41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 1.23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

“เดี๋ยวค่ะ...ถ้าฉันทานยาแล้วคุณพาฉันกลับนะคะ  นะ”  ในเมื่อเขาไม่ใจอ่อนกับไม้แข็ง  เธอเลยต้องใช้ไม้อ่อนอีกครั้ง

“ผมจะพาคุณกลับก็ต่อเมื่อคุณหายดีแล้วเท่านั้น  ถ้าคุณอยากกลับก็ห้ามดื้อ  ทานอาหาร  ทานยาให้ตรงเวลา  ผมสัญญาว่าถ้าคุณหายเป็นปกติกลับไปทำงานได้เมื่อไหร่  ผมจะไม่เหนี่ยวรั้งคุณเอาไว้  จะพาคุณกลับห้องพักที่โรงแรมโดยไม่มีข้อแม้อีกแล้ว  ตกลงรึเปล่า”

“แต่...”

“หรือจะเถียงกันอยู่อย่างนี้จนคุณหมดแรงแล้วหลับไปอีก  ยาก็ไม่ได้ทาน  ไข้ก็ไม่หาย  ห้องก็ไม่ได้กลับ  จะเอายังไง”  ดูเอาเถอะ  เขาชักจะเอาใหญ่แล้วนะ  ทำไมต้องมาดุใส่เธอด้วยล่ะ

“ก็ได้ๆ  ฉันยอมแพ้คุณแล้ว  แต่คุณต้องไปบอกคุณป้าว่าเราสองคนไม่ได้เป็นแฟนกันนะคะ”

“เป็นแฟนกับผมมันเสียหายตรงไหนกัน  อีกอย่างคุณแม่ท่านก็ดีใจมากที่ผมมีแฟนกับเค้าเสียที  คุณก็ถือว่าช่วยทำให้คนแก่มีความสุขด้วยการ...มาเป็นแฟนปลอมๆ ของผมตลอดช่วงที่อยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอครับ  อีกอย่างเหตุผลที่ผมบอกทุกคนว่าคุณเป็นแฟนผม  ก็เพราะ...” 

“เพราะอะไรคะ”  เธอมองหน้าเขาอย่างรอคอยคำตอบ  ซึ่งต้องเป็นคำตอบที่ฟังขึ้นด้วย

“คุณลองคิดดูสิครับ  ถ้าผมไม่บอกว่าคุณเป็นแฟน  คุณพ่อกับคุณแม่ของผมจะรู้สึกยังไง  ที่อยู่ดีๆ ผมก็อุ้มผู้หญิงเข้ามาในบ้านแบบนี้น่ะ  เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ  ผมอยากให้ทุกคนช่วยดูแลคุณให้ดีที่สุด  และสถานภาพแฟนก็น่าจะถูกต้องเหมาะสมมากกว่าฐานะอื่นด้วย  อีกอย่าง...”

“อีกอย่าง?”  เธอมองเขาอย่างจับผิด

“ก็ผมจีบคุณอยู่แล้ว  ถ้าหากคุณยอมใจอ่อนขึ้นมาวันไหน  สุดท้ายผมกับคุณก็ได้เป็นแฟนกันจริงๆ ผมจะได้ไม่ต้องเปลี่ยนสถานะของคุณใหม่ไงครับ”  เขาตอบพร้อมกับรอยยิ้มขัดเขิน

“แล้วทำไมคุณไม่คิดบ้างล่ะคะ  ว่าฉันอาจจะใจแข็งและเราสองคนอาจจะไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่าคนรู้จักก็ได้”  คำพูดของเธอ  ทำให้รอยยิ้มของเขาหายไปทันที

“คนใจร้าย  ผมดีกับคุณขนาดนี้จะไม่เห็นใจกันเลยเหรอครับ  ไม่รู้ล่ะ  อยู่ที่นี่คุณคือแฟนผม  ถ้าคุณแอบบอกคุณแม่หรือว่าใครก็ตามว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน  ผมจะ...”  เขายื่นหน้าไปจนเกือบชิดแก้มนุ่มแล้วกระซิบบอกเสียงแหบพร่า

