41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,938
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    10 ก.ค. 62

               คฤหาสน์คอนเนอร์ รัฐแมริแลนด์

“คุณพ่อขา...สัปดาห์หน้าหนูขอไปนิวยอร์กนะคะ ร้านขนมสาขาใหม่ใกล้เปิดแล้ว หนูอยากไปดูความเรียบร้อยและทำขนมขายด้วยตัวเอง พอลูกค้าเริ่มคุ้นเคยซักเดือนสองเดือนแล้วหนูจะกลับค่ะ” 

เสียงหวานมาพร้อมกับจูบหนักๆ ที่แก้มสากของบิดา ทำให้ริคาโด้ คอนเนอร์ ในวัย 66 ปี   ต้องหันไปจูบตอบพร้อมรอยยิ้มเต็มดวงหน้า

“ให้พี่ชายหนูไปด้วยนะลูก หนูไปคนเดียวพ่อเป็นห่วง” คุณพ่อจอมหวงลูกสาวหันไปมองบุตรชายคนโตที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ไม่ไกลกันนัก ในขณะที่มารดาของสองพี่น้องกำลังจัดขนมใส่จานอยู่ใกล้กัน

“ไม่เอาหรอกค่ะ ขืนให้พี่ไรอันไปด้วย เดี๋ยวก็ได้ส่งสายตาพิฆาตไปหาลูกค้าของหนูจนหนีกระเจิงกันไปอีก จำตอนที่พี่เค้าไปสาขา ดี.ซี. กับหนูไม่ได้เหรอคะ แค่มีลูกค้าผู้ชายมาส่งยิ้มให้หนูพี่ไรอันก็แทบจะสั่งบอดี้การ์ดให้ลากเค้าออกไปซ้อมอยู่แล้ว” เธอบอกพลางหันไปมองพี่ชายที่นั่งทำหน้านิ่งด้วยความหงุดหงิดใจ

“ก็มันไม่ได้แค่ยิ้มให้เรา พี่เห็นสายตาที่มันมองเรา พี่ก็รู้แล้วว่ามันคิดจะทำอะไรๆ เราบ้างน่ะ เราก็เหลือเกินนะชอบมองโลกในแง่ดีอยู่เรื่อย ผู้ชายพวกนั้นมันไว้ใจได้ที่ไหนกัน ลองปล่อยให้เราอยู่กับมันตามลำพังสิ รับรองเราได้อุ้มท้องแล้วร้องไห้กลับมาให้พี่โอ๋แน่” 

“พี่ไรอัน! พูดอะไรคะน่าเกลียด! หนูไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายแบบนั้นซะหน่อย อย่าคิดว่าผู้หญิงของพี่ง่าย แล้วน้องสาวพี่จะต้องง่ายตามนะคะ คุณพ่อดูพี่ไรอันพูดสิคะไม่น่ารักเลยสักนิด” เธอหันไปมองค้อนพี่ชายปากร้าย แล้วก็หันกลับมาอ้อนบิดาต่อ

“พ่อก็ตามใจยัยตัวเล็กเกินไป ต้องสอนให้น้องหัดมองโลกในมุมอื่นบ้างนะครับ ไม่ใช่ไปส่งยิ้มให้คนแปลกหน้าเค้าไปทั่วแบบนี้ ผู้ชายเค้าจะหาว่าน้องไปอ่อยเค้าเปล่าๆ” คนเป็นพี่ยังไม่เลิกบ่น

“พี่ไรอัน!”

“พอเลยๆ ทั้งสองคนนั่นแหละ ทะเลาะกันทุกวันไม่เบื่อหรือไงลูก มากินขนมกันเถอะนะ พักรบก่อนเร็วเข้า” ดุจตะวัน คอนเนอร์ ในวัย 50 ปี  มองหน้าทายาททั้งสองอย่างอ่อนใจ ก็รู้หรอกว่าคนพี่นั้นหวงน้องสาวถึงขั้นสุด ส่วนคนน้องก็ดื้อเงียบแล้วก็มองโลกใบนี้แต่ในด้านดีเหมือนกับเธอมาตลอดเพราะได้รับการปกป้องและดูแลราวกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์บนหอคอยงาช้าง 

