41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 1.21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

ยี่สิบนาทีต่อมา อาหารชุดใหม่ก็ถูกนำขึ้นมาเสิร์ฟ คราวนี้เขาไม่ต้องไปเรียกเจ้าของห้องให้ออกมาอีก เพราะหลังจากที่พนักงานจัดอาหารเรียบร้อย เธอก็ก้าวออกมาจากห้องนอนพร้อมด้วยเสื้อยืดคอกลมสีขาวและกางเกงขายาวมิดชิด ยิ่งทำให้คนมองนึกเอ็นดู คิดว่าเธอคงกลัวเขาจะล่วงเกินเธออีกเป็นแน่

“เชิญครับ” เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งอย่างสุภาพ ก่อนที่จะนั่งลงตรงข้ามเธอ

“ขอบคุณค่ะ คุณก็รีบทานเถอะนะคะ ไม่ได้ทานอะไรมาทั้งวันแล้วนี่นา” เธอบอกแต่ไม่ได้มองสบตากับเขา กลับเริ่มตักอาหารจานโปรดขึ้นมาแก้เขิน

“ครับ ผมจะทานเยอะๆ คุณก็เหมือนกันนะ” ตอนนี้เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าเธอคงไม่ได้โกรธแต่น่าจะอายกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้มากกว่า ยิ่งเห็นแบบนี้เขาก็ยิ่งชื่นชมในตัวเธอมากขึ้น เธอมีความรักนวลสงวนตัว ไม่ปล่อยตัวปล่อยใจให้ใครง่ายๆ แบบนี้แหละแม่ของลูกที่เขาตามหาอยู่ ถ้ามารดาของเขาได้พบเธอ ท่านก็จะต้องรักเธอแบบที่เขารัก

เดี๋ยวนะ...เขาบอกว่า...รัก...อย่างนั้นหรือ

“อาหารอร่อยมากค่ะ แต่ฉันทานมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว ขอตัวไปทานยานอนก่อนนะคะ ฉันปวดหัวจริงๆ” เธอไม่ได้โกหก แต่อาการปวดศีรษะมันกำเริบจนแทบลืมตาไม่ขึ้นแถมตอนนี้เธอยังมีอาการหนาวสั่นอย่างเห็นได้ชัด

“ไข้กลับแน่เลยใช่รึเปล่า ขอผมดูหน่อย” เขาไม่สนใจอาหารที่ได้ทานไปเพียงน้อยนิดของตัวเองอีก แต่รีบลุกขึ้นแล้วเดินมาแตะที่หน้าผากของเธอจนได้เห็นว่ามันร้อนผ่าว  เขาจึงรีบอุ้มเธอขึ้นมาทันทีก่อนจะพาเธอมุ่งหน้าไปที่ประตูห้องพักไม่ใช่ห้องนอนของเธอ

“คุณชาร์ลีคะ จะพาฉันไปไหนน่ะ ฉันบอกว่าจะกินยาแล้วนอนไงคะ” เธอดิ้นขลุกขลักแม้จะกลัวตกเพียงใดก็ตาม

“พรุ่งนี้ผมมีประชุมทั้งวันกับลูกค้าจากเอเชีย ผมคงยกเลิกไม่ได้ มาดูแลคุณเหมือนวันนี้ไม่ได้ เพราะฉะนั้นผมต้องหาคนดูแลคุณแทนผมก่อน และผมก็ไม่ไว้ใจใครนอกจาก...คุณแม่ของผม เราจะไปบ้านของผมกัน” 

“อะไรนะคะ นี่คุณ ฉันไม่ไปนะคะ คุณชาร์ลี นี่ฟังฉันบ้างสิคะ ฉันไม่ไปบ้านคุณนะคะ คุณแม่ของคุณจะคิดยังไงกันล่ะ คุณชาร์ลีนี่! ฟังกันหน่อยสิคะ!” เธอพูดกับเขาไปตลอดทาง แต่นอกจากเขาจะไม่ฟังแล้วยังมุ่งมั่นพาเธอออกไปจากโรงแรมโดยไม่ลืมสั่งให้ลูกน้องเข้าไปนำยาของเธอตามมาอีกด้วย

