41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 1.18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    26 ส.ค. 62

หลายชั่วโมงผ่านไป

หลังจากที่นอนหลับสนิทมานาน ร่างเล็กก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และเมื่อปรับโฟกัสสายตาแล้ว เธอก็พบคนที่บอกว่าจะไปเฝ้าข้างนอก กลับมานั่งฟุบหลับอยู่ข้างเตียง โดยในมือของเขามีมือของเธอเกาะกุมเอาไว้และเมื่อเธอพยายามดึงมือกลับ เขาก็ตื่นขึ้นมาแทบจะทันทีซ้ำยังกุมมือเธอให้แน่นกว่าเดิมเสียอีก

“ตื่นแล้วเหรอครับ ดีขึ้นบ้างรึยัง” เขาไม่ถามเปล่ากลับขยับมานั่งข้างเธอบนเตียงพร้อมกับใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่มาแตะตรงหน้าผากของเธออีกด้วย

“ค่ะดีขึ้นมากแล้ว ไม่ค่อยปวดหัวเท่าไหร่แล้วค่ะ ไหนคุณบอกว่าจะอยู่ข้างนอกไงคะ ทำไมมานอนตรงนี้ได้ล่ะ” 

“เอ่อ...ผม...”

“แอบเข้ามาตอนฉันหลับสินะคะ” เธอตอบแทนให้พร้อมกับมองค้อนเขาเล็กน้อย เขาเลยได้ยิ้มเจื่อน 

“ครับ” ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะย่องออกไปก่อนที่เธอจะตื่น แต่เขาดันเผลอหลับไปกับเธอเสียได้ น่าอายชะมัด

“กี่โมงแล้วคะตอนนี้” เธอถามพร้อมกับดันตัวเองให้ขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงอีกครั้งโดยมีเขาช่วย

“เกือบสี่โมงแล้วล่ะ หิวรึเปล่า ผมจะได้สั่งอาหารมาให้ ทานเสร็จจะได้ทานยาต่อ” 

“ยังค่ะ แล้วนี่คุณได้ทานอะไรบ้างรึยังคะ มาเฝ้าฉันตั้งแต่เช้าแล้ว” เธอถามด้วยความเกรงใจ

“ยังครับ” เขาตอบตามจริงเพราะตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้า เขาก็ดื่มกาแฟดำไปเพียงแก้วเดียวจนกระทั่งตอนนี้

“โธ่ แล้วทำไมไม่หาอะไรทานหน่อยล่ะคะ เกิดคุณล้มป่วยหรือติดหวัดฉันขึ้นมา ฉันจะรับผิดชอบยังไงไหวล่ะคะ” 

“ถ้าผมป่วย คุณก็ดูแลผมสิครับ ดีรึเปล่า” แทนที่เขาจะวิตกกังวลใจกลับยิ้มร่าอย่างมีความสุขราวกับคนที่อยากป่วยจนน่าหมั่นไส้

“คุณนี่ล่ะก็ ฉันจะทำยังไงกับคุณดีนะคะ ดื้อเหลือเกิน” เธอลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

“ก็ชอบผมสิครับ ผมจะได้มีกำลังใจไม่ป่วยง่ายๆ ไง” เขาตอบหน้าตาย

“คนบ้า” เธอว่าให้แต่ก็อดยิ้มไม่ได้

“แน่ะ มาว่าผมบ้าอีก แต่บางทีผมก็อาจจะบ้าอย่างที่คุณบอกก็ได้นะ แต่...บ้ารักน่ะ” พูดเองก็รู้สึกเขินอยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าพูดอะไรแปลกๆ แบบนี้ได้

“พอเลยค่ะ พูดเล่นอยู่นั่นแหละ ไปสั่งอาหารมาทานด้วยกันดีกว่านะคะ อ้อ ครั้งนี้ไม่ต้องป้อนนะ ฉันจะทานเอง คุณก็จะได้ทานบ้าง ทานเสร็จก็กลับได้แล้วค่ะ เดี๋ยวพนักงานเค้าก็ตามหาท่านประธานกันให้วุ่นหรอก หายมาตั้งแต่เช้าแบบนี้น่ะ” 

“ใจร้าย พอหายดีก็จะไล่ผมอีกแล้วนะครับ ไม่เห็นใจผมบ้างเลยหรือไงกัน” คนตัวโตเป็นฝ่ายมองค้อนเธอบ้าง 

“ก็บอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ได้ไล่ แต่ฉันเกรงใจคุณจริงๆ นะคะ เข้าใจกันหน่อยได้รึเปล่า อีกอย่างฉันก็ไม่อยากให้คุณมาติดหวัดจากฉันจนต้องเสียงานด้วย ถ้าคุณอยากเจอฉันก็มาหาได้ทุกวันนี่คะ ถ้าฉันไม่อยู่ที่ห้องก็อยู่ที่ร้านเท่านั้นเอง” 

