41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 1.20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    27 ส.ค. 62


“ไม่ได้นะคะ คุณจะมานอนในห้องนี้กับฉันได้ยังไงกัน”

“แต่ตอนนี้นอกจากผมจะนอนห้องเดียวกับคุณแล้ว ผมยังนอนบนเตียงเดียวกับคุณแล้วก็...กอดคุณอยู่ด้วย” เขาบอก

“งะ...งั้นคุณก็รีบลงไปเลยนะ ฉัน...ฉัน...”

“คุณไม่มีสิทธิ์เลือกแล้วเรนนี่ เพราะคุณเป็นคนอนุญาตให้ผมอยู่เอง เอ...หรือว่าคุณแกล้งลงไปแช่น้ำเล่น เพราะอยากให้ผมอยู่กันแน่น้า...” 

“จะบ้าหรือไงคะ ใครจะทำแบบนั้นกัน คุณจะไปไหนก็ไปเลยนะ ฉันอยากอยู่คนเดียว” เธอรีบพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา ตอนนี้อาการปวดหัวมันกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว ไม่รู้ว่าพิษไข้หรือเพราะผู้ชายคนนี้กันแน่

“ผมไม่ไปหรอก จะนอนกอดคุณอยู่อย่างนี้แหละ” เขาแนบแก้มสากลงบนแก้มนวลแล้วกอดเธอจากด้านหลังทั้งอย่างนั้น

“คุณชาร์ลี...นี่คุณ...ปล่อยนะคะ” เธอพลิกตัวกลับไปมองเขาตาขวาง แต่เขายังมายิ้มยั่วเธออีก

“ไม่ปล่อย” 

“คนบ้า! ปล่อยเลยนะ ฉันป่วยอยู่คุณอย่ามาแกล้งกันได้รึเปล่า ไม่สงสารฉันบ้างหรือไงคะ” เมื่อไม้แข็งใช้ไม่ได้ผล เธอก็เริ่มใช้ไม้อ่อนดูบ้าง 

“ก็ผมห้ามคุณแล้ว แต่คุณดื้อไม่ฟังผมเลยนี่ครับ ที่ผมทำทุกอย่างเพราะห่วงคุณทั้งนั้น คุณนั่นแหละไม่เห็นใจผมเลยหรือไง ตอนที่เห็นคุณสลบอยู่ในอ่าง ผมแทบบ้าอยู่แล้ว ถ้าคุณเป็นอะไรผมจะทำยังไง เรนนี่” 

“ฉัน...” เธอถึงกับพูดไม่ออก เมื่อแววตาของเขามันทำให้หัวใจของเธออ่อนยวบ

“ตลอดชีวิตของผม ผมไม่เคยคิดหรือรู้สึกกับใครแบบคุณมาก่อน คุณรู้มั้ยว่าผมเคยคิดว่าพี่ชายของคุณคือคนรักของคุณ ทำให้ผมต้องตัดใจไม่ออกตามหาคุณทั้งที่ใจอยากทำ พอมาเจอกันในวันนี้แล้วผมได้รู้ความจริงทั้งหมด มันก็ทำให้ผมไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดไปอีก ตอนนี้คุณป่วยผมก็แค่อยากดูแลคุณ แม้จะฉวยโอกาสกับคุณไปบ้างแต่ผมก็ไม่เคยคิดร้ายกับคุณเลยนะ คุณช่วยเข้าใจผมบ้างได้รึเปล่า”

“คุณชาร์ลี”

“อย่าเอาแต่ผลักไสผมเลยนะเรนนี่” เขาอ้อนวอนเธอ

“แต่คุณไม่รู้จักฉันเลยนะคะ คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใครมาจากไหน คุณรู้แค่ว่าฉันเป็นเชฟเบเกอรี่เท่านั้น แล้วคุณก็ไม่เคยคิดจะถามเลยด้วย คุณไม่กลัวว่าฉันจะเป็นคนไม่ดีหรือตั้งใจมาหลอกลวงคุณเหรอคะ”

“นั่นก็เพราะผมไม่สนใจ ผมไม่อยากรู้หรอกนะว่าคุณจะยากดีมีหรือจน เป็นใครมาจากไหน ผมอยากรู้แค่ว่าจะมีทางไหนที่ทำให้หัวใจของคุณเป็นของผมเท่านั้นเอง”

“คุณมันบ้า...บ้าที่สุดเลย คนบ้า...” เธอทุบไปที่อกแกร่งหลายครั้งแต่มันช่างแผ่วเบาราวกับขนนก ก่อนที่น้ำตามันจะค่อยๆ ไหลออกมาด้วยความตื้นตัน

“ผมยอมรับว่าผมมันบ้า แต่ถ้าบ้าแล้วได้มีคุณอยู่ในอ้อมแขนนี้ตลอดไป ผมก็จะบ้าให้ถึงที่สุด บ้าได้มากกว่าที่คุณจะคาดคิดเสียอีก”

“ฉันจะต้องทำยังไงกับคุณดีนะคุณชาร์ลี ฉันควรจะทำยังไงดี” 

