41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 1.25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    29 ส.ค. 62

 วันนี้ทั้งวันเธอได้รับการดูแลจากแป้งหอมและคนที่บ้านนี้เป็นอย่างดี อาการไข้หวัดเองก็เริ่มทุเลาเบาบางลงไปแต่ก็ยังไม่หายสนิท จวบจนกระทั่งเย็นแล้ว คนที่นอนพักอยู่บนเตียงก็รู้สึกถึงมือหนาที่แตะลงหน้าผากเล็ก เธอจึงลืมตาขึ้นมา

“ไม่ได้หลับเหรอครับ” เสียงทุ้มมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูอ่อนล้า คาดว่าเขาคงจะทำงานเหนื่อยมาพอสมควร

“เปล่าค่ะ เพิ่งเช็ดตัวแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยนอนพักเท่านั้นเอง คุณกลับมานานแล้วเหรอคะ” เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วมองหน้าเขา

“เพิ่งมาถึงก็รีบขึ้นมาดูคุณก่อนน่ะ ตัวไม่ค่อยร้อนแบบเมื่อคืนแล้วนี่ ดีขึ้นมากแล้วใช่รึเปล่า”

“ค่ะ ดีขึ้นมากแล้ว พรุ่งนี้คงจะไปทำงานได้แล้วค่ะ”

“อะไรกัน เพิ่งฟื้นตัวก็จะไปทำงานแล้วเหรอ พักอีกสักวันสิครับ  รอดูอาการไปก่อน ให้แน่ใจว่าคุณหายดีจริงๆ แล้วค่อยไปนะ” เขาอ้อน

“ก็ได้ค่ะ” เธอตอบรับอย่างว่าง่ายจนเขานึกแปลกใจ

“ทำไมวันนี้พูดง่ายจังครับ” ถามอย่างที่ใจสงสัย

“ก็คุณจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงฉันมากไงคะ ขอบคุณนะคะที่ดูแลฉันเป็นอย่างดี ฉันจะไม่ดื้อกับคุณอีกแล้วค่ะ จะรักษาตัวให้หายดีจริงๆ ก่อนค่อยไปทำงานอย่างที่คุณบอก จะไม่ต้องมาเป็นภาระให้คนอื่นแบบนี้อีก”

“ผมยัง...เป็นแค่คนอื่นสำหรับคุณสินะ” เขายิ้มเศร้า เป็นความเศร้าที่ทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

“ไม่ใช่นะคะ คือฉันหมายถึง...”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ เสร็จแล้วจะมาทานมื้อค่ำกับคุณในห้องนี้ ถึงคุณจะไม่อยากเห็นหน้าผมนักก็ตาม” เขาบอกแค่นั้นแล้วจึงได้ก้าวออกไปจากห้อง ยิ่งทำให้เธอใจคอไม่ดี ไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดไปมากกว่านี้

“ฉันไม่เคยเห็นคุณเป็นคนอื่นเลยนะคุณชาร์ลี แต่ฉันแค่กลัว กลัวว่าเราจะไม่สามารถรักกันได้” 

เพราะรู้จักพี่ชายของตัวเองดี ต่อให้ตอนนี้เขาจะยอมปล่อยให้เธอได้มีอิสระ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าจะให้เธอได้มีแฟนโดยง่ายนักหรอก นิสัยหวงน้องของเขาเป็นมาตั้งแต่เล็กจนโต จะให้หายไปในชั่วพริบตานั้นยากเต็มที 

แต่ไม่รู้ทำไม...การได้อยู่กับเขาแบบนี้ ทำให้เธออยากจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง ที่แน่ๆ เธอคงต้องง้อคนขี้งอนก่อนเป็นอันดับแรก เฮ้อ...แค่คิดก็ปวดหัวอีกแล้วสิ จะง้อเขายังไงดีนะ

บรรยากาศของมื้อค่ำวันนี้ดูอึมครึมตามอารมณ์ของคนที่ยังน้อยใจอยู่ แม้เขาจะนั่งทานอยู่ข้างๆ แต่กลับไม่ชวนเธอพูดคุยเหมือนทุกครั้ง เหมือนพยายามวางตัวให้ห่างเหินจากเธอราวกับกลัวเธอจะรังเกียจเขาอย่างนั้น

“ฉันอิ่มแล้วค่ะ” เธอบอกเขา

“งั้นทานยาต่อเลยนะ” เขาตอบแล้วหันไปจัดยามาให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” เธอรับยามาทานอย่างว่าง่าย แล้วก็ได้เห็นเขารวบช้อนส้อมทั้งที่เพิ่งทานไปได้ไม่กี่คำเท่านั้น

“ผมจะเอาจานไปเก็บข้างล่างก่อนนะ” ทั้งที่จะสั่งสาวใช้มาเก็บก็ได้ แต่เขาก็ไม่คิดจะทำแบบนั้น

“คุณอิ่มแล้วเหรอคะ เพิ่งทานไปนิดเดียวเอง เมื่อวานนี้คุณก็แทบจะไม่ได้ทานอะไรเลย ทานอีกนิดสิคะ” 

“ไม่ล่ะครับ ผมไม่ค่อยหิวน่ะ” ตอบพร้อมกับตั้งท่าจะลุกขึ้น เธอจึงรีบคว้ามือเขาไว้

“ฉันขอโทษนะคะ ถ้าทำให้คุณไม่สบายใจ แต่ฉันไม่เคยคิดว่าคุณเป็นคนอื่นเลยนะคะ ที่ฉันพูดไปก็แค่เกรงใจ ฉัน...”

