41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 1.22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

คฤหาสน์แฮริสัน

ร่างเล็กถูกวางลงบนเตียงนอนภายในห้องพักแขกของคฤหาสน์หลังงามอย่างเรียบร้อย หลังจากที่มาเฟียหนุ่มอุ้มเธอลงมาจากรถคันหรู ท่ามกลางสายตาของบิดามารดาและสาวใช้อีกหลายคนที่พากันตื่นเต้นกับแฟนสาวกำมะลอของเขาจนตอนนี้

“หน้าตาน่ารักจังเลยนะคะพี่ชาร์ล”  แป้งหอมหันไปคุยกับสามีของเธอที่ยืนดูว่าที่สะใภ้อยู่เคียงกัน

“นั่นสิ ลูกชายของเราก็ตาแหลมเหมือนกันนะเนี่ย” ประมุขของบ้านก็เห็นตามภรรยาของเขา

“ผมฝากคุณแม่ช่วยดูแลเธอก่อนนะครับ ผมขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อยแล้วจะมาดูแลเธอต่อเอง แต่พรุ่งนี้ผมมีประชุมทั้งวัน คงต้องรบกวนคุณแม่อีกครั้ง ถ้าเธอหายดีแล้วผมจะพาเธอกลับโรงแรมเองครับ”

“ได้จ้ะ ไม่ต้องห่วงนะลูก ทางนี้แม่จัดการเอง” แป้งหอมรับคำ สองหนุ่มจึงได้พากันออกไปด้านนอก เพื่อให้สาวๆ ได้ดูแลกันไป

“คุณพ่อมองผมแบบนั้นทำไมครับ” เขาถามเมื่อบิดาเอาแต่มองเขาและยิ้มอยู่อย่างนั้น

“เปล่าหรอกลูก พ่อก็แค่สงสัยว่าสาวน้อยคนนี้ทำไมถึงได้มาตกหลุมลูกชายของพ่อได้น่ะ อีกอย่างพ่อก็ไม่เคยเห็นลูกคบใครจริงจังถึงขนาดพามาที่บ้านเลยสักครั้ง แปลว่าคนนี้...จริงจังใช่รึเปล่า” 

“ครับ ผมจริงจังกับเธอมากและคิดว่าถ้าคุณแม่อยากมีหลานไว้อุ้ม ลูกของผมก็ต้องเกิดกับเรนนี่คนเดียวเท่านั้น” เขาตอบอย่างไม่คิดลังเลเลยสักนิด กลัวแต่คนอุ้มท้องต่างหาก ไม่รู้เธอจะสนใจเข้าร่วมภารกิจนี้กับเขาหรือเปล่า

“ดี เป็นลูกผู้ชายต้องซื่อสัตย์กับหัวใจของตัวเองแบบนี้แหละ ถึงจะสมเป็นลูกของพ่อ ไปๆ ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวก่อน จะได้ไปดูแลน้องต่อ นี่ถ้ายัยชาร์ลอทรู้เข้าคงตื่นเต้นใหญ่โตแน่”

“ก็คงอย่างนั้นครับ ดีที่ยัยตัวแสบไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นผมคงต้องโดนป่วนไม่เป็นอันทำอะไรแน่” เขาอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อคิดไปถึงท่าทางของน้องสาว หากรู้ว่าเขากับเชฟเบเกอรี่คนโปรดของเธอกลายมาเป็นแฟนกัน แม้จะเป็นกำมะลอก็เถอะ

บนเตียงหนา คนป่วยได้รับการเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ซึ่งแป้งหอมนำชุดลำลองของชลธิชามาให้ว่าที่สะใภ้สวมใส่ ไม่นานนักคนไข้ที่หลับสนิทมาตลอดก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามอง

“ฟื้นแล้วเหรอจ๊ะหนู เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงอ่อนโยนที่เธอไม่คุ้นเคย ทำให้หยาดพิรุณต้องหันไปมองด้วยความสงสัย แม้หัวสมองจะหนักอึ้งเพราะโดนพิษไข้เล่นงานก็ตาม

“คุณป้า...เป็นใครคะ” 

“แม่เป็นแม่ของพี่ชาร์ลีจ้ะ เรียกว่าแม่แป้งก็ได้นะ ตอนแรกที่พี่เค้าโทรมาบอกแม่บอกว่าแฟนเค้าชื่อเรนนี่ ป้ายังนึกว่าจะได้เจอสาวผมทองเสียอีก ไม่คิดว่าจะกลายเป็นสาวเอเชียแบบนี้  หนูเป็นคนไทยรึเปล่าจ๊ะ” แป้งหอมถามพลางช่วยประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง

“เอ่อ สวัสดีค่ะ หนูเป็นลูกครึ่งค่ะ คุณแม่เป็นคนไทย คุณพ่อเป็นคนอเมริกัน แต่ว่า...คุณชาร์ลีบอกคุณป้าว่าหนูเป็นแฟนเค้าเหรอคะ” น่าตีนักเชียวผู้ชายคนนี้

“ใช่จ้ะ แล้วตกลงหนูเป็นอะไรกับเค้าเหรอจ๊ะ” คนอาวุโสกว่าถามอย่างสงสัย

“คือว่า...” 