“งั้นเอาเบอร์คุณมาก่อนสิครับ จนถึงตอนนี้ผมยังไม่มีเบอร์คุณเลยนะ รอให้คุณโทรหาคุณก็ไม่โทรมาเลยน่ะ” เขาต่อรอง อย่างน้อยถ้าได้เบอร์ของเธอมา เขาก็คงจะอุ่นใจกว่านี้

“คนอะไรเอาแต่ใจตัวเองชะมัดเลย” เธอว่าให้แต่ก็ยอมหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาปลดล็อก แล้วยื่นให้กับเขา

“กดเบอร์คุณแล้วโทรออกได้เลยค่ะ” เมื่อเธออนุญาตแล้วเขาก็ไม่รอช้าที่จะรับโทรศัพท์มือถือของเธอมากดโทรออกหาเบอร์ส่วนตัวของเขา จนเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังแล้ว เขาจึงช่วยจัดการบันทึกเบอร์เขาในเครื่องของเธอเรียบร้อย แม้จะนึกน้อยใจอยู่บ้าง ที่จนป่านนี้เธอยังไม่คิดจะเพิ่มรายชื่อของเขาเข้าไปในเครื่องเธอเสียที แต่ก็คิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอป่วยอยู่อาจจะไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าใดนัก

“เรียบร้อยนะคะ” เธอถามพร้อมกับเก็บโทรศัพท์เอาไว้ที่เดิม 

“ครับ งั้นผมจะสั่งอาหารขึ้นมาทานกับคุณก่อนนะ แล้ว...ผมจะกลับ” บอกเหมือนคนที่ต้องตัดสินใจในเรื่องที่ไม่เต็มใจนัก

“ค่ะ” เธอยิ้มให้เขา

“ไปเข้าห้องน้ำรึเปล่าครับ เดี๋ยวผมพาไป”

“คุณไปสั่งอาหารเถอะค่ะ คราวนี้ฉันไปเองได้จริงๆ ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” บอกเพราะไม่อยากถูกเขาอุ้มอีกหรอก คนอะไรชอบฉวยโอกาสกับเธออยู่เรื่อยสิน่า

“ก็ได้ครับ ผมจะไปรอข้างนอกนะ” 

“แล้วอย่าแอบเข้ามาอีกนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันจะคิดว่าคุณมีจุดประสงค์ร้าย” เธอแกล้งขู่และมันก็ดูเหมือนจะได้ผลดีทีเดียว

“โธ่ คุณน่ะ ผมก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง เอาเป็นว่าผมจะไม่เข้ามาในห้องนี้อีกถ้าคุณไม่อนุญาตนะครับ อย่าเพิ่งหาว่าผมเป็นพวกโรคจิตแบบนั้นสิ” เขาโอดครวญอย่างน่าสงสาร

“ฉันยังไม่ได้บอกว่าคุณเป็นพวกโรคจิตเลยนะคะ คุณพูดเองนะ” เธอแอบเย้า

“เรนนี่...” มาเฟียหนุ่มทำหน้างอกว่าเดิมเสียอีก เล่นเอาเธอถึงกับหัวเราะออกมาจนได้

“โอเคๆ ฉันไม่แกล้งคุณแล้วก็ได้ ออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะ ฉันอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อย เหนียวตัวไปหมดแล้วค่ะ”

“อาบน้ำ? แต่ว่าคุณยังไม่หายดีเลยนะ ผมว่าแค่เช็ดตัวก่อนดีกว่านะครับ”

“ฉันจะอาบไม่นานหรอกค่ะ แค่เช็ดตัวมันไม่สดชื่นพอน่ะ”

“แต่...”

“เอาเป็นว่าถ้าฉันอาบน้ำแล้วป่วยหนักกว่าเดิม ฉันจะยอมให้คุณมานอนเฝ้าทั้งวันเลยดีมั้ยคะ จะไม่บอกให้กลับไปไหนเลยด้วย” เธอบอกเพราะมั่นใจว่าตัวเองดีขึ้นมากแล้วจริงๆ และการต้องอยู่ในสภาพนี้มันก็ไม่ทำให้เธอสดชื่นเลยสักนิด

“รับปากผมแล้วนะ ถ้าคุณป่วยหนักกว่าเดิม ผมจะไม่ยอมไปไหนแล้วด้วย” แม้จะอยากให้เธอหายดีมากกว่าป่วยไข้ แต่ในเมื่อเธอกล้าท้าทายเช่นนี้เขาก็จะไม่ใจอ่อนให้เหมือนกัน

“ค่ะท่านประธาน ออกไปได้แล้วนะคะ อ้อ ถ้าจะกรุณารบกวนสั่งอาหารเป็นสปาเก็ตตี้หรือมักกะโรนีเมนูเห็ดให้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ” 

“รับทราบครับคุณเชฟ” เขาก้มศีรษะเหมือนรับคำสั่งของเจ้านายเล็กน้อย ก่อนจะก้าวออกไปจากห้องของเธอเพื่อให้เจ้าของห้องได้ทำธุระส่วนตัวได้อย่างสบายใจ



++++++++++++++++สองคนนี้เค้าน่ารักดีเนาะ อิอิ เขินนนนนนนนนนนนน+++++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

24 ความคิดเห็น