทั้งคืน ดังนั้นเราสองคน...ยังไม่ได้มีอะไรกันจนถึงตอนนี้ และไอ้รอยพวกนี้...ผมยอมรับว่าเป็นฝีมือของผมเอง ผมทำเพราะอยากแกล้งให้คุณตกใจเล่น ผมบอกความจริงกับคุณหมดแล้ว ทีนี้พอใจรึยัง ยังจะมองว่าผมเป็นคนเลวอีกรึเปล่า” เพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกสูญเสียเกียรติและศักดิ์ศรีมากไปกว่านี้ เขาจึงต้องสารภาพความจริงในที่สุด

“นี่คุณเห็นฉันเป็นตัวอะไร สนุกมากรึไงที่ได้แกล้งฉันแบบนี้ ไอ้คนบ้า! ไอ้...” เธอเงื้อมือตั้งใจจะฟาดไปที่ใบหน้าหล่อๆ ของเขาสักฉาด แต่เขากลับรวบมือบางนั้นเอาไว้เสียก่อน

“อย่าคิดจะทำร้ายผมอีก ถึงแม้เมื่อคืนนี้ผมจะไม่ได้ทำอะไรคุณมากกว่าการดูด แต่ถ้าหน้าของผมมีริ้วรอยแม้แต่นิดเดียว รับรองว่าคุณได้เป็นเมียของผมจริงๆ แน่” นี่ไม่ใช่คำขู่แต่เป็นคำเตือน เตือนทั้งเธอและตัวของเขาเอง

“ฉันเกลียดนายที่สุด ไอ้...” เธออยากจะฆ่าเขาให้ตายนัก แต่อย่างน้อยการได้รู้ความจริงนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจได้มากทีเดียว และแน่นอนว่าหากออกไปจากที่นี่ได้ เธอจะรีบไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลเพื่อยืนยันคำพูดของคนฉวยโอกาสแน่ๆ

“ผมชื่อไรอัน ไรอัน คอนเนอร์ และตอนนี้ถ้าหากคุณอยากให้ผมปล่อยคุณไป คุณมีสองสิ่งที่ต้องทำเพื่อตอบแทนผู้มีพระคุณอย่างผมเสียก่อน”

“ผู้มีพระคุณงั้นเหรอ?” 

“หรือคุณจะเถียงว่าการช่วยคุณจากคนร้าย ไม่เรียกว่ามีพระคุณ คิดดูสิถ้าผมไม่ช่วยคุณได้ทัน ป่านนี้...คุณอาจจะโดนรุมโทรมหรือไม่ก็กลายเป็นศพอยู่ที่เวียนนานี่แล้วก็ได้นะ” เมื่อสถานการ์เปลี่ยนและเขากำลังถือไพ่เหนือกว่า เธอจึงต้องลดท่าทีแข็งกร้าวลงเช่นกัน

“ก็ได้ นายต้องการอะไรว่ามาสิ” เพราะอยากออกไปจากที่นี่เต็มที เธอจึงต้องยอมตามน้ำไปก่อน 

“ข้อแรก บอกชื่อนามสกุลของคุณมาซะดีๆ” 

“อะไรนะ?”

“อย่าให้ผมต้องบอกซ้ำนะ เพราะผมจะบอกแล้วจูบคุณไปด้วย หรือคุณต้องการ...” เขาทำทีเป็นยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เธอจึงรีบบอกอย่างไม่ต้องคิดมากอีก

“ชาร์ลอท ฉันชื่อชาร์ลอท แฮริสัน” 

“อ้อ ชาร์ลอท ชื่อเพราะดีนี่”

“ฉันบอกชื่อนายแล้ว ปล่อยฉันไปซะทีสิ เดี๋ยวบอดี้การ์ดฉันขึ้นมาแล้วไม่เจอก็เป็นเรื่องใหญ่หรอก” ใช่ เรื่องใหญ่แน่ ถ้าหากการหายตัวของเธอรู้ไปถึงหูพี่ชายล่ะก็

“มีอีกข้อที่คุณต้องทำก่อน แล้วผมจะปล่อยคุณไป ชาร์ลอท” เขายกยิ้มมุมปากอย่างคนที่เป็นต่อ

“จะให้ทำอะไรอีกก็ว่ามาสิ” เธอถามด้วยความรำคาญเต็มทน

“คุณต้องเป็นฝ่ายจูบผมและสัญญามาก่อนว่า คืนนี้...คุณจะไปดินเนอร์กับผมสองต่อสอง”

“ไม่มีทาง! ฝันไปเถอะ!” ใครจะอยากเจอหน้าเขาอีกกันล่ะ แล้วอะไรนะ จะให้เธอจูบเขางั้นเหรอ บ้าไปแล้ว





++++++++++++++ฮ่าๆๆๆๆ โอ๊ยยยย ขำคนหน้ามึน รู้ว่าเค้าเกลียดยังจะให้เค้าจูบแล้วก็กินมื้อเย็นด้วยอีกนะ ++++++++++++++





ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น