“ตื่นแล้วเหรอครับที่รัก เป็นยังไงบ้าง” 

ยังไม่ทันที่เธอจะได้บอกความจริงกับเจ้าของบ้าน ลูกชายจอมโมเมของท่านก็เข้ามาเสียก่อน แล้วอะไรนะ เขาเรียกเธอว่าที่รักอย่างนั้นเหรอ 

“อ้าว ชาร์ลีมาพอดี ตกลงลูกกับหนูเรนนี่เป็นอะไรกันจ๊ะ ใช่แฟนแน่รึเปล่า ทำไมหนูเค้าถึงตกใจแบบนั้นล่ะ” แป้งหอมรีบถามบุตรชาย

“แน่สิครับคุณแม่ เรนนี่ก็แค่อายน่ะครับ เพราะเธอคิดว่าคุณแม่อาจจะไม่ยอมรับเธอก็ได้” เขารีบแก้ตัว

“นี่คุณคะ ฉันน่ะ...” เชฟสาวอยากจะพูดบ้างแต่ก็ไม่ได้รับโอกาสนั้น

“โถ แม่คุณ คิดอะไรไปเองแบบนั้นล่ะลูก ไม่ต้องกลัวว่าแม่จะไม่ยอมรับหรอกนะจ๊ะ ลูกชายของแม่รักใครแม่ก็รักด้วยทั้งนั้น ยิ่งหนูเป็นคนไทยเหมือนแม่ด้วยแม่ก็ยิ่งเอ็นดูเข้าไปใหญ่เลย ชาร์ลีมาก็ดีแล้วล่ะ แม่ช่วยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้น้องแล้วนะจ๊ะ เดี๋ยวลูกเอายาให้น้องทานนะ แม่จะไปทำน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้งมาให้ จะได้ให้น้องจิบแก้เจ็บคอหน่อย ตามสบายนะจ๊ะหนูเรนนี่ คิดเสียว่าที่นี่เป็นบ้านของหนูก็แล้วกันจ้ะ” แป้งหอมหันไปยิ้มให้กับว่าที่ลูกสะใภ้ที่ถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ ก่อนจะออกไปจากห้องให้หนุ่มสาวได้ดูแลกันต่อไป

“คุณไปบอกคุณป้าแบบนั้นทำไมคะ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะ” เมื่อไร้เงามารดาของเขา เธอก็หันมาวีนใส่คนต้นเรื่องทันที

“โธ่ เรนนี่ ฟังผมก่อนสิครับ ผมมีเหตุผลนะ” เขากลั้นยิ้มแล้วนั่งลงข้างเธอ

“เหตุผลอะไรของคุณกันคะ ฉันบอกแล้วว่าจะนอนที่ห้องคุณก็พาฉันมาที่นี่ ถ้าพี่ชายฉันรู้เข้าจะทำยังไง” ดีนะที่ช่วงนี้พี่ชายบอกว่ามีงานด่วนที่ต่างประเทศเลยไม่ค่อยได้โทรมาเช็คเธอบ่อยเหมือนช่วงแรก

“ถ้าอย่างนั้นผมก็จะบอกพี่ชายคุณเองว่าคุณป่วยและต้องได้รับการดูแล เอาเบอร์เค้ามาสิครับ ผมโทรหาเค้าตอนนี้เลยก็ได้” 

เบอร์พี่ไรอันนี่นะ ให้ก็บ้าน่ะสิ

“ไม่ค่ะ คุณต้องพาฉันกลับโรงแรมเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉัน...ฉัน...” นั่นสิ ถ้าเขาไม่พาไปส่งแล้วเธอจะทำยังไงดี

“เด็กดื้อ คุณป่วยอยู่นะ ทำไมถึงดื้อขนาดนี้ล่ะ นอนพักไปเลยเดี๋ยวผมเอายาให้” เขาส่ายหน้าให้เด็กดื้ออย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะหันไปหยิบยาใกล้ๆ มายื่นให้กับเธอพร้อมกับน้ำดื่ม

“ไม่ค่ะ ถ้าคุณไม่พาฉันกลับ ฉันก็จะไม่ทานยาอะไรทั้งนั้น” คนที่เสียงแหบแห้งยังเถียงไม่เลิก

“ก็ดีครับ ไม่ต้องทานก็ได้ จะได้หายช้าๆ แล้วก็อยู่กับผมที่นี่ไปนานๆ” เขาทำทีเป็นจะวางยาและน้ำไว้ที่เดิม






++++++++++++++ฮ่าๆๆๆๆๆ พี่ชาร์ลีเล่นไม้นี้ คนขี้อ้อนก็ไปไม่เป็นสิคะเนี่ย ++++++++++++++++



ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

24 ความคิดเห็น