“ผมจะจูบ จูบ  จูบแล้วก็จูบ  หรืออาจจะทำมากกว่าจูบคุณด้วย” 

“คนบ้า!”  เธอรีบผลักเขาออกห่าง  เป็นจังหวะเดียวกับที่มารดาของเขาเข้ามาพอดี

“มีอะไรรึเปล่าลูก  ชาร์ลีแกล้งอะไรคนป่วยของแม่จ๊ะ”  เธอถามพร้อมกับยื่นถ้วยน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้งมาให้

“เปล่านะครับแม่  ก็ว่าที่สะใภ้ของแม่นั่นแหละดื้อมาก  บอกว่าเกรงใจไม่อยากอยู่บ้านเรา  ขอให้ผมพากลับโรงแรมอยู่ได้  แม่ช่วยเคลียร์หน่อยสิครับ”  เขารีบหาพวก  ทำให้คนป่วยไม่กล้าพูดอะไรอีก

“โธ่  หนูเรนนี่จ๊ะ  ไม่เห็นต้องเกรงใจอะไรกันเลย  เราก็คนกันเองทั้งนั้น  อยู่ที่นี่จนกว่าจะหายดีเถอะนะจ๊ะ  ส่วนเรื่องงานก็พักไว้ก่อน  ว่าแต่หนูทำงานอะไรล่ะลูกจะได้ให้พี่เค้าจัดการโทรไปลางานให้น่ะ”

“ขอบคุณค่ะคุณป้า  หนูเป็นเชฟเบเกอรี่ทำงานที่ร้านขนมในห้างของคุณชาร์ลีเค้าค่ะ”  เธอตอบพร้อมกับเริ่มจิบน้ำมะนาวที่แฟนกำมะลอส่งต่อมาให้

“เชฟเบเกอรี่เหรอจ๊ะ  แบบนี้หนูก็ทำขนมเก่งมากเลยสิ”  ถามว่าที่สะใภ้อย่างตื่นเต้น

“เก่งสิครับ  ลูกค้าต่อแถวรอชิมยาวเหยียดตั้งแต่ห้างยังไม่เปิดนู่นแหละ  ลูกสาวแม่เองก็เป็นแฟนคลับเรนนี่เหมือนกันนะครับ  แต่แม่อย่าเพิ่งบอกน้องนะครับว่าผมกับเรนนี่คบหากันอยู่  เดี๋ยวก็ไม่เป็นอันทำงานรีบบินกลับมาซะก่อน”

“จริงเหรอลูก  นี่ถ้าน้องรู้คงตื่นเต้นน่าดูเลย  งั้นแม่ไม่กวนแล้วนะจ๊ะ  ชาร์ลีดูแลน้องไปก็แล้วกัน  แล้วนี่จะทานมื้อค่ำกับแม่รึเปล่า  แม่กำลังจะลงไปทานกับคุณพ่ออยู่พอดี  หรือจะให้เด็กยกขึ้นมาให้ข้างบนนี้ดีล่ะจ๊ะ  หนูเรนนี่จะได้ทานด้วย”

“หนูทานมาแล้วค่ะคุณป้า  ขอบคุณมากนะคะ”

“อย่าเรียกคุณป้าสิจ๊ะ  บอกให้เรียกแม่แป้งไง  หรือว่าหนูรังเกียจที่มีแม่คนนี้อีกคน”  พอได้ยินผู้อาวุโสกว่าพูดแบบนี้  เธอจึงเข้าใจแล้วเขาได้ลูกอ้อนมาจากใคร 

“เปล่านะคะ  หนูไม่ได้รังเกียจคุณป้า  เอ่อ...หนูไม่เคยรังเกียจแม่แป้งเลยนะคะ”  พอได้ยินเธอเรียกมารดาแบบนั้น  เขาก็แทบกลั้นยิ้มไม่ไหว

“ส่วนของผมบอกให้เด็กยกขึ้นมาข้างบนนี้ละกันครับ  ผมจะเฝ้าเรนนี่อยู่ในห้องนี้จนกว่าเธอจะหลับ”  เขารีบหันไปบอกมารดา

