41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 1.19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 ส.ค. 62

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตอนนี้อาหารหน้าตาน่ารับประทานพร้อมเสิร์ฟอยู่บนโต๊ะแล้ว แต่ยังไร้วี่แววว่าเจ้าของห้องจะออกมาทาน มาเฟียหนุ่มจึงตัดสินใจไปเคาะประตูห้องนอนของเธอ 

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“อาหารมาแล้วนะครับ คุณแต่งตัวเสร็จรึยัง” เขาตะโกนเรียก แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ

“เรนนี่ คุณได้ยินผมรึเปล่า” 

“...” เงียบ ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมาเช่นเคย

“เรนนี่! คุณเป็นอะไรรึเปล่า! ถ้าคุณไม่ตอบ ผมจะเข้าไปแล้วนะ เรนนี่!” เขาตะโกนถามเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนลูกบิดเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องนอนของเธอนั้นว่างเปล่า มีเพียงเสื้อผ้าที่เธอเตรียมไว้แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าเท่านั้น อย่าบอกนะว่า...

ไวเท่าความคิด เขารีบมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำซึ่งอยู่ด้านในทันที และเมื่อตะโกนเรียกเธออีกหลายครั้ง ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา เขาจึงตัดสินใจพังประตูเข้าไป

โครม!

ประตูห้องน้ำล้มครืนลงไป แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็คือร่างเล็กที่นอนแน่นิ่งอยู่ภายในอ่างอาบน้ำ

“เรนนี่!” เขารีบหันไปคว้าเสื้อคลุมที่วางอยู่ไม่ไกล แล้วนำไปคลุมร่างเธอเอาไว้ ก่อนจะรีบอุ้มเธอขึ้นมาจากน้ำแล้วพาไปที่เตียงด้วยความตกใจ

“เรนนี่! ได้ยินผมรึเปล่า เรนนี่...ทูนหัว ตอบผมหน่อยสิ” เขาเขย่าร่างเล็กที่เริ่มสั่นเทาจนน่าใจหาย แล้วเธอก็เริ่มละเมอออกมา

“หนาว...คุณแม่ขา...หนูหนาว...” 

“โธ่ เด็กดื้อ ผมบอกแล้วว่าอย่าอาบน้ำไม่เชื่อกันบ้างเลย” เขารีบลุกจากเตียงแล้วหาผ้าเช็ดตัวมาเช็ดให้กับเธอจนแห้งสนิท ดีที่เธอรวบผมเอาไว้ทำให้ผมไม่เปียกตอนอาบน้ำ เขาจึงปลดผ้าคาดผมออกแล้วไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดนอนมาสวมใส่ให้กับเธอ

ชุดนอนผ้าเรียบลื่นพร้อมเสื้อคลุมถูกสวมใส่ลงบนร่างเล็กโดยไร้ชั้นในทั้งสองชิ้น เพราะเขาไม่อยากแตะต้องในส่วนสงวนของเธอมากไปกว่านี้ แต่ยิ่งเห็นเธอหนาวสั่น เขาก็ยิ่งลนลาน แม้จะนำผ้าห่มมาคลุมจนถึงลำคอของเธอแล้ว แต่อาการของเธอก็ดูจะไม่ดีขึ้นสักนิด

“หนาว...หนาว...” ร่างเล็กละเมอบอกเพียงคำนี้ เขาจึงคิดได้เพียงวิธีเดียวที่จะเพิ่มความอบอุ่นให้กับเธอได้

“ผมขออนุญาตนะเรนนี่” บอกคนที่ไม่ได้สติเพียงแค่นั้น เขาก็ตัดสินใจก้าวขึ้นไปบนเตียงแล้วแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา โดยถอดเสื้อสูทและเนกไทออกพาดไว้ข้างๆ พร้อมทั้งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสามเม็ดบนออกแล้วจึงรั้งร่างเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเพื่อให้ร่างกายของเขาเป็นแหล่งผลิตความอบอุ่นให้กับเธอ ก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมสองร่างเอาไว้อีกชั้น

ร่างเล็กยังคงสะท้านไหวในอกแกร่ง เขาเฝ้าจูบซับไปทั่วหน้าผากและแก้มซ้ายขวาของเธอด้วยความห่วงหาและกังวลใจกระทั่งเวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง เธอจึงค่อยๆ สงบลงแล้วดวงตาคู่งามก็ปรือขึ้นมองเขา

“คุณ...”