“ช่างเถอะครับ คุณจะคิดหรือไม่ ความจริงก็คือความจริง นั่นคือผมกับคุณก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่านั้นอยู่แล้ว” เขาตอบแค่นั้นแล้วจึงได้ยกจานอาหารทั้งสองออกไปจากห้องของเธอ ปล่อยให้คนป่วยได้แต่มองตามอย่างรู้สึกผิด

จากที่คิดว่าเขาอาจจะไม่กลับเข้ามาในห้องเพราะยังโกรธเธออยู่ แต่ไม่นานนักเขาก็กลับเข้ามาพร้อมกับน้ำผึ้งผสมมะนาวที่มารดาเขาฝากมาให้เธอ

“คุณชาร์ลีคะ ฉัน...”

“ดื่มสิครับ คุณแม่บอกว่าต้องดื่มตอนที่มันอุ่นอยู่จะได้ชุ่มคอ ผมขอออกไปสูดอากาศข้างนอกสักครู่ละกัน” เขายื่นแก้วเครื่องดื่มให้เธอแล้วจึงเดินไปที่ระเบียงพร้อมกับยืนกอดอกเหมือนกำลังทำใจอะไรบางอย่าง

เธอรีบดื่มน้ำมะนาวจนหมดก่อนจะลุกออกไปหาเขาอย่างช้าๆ แผ่นหลังหนาตรงหน้าให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยสำหรับเธอมากจริงๆ มากเสียจน...เธออยากมองแผ่นหลังของเขาไปอย่างนี้ทุกวัน

มือบางทั้งสองข้างเอื้อมไปข้างหน้าแล้วกอดร่างหนาเอาไว้จากด้านหลัง มาเฟียหนุ่มรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เพราะเธอไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มการสัมผัสเช่นนี้กับเขามาก่อน

“อย่าเพิ่งหันมานะคะ ฉันมีเรื่องอยากจะพูดให้คุณเข้าใจก่อน” เมื่อเธอบอกอย่างนั้น เขาจึงได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้เธอกอดต่อไป

“ฉันน่ะ ไม่เคยมีความรักในแบบชายหญิงมาก่อน ฉันถูกเลี้ยงดูมาด้วยความรักของคนในครอบครัว พี่ชายกับคุณพ่อมักจะบอกฉันเสมอว่าผู้ชายส่วนใหญ่ไม่น่าไว้ใจ ยากนักที่เราจะเจอคนที่รักเราจริงๆ ซึ่งตัวฉันเองก็ไม่เคยคิดว่าจะรักหรือคบหาใครเลยแม้แต่ครั้งเดียว ถึงแม้จะมีคนเข้ามาจีบมากมาย แต่ฉันก็ไม่เคยสนใจเลย จนได้พบกับคุณ...” พอได้ยินประโยคนี้ เขาก็อยากจะหันมามองหน้าคนพูดนัก แต่ก็เกรงเธอจะโกรธเอา

“คุณเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย คุณเหมือนพ่อ เหมือนพี่ชาย เหมือนเพื่อนคนหนึ่งของฉัน และฉันก็อยากจะเปิดใจรับคุณเข้ามาในฐานะที่คุณต้องการเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลัวค่ะ กลัวว่าฉันจะทำให้คุณผิดหวัง กลัวฉันจะเป็นคนรักที่ดีให้คุณไม่ได้ กลัวไปหมดว่าถ้าคนในครอบครัวของฉันไม่ยอมรับคุณ แล้วเราสองคนก็จะกลายเป็นแค่คนอื่นต่อกันจริงๆ ในสักวัน ฉันเลยอยากคงสถานะนี้เอาไว้ ไม่ใช่ว่าฉันกลัวความเสียใจ แต่ฉันไม่อยากเห็นคนดีๆ อย่างคุณต้องมาเจ็บปวดกับผู้หญิงอย่างฉันต่างหาก คุณมีพร้อมทุกอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตา ฐานะ คุณควรจะได้เจอคนที่...” 

เขาไม่อาจทนฟังเธอพูดประโยคต่อไปได้อีก มาเฟียหนุ่มหันหน้ากลับมาเผชิญหน้าเธอ แล้วรวบร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดก่อนจะมองสบตาเธอนิ่งเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเขา





+++++++++++++++งือออออออออออ หนูเรนนี่สงสารพี่ชาร์ลีหน่อยน้าาาาาา +++++++++++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

24 ความคิดเห็น