“ได้จ้ะ  เดี๋ยวแม่จัดการให้  หนูเรนนี่ถ้าอยากได้อะไรก็บอกพี่เค้านะจ๊ะ  ห้ามเกรงใจเด็ดขาด  แม่ถือว่าหนูเป็นลูกสาวของแม่อีกคนนึงแล้วนะ” 

“ขอบคุณนะคะแม่แป้ง”  เธอบอกพร้อมกับยกมือไหว้  เห็นท่านแล้วก็พาลนึกไปถึงมารดาของเธอ  ท่านเองก็ใจดีเหมือนคุณแม่ของเขาเช่นกัน

“จ้ะลูก”  แป้งหอมยิ้มให้คนทั้งสองแล้วจึงได้ก้าวออกไปจากห้องนั้นอย่างอารมณ์ดี

“แม่ของผมใจดีเหมือนแม่ของคุณรึเปล่า”  คนอยากอวดแม่รีบถาม

“ค่ะ  ท่านใจดีเหมือนคุณแม่ของฉันมาก”  เธอเผลอยิ้มให้เขาอย่างลืมตัว  ทั้งที่กำลังงอนเขาอยู่แท้ๆ

“ดูท่าทางท่านจะชอบคุณมากเลยนะ  ถ้าได้คุณมาเป็นสะใภ้ล่ะก็...”

“พอเลยค่ะ  ชอบพูดให้ฉันเคลิ้มอยู่เรื่อยนะคุณน่ะ  ฉันง่วงแล้วขอนอนก่อนนะคะ”  เธอยื่นถ้วยน้ำมะนาวที่ดื่มจนหมดแล้วคืนให้กับเขา  แล้วขยับตัวนอนราบ  แต่กลับหลับตาไม่ลงเพราะสายตาคู่นั้น

“ไหนว่าจะหลับแล้วไง  ทำไมเอาแต่มองผมแบบนั้นล่ะ”  ถามมาได้  ก็ไม่ใช่เพราะเขามองเธอก่อนหรือไงกัน

“ก็คุณมองฉันแบบนี้  ฉันจะหลับลงได้ยังไงกันล่ะคะ” 

“อ๋อ  ขอโทษด้วยครับ  ถ้าอย่างนั้นผมไม่มองคุณก็ได้”  พูดจบเขาก็ทิ้งตัวลงนอนข้างเธอแล้วกอดร่างนิ่มไว้อย่างมึนๆ

“นี่คุณ  แล้วมานอนกับฉันทำไมคะ ลุกไปเลยนะ”  เธอไม่มีแรงจะสู้กับเขาแล้วนะตอนนี้

“ชู่ว์  อย่าพูดมากสิครับนอนเถอะนะ  ผมจะไม่มองคุณเลย  สัญญา” 

“ไม่มองแต่คุณ...”

“ถ้าคุณยังไม่หยุดพูด  ผมจะหาอะไรมาปิดปากเล็กๆ นี่ซะ  อย่างเช่น...ปากของผม”  บอกเธอพร้อมกับก้มหน้าลงมาหาเธอใกล้ๆ 

“นี่อย่านะคะ  ก็ได้ๆ ฉันจะนอนแล้ว”  เธอรีบหลับตาลงแล้วปล่อยให้เขากอดเธอต่อไป  อย่างน้อยก็ดีกว่าโดนเขาจูบอีก...รึเปล่านะ

“ดีมาก  ว่าง่ายๆ จะได้โตไวๆ นะครับ  ที่รักของผม”  คนเจ้าเล่ห์อดใจไม่ไหวจนต้องจูบที่หน้าผากบางนั้นแผ่วเบาซึ่งเธอก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาโวยวายเขาอีก  เพราะคิดว่ารีบหลับๆ ไปซะน่าจะดีกว่า







++++++++++++++อร๊ายยยยยยยยยยย พี่ชาร์ลีน่าร๊ากกกกกกกกกก++++++++++++



ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

24 ความคิดเห็น