41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 2.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    31 ส.ค. 62


วันต่อมา

ชลธิชาตื่นสายเพราะเธอมัวแต่ระแวงว่าไอ้คนบ้ากามจะแอบย่องเข้ามาในห้องอยู่ตลอดทั้งคืน จนกระทั่งความอ่อนเพลียทำให้เธอเผลอหลับไปตอนรุ่งสาง จนเพิ่งได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในเวลากว่าสิบโมงเช้า

และสิ่งแรกที่เธอทำหลังจากสลัดอาการง่วงงุนให้หมดไปก็คือการเดินไปที่ประตูห้องและส่องดูช่องตาแมวจนพบบอดี้การ์ดของตัวเองยืนคุ้มกันอยู่นั่นแหละ เธอจึงได้รู้สึกปลอดภัยมากขึ้น ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อออกไปทำงานต่อไป

วันนี้เธอมีนัดประชุมกับฝ่ายบริหารที่นี่ตลอดทั้งวัน เพราะอีกสองเดือนข้างหน้าห้างใหม่ก็พร้อมเปิดให้บริการแล้ว ซึ่งเมื่อถึงตอนนั้นเธอก็จะมาเป็นประธานในพิธีเปิดอีกครั้ง 

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะคะ พรุ่งนี้ค่อยมาประชุมเรื่องงานเปิดห้างกันใหม่ รบกวนฝ่ายการตลาดนำเสนอในส่วนงานโปรโมทมาให้พร้อมด้วยนะคะ” เธอหันไปบอกฝ่ายการตลาดเมื่อเสร็จสิ้นการประชุมสำหรับวันนี้ ซึ่งก็เล่นเอาเลยเวลาเลิกงานมาหลายชั่วโมง

“ได้ค่ะคุณชาร์ลอท” หัวหน้าฝ่ายรับคำ ก่อนที่ทุกคนจะก้าวออกไปจากห้องประชุม

“คุณหนูมาเวียนนาทั้งที ได้ไปท่องราตรีบ้างรึยังครับ” เมสันถามขณะที่เดินตามมาเฟียสาวออกมา

“อากาศหนาวแบบนี้เห็นทีต้องขอผ่านค่ะ  กลับห้องไปนอนซุกผ้าห่มหนาๆ มีความสุขกว่าเยอะเลย ถ้าไม่นับ...” อยู่ดีๆ หน้าของไอ้บ้ากามคนเมื่อวานก็โผล่เข้ามาในความทรงจำของเธอ

“ไม่นับอะไรเหรอครับคุณหนู”

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรหรอก เอาไว้ก่อนฉันจะกลับเราค่อยนัดฝ่ายบริหารทั้งทีมไปปาร์ตี้คลายเครียดกันหน่อยละกันนะคะ แต่เห็นทีวันนี้คงต้องกลับก่อน” 

“ได้ครับ แล้วผมจะนัดทุกคนให้อีกทีนึงก็แล้วกัน ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวนะครับ วันนี้วันเกิดลูกสาวด้วย ยังไม่ได้ซื้อของขวัญให้แกเลย” ผู้บริหารวัยกลางคนยิ้มร่าเมื่อคิดถึงบุตรสาวตัวน้อยช่างอ้อนที่คงจะตั้งตารอผู้เป็นพ่อกลับบ้านอยู่ในตอนนี้

“เชิญตามสบายนะคะ ฝากแฮปปี้เบิร์ดเดย์แกด้วยก็แล้วกันค่ะ เอาไว้จะส่งของขวัญย้อนหลังให้แกนะคะ”

“โอ...ขอบคุณมากเลยครับคุณหนู” เขาก้มศีรษะให้เจ้านายสาวก่อนจะแยกออกไปที่ห้องทำงานของตัวเองเพื่อเตรียมตัวกลับ

“คุณหนูจะกลับโรงแรมเลยใช่รึเปล่าครับ” บอดี้การ์ดเอ่ยถามเมื่อเธอเดินมาถึงตรงที่พวกเขายืนอยู่

“ใช่ค่ะ เอ่อ...วันนี้รบกวนไปส่งฉันที่ห้องพักก่อนที่พวกคุณจะกลับห้องด้วยนะคะ” 

“ได้สิครับคุณหนู ว่าแต่...มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่าครับ ให้พวกเรายืนเฝ้าหน้าห้องของคุณหนูได้นะครับ” บอดี้การ์ดสองคนมองหน้ากันเหมือนว่าตัวเองทำหน้าที่บกพร่องไป

“เปล่าค่ะเปล่า ไม่มีอะไรหรอก พอดีช่วงนี้ที่โรงแรมมีแขกวีไอพีเยอะน่ะ ฉันไม่ชอบสายตาที่คนมองเวลาที่เดินคนเดียวเท่านั้นเอง”

“ถ้าอย่างนั้นเราสองคนจะตามประกบคุณหนูจนกว่าจะถึงห้องพักเลยนะครับ”

“ดีค่ะ ดีมากเลย” เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อคิดว่าจะไม่ต้องเผชิญกับคนโรคจิตตามลำพังอีก ถึงแม้จะแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงไม่ดวงซวยไปเจอกับเขาอีก แต่ยังไงก็ควรจะป้องกันไว้ก่อนดีที่สุด