“ทำไมคุณถึงได้ดื้อขนาดนี้นะเรนนี่ ถ้าคุณเป็นอะไรไปผมจะทำยังไง คุณอยากเห็นผมบ้าตายนักหรือไงกัน” เขากระซิบแผ่วข้างใบหูเล็กนั้น พร้อมกับมองสบดวงตาคู่งามที่อ่อนแรงเต็มที

“ฉัน...เผลอหลับไป...แล้ว...” เธอพยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้แต่ก็เลือนลางเต็มที

“คิดว่าคุณคงยังหลับไปไม่นาน เพราะน้ำยังอุ่นอยู่ ถ้านานกว่านี้คงได้เป็นปอดบวมแน่รู้รึเปล่า ดูสิตัวร้อนขึ้นมาอีกจนได้ ทำไมถึงได้ดื้อขนาดนี้นะ” เขาว่าให้พร้อมกับไล้มือไปทั่วใบหน้างามที่กลับมาร้อนผ่าวอีกครั้ง

“ฉัน...ขอโทษค่ะ ฉัน...”พยายามดันตัวเขาออกห่าง แต่เหมือนเขาจะโอบรัดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

“เด็กดื้อ  ต่อไปนี้ผมจะมานอนเฝ้าคุณตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงจนกว่าคุณจะหายดี แล้วก็...คุณต้องโดนลงโทษ” บอกพร้อมกับก้มหน้าลงมามองเธอจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

“ลงโทษ? นี่คุณ...อื้อ...” ริมฝีปากบางไม่ทันได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อ เพราะตอนนี้มันถูกปากหนาทาบทับลงมาอย่างพอดิบพอดี  

เขาพลิกตัวนอนคร่อมร่างเล็กเอาไว้แล้วจูบคนดื้ออย่างดูดดื่ม ไม่คิดกังวลว่าตัวเองจะติดไข้หวัดจากเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

จูบครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนนัก เพราะไม่ใช่แค่เพียงริมฝีปากแตะกัน แต่เขากลับสอดเรียวลิ้นร้อนเข้าไปฉกชิมความอุ่นอ้าวภายในโพรงปากสาวแล้วดูดกลืนลิ้นเล็กอย่างโหยหา เล่นเอาเธอไม่อาจควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองได้อีกแล้ว

เนิ่นนานที่เขามอบสัมผัสอันซ่านสยิวนี้ให้กับเธอ ก่อนที่เขาจะยอมผละออกห่างแต่ก็ไม่ได้ไกลเท่าใดนัก

“ถ้าคุณดื้ออีก ผมจะลงโทษคุณมากกว่านี้” เขากระซิบเสียงแผ่วพร่า นัยน์ตาทรงเสน่ห์จับจ้องไปยังริมฝีปากของเธออยู่อย่างนั้น

“คุณ...จูบ...จูบฉันอีกแล้ว” เธอพูดราวกับคนที่กำลังละเมอ

“จริงๆ แล้วครั้งนั้นไม่น่าเรียกว่าจูบหรอกนะ แต่ครั้งนี้ผมไม่ปฏิเสธ ใช่ ผมจูบคุณ จูบด้วยความตั้งใจอย่างที่สุด” เขายอมรับโดยไม่มีเงื่อนไข

“ทำไม...”

“ข้อแรก...เพราะว่าคุณดื้อมาก คุณทำให้ตัวเองป่วยกว่าเดิมทั้งที่ผมห้ามแล้ว ส่วนข้อสอง...เพราะผมอยากจูบคุณ เรนนี่...” เขาสารภาพออกมาตามตรง ก็เธอน่าจูบนี่ ขนาดป่วยจูบของเธอยังหวานถึงเพียงนี้

“คนฉวยโอกาส ฉัน...ไม่ให้คุณอยู่ด้วยแล้ว กลับไปเลยนะ” ไม่รู้ว่าที่ไล่เขาเพราะเธอโกรธหรือว่าอายกันแน่ แต่ที่รู้ตอนนี้คือเธอไม่กล้ามองตาของเขาอีกแล้ว โอย...อยากจะเป็นลมให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยคนอะไรจะพูดตรงขนาดนี้

“ได้ยังไงกัน คุณเป็นคนบอกเองนะว่าถ้าคุณป่วยหนักกว่าเดิม คุณจะยอมให้ผมนอนเฝ้าคุณ เพราะฉะนั้นนับตั้งแต่วันนี้ไป โซฟาตัวนั้นจะเป็นที่นอนของผม” เขาชี้ไปยังโซฟาตัวใหญ่ที่ใกล้กับประตูระเบียงห้องนอนและประกาศความเป็นเจ้าของเรียบร้อยโดยไม่ถามความสมัครใจของเธอแม้แต่คำเดียว




+++++++++++โอ้โห หน้ามึนมากค่าาาา พี่ชาร์ลี 555+++++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

24 ความคิดเห็น