คนป่วยดิ้นจนหมดแรงแล้วก็หลับไปในอ้อมแขนของเขาในที่สุด คนตัวโตจึงได้อุ้มเธอมานั่งตักขณะที่รถคันหรูแล่นออกไปจากโรงแรมซึ่งแน่นอนว่าตลอดทางที่ลงมาด้านล่าง ก็มีสายตาหลายต่อหลายคู่ที่มองมายังพวกเขาด้วยความสนใจ

ระหว่างการเดินทางนั้น เขาก็ได้โทรหามารดาเพื่อแจ้งว่าวันนี้จะมีแขกพิเศษไปที่บ้าน

(“ว่ายังไงลูก”) เสียงมารดารับสายด้วยความอ่อนโยนดังเช่นทุกครั้ง

(“แม่ครับ ผมกำลังจะกลับบ้าน แม่ช่วยบอกเด็กให้เตรียมห้องพักแขกให้ผมหนึ่งห้องนะครับ ผม...จะพาแฟนไปพักที่บ้านของเราชั่วคราว พอดีตอนนี้เธอป่วยอยู่น่ะครับ ผมไม่อยากทิ้งเธอไว้คนเดียว”)

(“อะไรนะลูก แฟน? นี่ตกลงลูกมีแฟนแล้วจริงๆ เหรอจ๊ะ ไม่ได้หลอกแม่นะ”) แป้งหอมเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับหันไปมองสามีที่นั่งอยู่ข้างๆ

(“ครับแม่ เอาไว้ผมค่อยเล่าเรื่องของเธอให้ฟังอีกทีนะครับ ตอนนี้รบกวนแม่ช่วยเตรียมห้องให้ผมก่อน เธอเป็นไข้หวัดน่ะครับทั้งปวดหัวและมีอาการหนาวสั่นมาก เมื่อเช้าผมตามอาหมอมาดูอาการของเธอทีนึงแล้ว แต่เธอดื้อมาก พอดีขึ้นหน่อยก็ไปแช่น้ำ ไข้ก็เลยกลับมาอีกรอบดูจะหนักกว่าตอนแรกด้วยสิ”)

(“ไม่เป็นไรจ้ะลูก เดี๋ยวแม่ช่วยดูแลเธอให้เองนะจ๊ะ ว่าแต่ว่าที่สะใภ้ของแม่ชื่ออะไรเหรอจ๊ะ”)

(“เรนนี่ครับ...เธอชื่อเรนนี่”) เขาตอบพร้อมกับก้มลงมองใบหน้างามที่ซีดเซียวกว่าเดิมมาก

(“ชื่อน่ารักจริง งั้นแค่นี้นะลูก แม่จะไปเตรียมห้องแล้วก็อุปกรณ์เช็ดตัวก่อน หนูเรนนี่มียาทานแล้วใช่รึปล่า”)

(“ครับแม่ ผมเอายาของเธอมาด้วยแล้วครับ”)

(“ดีจ้ะ งั้นลูกรีบพาเธอมาเถอะนะ ที่เหลือแม่จัดการเอง”) 

(“ขอบคุณครับแม่”)

แล้วมารดาของเขาก็วางสายไป ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาออกว่าป่านนี้ที่บ้านของเขาคงจะวุ่นวายกันใหญ่แน่ๆ แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะมีวิธีใดที่จะดูแลเธอได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว

“ขอโทษด้วยนะเรนนี่ที่ผมต้องแอบอ้างให้คุณเป็นแฟนผมแบบนี้” เขากระซิบบอกคนที่ไร้สติ แล้วก็ได้แต่กอดเธอเอาไว้ตลอดจนกระทั่งเดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง

+++++++++++โอ้โห เล่นพาเข้าบ้านไปกราบแม่แป้งแบบนี้ หนูเรนนี่ก็หนีไปไหนไม่รอดสิคะ อิอิ++++++++++++



ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น