และเมื่อเธอเดินทางมาถึงโรงแรมที่พัก คำอธิษฐานก็เป็นจริง คือเธอมองไม่เห็นชายคนนั้นอยู่ในระยะสายตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว จวบจนกระทั่งเข้ามายืนอยู่หน้าห้องพักของตัวเองแล้ว

“พวกคุณไปพักเถอะค่ะ ฉันถึงห้องเรียบร้อยแล้วไม่มีอะไรต้องกังวลอีก นี่ก็เกือบสามทุ่มแล้วด้วยเดี๋ยวฉันสั่งอาหารมาทานแล้วก็จะอาบน้ำเข้านอนเลย พรุ่งนี้มีประชุมแปดโมงเช้า เจ็ดโมงพวกคุณค่อยมารอฉันที่หน้าห้องก็แล้วกันค่ะ”

“ได้ครับคุณหนู เชิญคุณหนูเข้าห้องได้เลยครับ เราจะรอจนกว่าประตูปิดแล้วถึงจะกลับห้อง” 

“ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มให้คนทั้งสองก่อนจะแตะคีย์การ์ดแล้วก้าวเข้าไปในห้องของตัวเองอย่างสบายใจ

เมื่อเห็นเจ้านายสาวเข้าห้องอย่างปลอดภัย บอดี้การ์ดทั้งสองจึงได้แยกกลับไปที่ห้องของตัวเองบ้าง โดยไม่รู้เลยว่าทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาอยู่ในสายตาของใครบางคนอยู่ตลอดเวลา

ชลธิชาเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดลำลองแล้ว ภายในห้องของเธอมีฮีทเตอร์ที่ให้ความอบอุ่นได้อย่างดีเยี่ยม เธอจึงไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้าหลายๆ ชั้นเหมือนตอนออกไปข้างนอกอีก

เมื่อสบายตัวขึ้นเธอจึงได้โทรสั่งอาหารขึ้นมาทาน ระหว่างที่รอนั้นจึงได้นั่งเช็คตารางงานในสัปดาห์หน้าอยู่ครู่ใหญ่ แล้วเสียงเคาะประตูห้องของเธอก็ดังขึ้น เธอจึงได้ลุกไปดูก็พบว่าเป็นรูมเซอร์วิสนั่นเอง

“เชิญค่ะ” เธอเปิดประตูให้รูมเซอร์วิสเข้ามา 

“ไวน์นี่...ฉันไม่ได้สั่งนี่คะ ส่งผิดห้องรึเปล่า” เธอรีบถามเมื่อเห็นขวดไวน์ราคาแพงอยู่บนโต๊ะอาหารด้วย

“ไม่ครับ ไวน์นี่เป็นบริการจากทางโรงแรมสำหรับลูกค้าวีไอพีทุกห้องครับ เชิญลูกค้ารับประทานอาหารให้อร่อยนะครับ” 

“เอ่อ...ขอบคุณค่ะ” เมื่ออาหารได้ถูกจัดบนโต๊ะเรียบร้อยพวกเขาจึงได้ออกไปปล่อยให้เธอได้ทานอาหารตามลำพัง

มาเฟียสาวมองขวดไวน์ตรงหน้าอยู่ไม่กี่อึดใจ จึงได้ยกขึ้นมารินใส่แก้ว เพราะบริการไวน์จากทางโรงแรมสำหรับลูกค้าวีไอพีนั้นเธอเองก็ได้รับอยู่บ่อยครั้ง แม้แต่โรงแรมของเธอก็มีบริการเช่นนี้เหมือนกัน แต่จะมีให้เฉพาะลูกค้าระดับซูเปอร์วีไอพีเท่านั้น 

เมื่อเจออาหารรสเลิศพร้อมกับเครื่องดื่มชั้นดี เธอจึงทานได้มากกว่าปกติ แต่ไวน์ไม่กี่แก้วก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเมาอะไร เพราะค่อนข้างจะออกงานบ่อยทำให้คอแข็งพอสมควร เมื่อทานอิ่มแล้ว เธอจึงได้โทรเรียกพนักงานมาเก็บจานชามแต่ระหว่างนั้นกลับเริ่มรู้สึกเวียนศีรษะและทรงตัวไม่ค่อยอยู่นัก

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง และเมื่อเธอส่องดูจากช่องตาแมวจึงเห็นว่าเป็นรูมเซอร์วิสคนเดิมนั่นเอง

“เชิญค่ะ นี่คุณ!” มาเฟียสาวตกใจมาก เพราะนอกจากรูมเซอร์วิสที่เธอเรียกขึ้นมาเก็บจานแล้ว ยังพบกับไอ้บ้ากามคนนั้นยืนอยู่ด้านหลังอีกด้วย

แต่ก่อนที่เธอจะได้โวยวายอะไรไป สติของเธอก็พร่าเลือนแล้วจึงได้สลบไปในที่สุด





+++++++++++++++เอาล่ะสิ เกิดอะไรขึ้นกับพี่ชาร์ลอทกันแน่นะ ++++++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น