หากพี่ชายของเธอรู้เข้า เขาจะจัดการเรื่องนี้ยังไง จะยอมให้เธอคบหากับผู้ชายตรงหน้าหรือเปล่า หรือเขาจะกีดกันดังเช่นทุกคนที่ผ่านมา แล้วผู้ชายคนนี้จะมีอันตรายไหม เธอไม่อยากเห็นเขาเจ็บปวดเพราะความรักที่ไม่สมหวัง ไม่อยากเห็นเขาต้องมีบาดแผลหรือสูญเสียเลือดเนื้อเลยสักนิด

“แค่ทำตามหัวใจของคุณเท่านั้น เรนนี่” เขาจูบที่ริมฝีปากบางนั้นอย่างดูดดื่มอีกครั้ง จูบจนเธอเผลอจูบตอบเขาไปอย่างเงอะงะ

สองร่างกอดรัดกันแน่นบนเตียงนอนขนาดคิงส์ไซส์ เสื้อคลุมของเธอค่อยๆ ถูกเขาปลดออกอย่างเชื่องช้าจนกระทั่งเหลือเพียงชุดนอนตัวบางที่ไม่อาจปกปิดความอวบอิ่มของกายสาวได้เลยแม้แต่น้อย

มือหนาลูบไล้ไปทั่วเอวคอดกิ่ว เลื่อนมาจนถึงทรวงสาวกลมกลึง นั่นแหละถึงทำให้เธอได้สติ

“อย่าค่ะ ไม่...อย่าทำแบบนี้” เธอรีบคว้ามือเขาเอาไว้แล้วดันร่างหนาให้ออกห่าง

“ผมขอโทษเรนนี่ ผม...”

“ได้โปรด ถ้าคุณจริงใจกับฉันจริงๆ ก็อย่าทำเหมือนฉันเป็นผู้หญิงไร้ค่าไร้ราคาอีกเลยนะคะ” 

“เรนนี่อย่าเพิ่งคิดไปไกลแบบนั้นนะครับ ผมขอโทษ ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว อย่าโกรธผมเลยนะ ผมไม่เคยเห็นคุณไร้ราคาเลย คุณคือคนที่มีค่าที่สุดของผมนะ” เขารีบอธิบายก่อนที่เธอจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่

“ฉันปวดหัวค่ะ อยากพักก่อน” เธอบอกแค่นั้นแล้วจึงนอนหันหลังให้เขา อันที่จริงมันเป็นเพราะเธอแต่งตัวไม่เรียบร้อยนักเลยไม่อยากเผชิญหน้ากับเขานานกว่านี้เท่านั้น แต่เขากลับเข้าใจว่าเธอคงจะโกรธเขาไปแล้ว

“แต่คุณยังไม่ได้ทานมื้อเย็นเลยนะ  ทานหน่อยนะครับแล้วจะได้ทานยา ถ้าคุณไม่อยากเห็นหน้าผม ผมก็จะกลับไปก่อน แล้ว...พรุ่งนี้ผมจะมาหาคุณใหม่” เขาบอกแต่ก็ไร้การตอบรับจากเธอ

“อาหารอยู่ข้างนอก แต่ผมจะยกมาไว้ให้คุณในนี้นะ เรนนี่ ได้โปรด...ผมแค่เป็นห่วงคุณจริงๆ” ไม่รู้ว่านิยามของคำว่า ‘อกหัก’ มันเป็นยังไง แต่ตอนนี้เขาคิดว่าคงเข้าใกล้กับคำนั้นเต็มทีเมื่อเธอไม่คิดจะหันกลับมามองเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ร่างสูงค่อยๆ ก้าวลงไปจากเตียงอย่างอ่อนแรง แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้อง เธอก็พูดกับเขาอีกจนได้

“ฉันแค่แต่งตัวไม่เรียบร้อยเลยไม่อยากนั่งคุยกับคุณในสภาพนี้ ขอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ แล้วจะออกไปทานมื้อเย็นกับคุณ” เพียงเท่านั้นใบหน้าที่เศร้าหมองในตอนแรกของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างขึ้นมาในทันที

“ได้ครับ เชิญคุณตามสบายเลยนะ ผมจะออกไปรอด้านนอกเอง แต่อาหารคงจะเย็นชืดหมดแล้ว ผมจะสั่งให้เค้าทำมาใหม่นะครับ รอไม่เกินยี่สิบนาทีเท่านั้น” 

“ค่ะ” เธอตอบรับสั้นๆ เขาจึงได้รีบออกไปจากห้องเพื่อสั่งอาหารจานใหม่มาให้เธอ

หยาดพิรุณค่อยๆ ดันตัวขึ้นมานั่งบนเตียงก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีอยู่เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเสียใหม่ นึกกระดากอายนักที่เมื่อครู่นี้เธอนอนอยู่กับชายแปลกหน้าโดยไม่ได้สวมใส่ชั้นในเลยแม้แต่ชิ้นเดียว แล้วก็นึกขอบคุณเขาที่ไม่ล่วงเกินเธอในตอนที่ไร้สติ ไม่รู้ว่าหากเป็นผู้ชายคนอื่น เธอจะอยู่รอดปลอดภัยมาจนถึงตอนนี้หรือไม่ แม้ว่าจะโดนเขาขโมยจูบไปถึงสองครั้งก็ตาม





++++++++++++++++++++โถๆๆๆๆ สงสารพี่ชาร์ลี นึกว่าจะโดนน้องเทซะแล้วววววว อีพี่น่าร๊ากกกกกกกกกก เมื่อไหร่เรนนี่จะร๊ากจะซะทีน้าาาาา++++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น