“นั่นสิลูก ทะเลาะกันตั้งแต่เด็กจนโตกันแล้วนะ แต่ก็จริงอย่างที่พี่เค้าบอกนะลูก ผู้ชายน่ะไม่ว่าหน้าไหนก็ไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้น นอกจากพ่อกับพี่ชายของหนู ที่พี่เค้าพูดก็เพราะเค้าเป็นห่วงหนูเข้าใจรึเปล่า” ริคาโด้บอกพลางยื่นมือไปรับจานขนมจากภรรยาที่ส่งมาให้

“เป็นห่วงเฉยๆ ก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องตามไปคุมกันทุกเมืองแบบนี้เลย หนูโตแล้วนะคะ เรียนจบปริญญาแล้ว อายุก็ยี่สิบสามแล้ว ห่างกับพี่เค้าแค่ห้าปีเอง ไม่ใช่เด็กห้าขวบที่เค้าต้องคอยอาบน้ำให้เมื่อไหร่กัน หนูก็แค่อยากทำอะไรโดยไม่ต้องอยู่ในสายตาพี่เค้าบ้าง หนูอยากภูมิใจว่าหนูสร้างทุกอย่างด้วยความสามารถของตัวเอง หนูดูแลตัวเองได้ คุณพ่อกับพี่ไรอันก็น่าจะเห็น อีกอย่างหนูก็ไม่เคยคิดอยากมีแฟนหรืออยากชอบใครด้วย หนูก็แค่จะไปทำงานที่หนูรักเท่านั้นเอง ถ้าพี่ไรอันเป็นห่วงจะส่งบอดี้การ์ดไปดูแลแทนก็ได้นี่คะ แต่หนูไม่อยากให้พี่ต้องเสียงานเพราะต้องตามไปเฝ้าหนูอีก หนูรู้ว่างานที่บริษัทก็ยุ่งมากอยู่แล้ว” เธอพยายามอธิบายให้พวกเขาทั้งสองเข้าใจ

“แต่ว่า...” ไรอันตั้งท่าจะคัดค้าน เพราะเขาไม่เคยยอมให้น้องสาวอยู่นอกสายตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว จะว่าเขาหวงน้องก็ยอมรับ ก็เขามีน้องสาวอยู่คนเดียว ไม่ให้หวงเธอจะให้ไปหวงใครได้อีก เรียกว่าทั้งหวงทั้งห่วงเลยก็ว่าได้

“แม่ว่าทั้งพ่อทั้งลูกนั่นแหละ เลิกทำตัวเป็นเจ้าชีวิตยัยตัวเล็กของเราได้แล้วนะคะ แม่เข้าใจน้องนะไรอัน ผู้หญิงเราน่ะไม่อยากเป็นภาระให้ผู้ชายคนไหนหรอก เราอยากแสดงให้เห็นว่าเราดูแลตัวเองได้ อย่าลืมสิว่า ถ้าหากวันนึง พ่อ แม่หรือว่าไรอันไม่อยู่แล้ว คนที่จะดูแลเรนนี่ได้ดีที่สุดก็คือตัวของน้องเอง หรือว่าลูกอยากเห็นน้องทำอะไรไม่เป็นได้แต่แบมือขอความช่วยเหลือจากคนอื่นตลอดไปกันล่ะ” ดุจตะวันพูดเตือนสติบุตรชายเพราะเข้าใจความรู้สึกของบุตรสาว

“แต่ผมก็ให้น้องได้ทำร้านขนมอย่างที่น้องชอบแล้วนี่ครับ ใช่ว่าผมจะบงการชีวิตน้องทั้งหมดเมื่อไหร่กัน” เขายังอดค้านไม่ได้

“ชีวิตของคนๆ นึง มันไม่ใช่แค่ว่าได้ทำงานที่เค้ารักอย่างเดียวนี่ลูก ไรอันต้องปล่อยให้น้องได้เผชิญกับปัญหาที่น้องอาจจะต้องพบเจอด้วยตัวเอง อย่างถ้าหากมีคนมาจีบน้อง ก็ให้น้องตัดสินใจเองว่าน้องจะจัดการกับคนพวกนั้นยังไง ให้น้องได้เลือกเองว่าจะรับหรือตัดใครออกไปจากชีวิต ไม่ใช่ว่าไรอันต้องตัดสินใจแทนน้องหมด หรือปัญหาของที่ร้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการจัดหาสถานที่ ตกแต่งร้าน เจรจาตกลงเรื่องต่างๆ ก็ควรให้น้องได้จัดการด้วยตัวเอง ไม่ใช่เราจัดการให้หมด แล้วให้น้องมีหน้าที่แค่ทำขนมขายเท่านั้น แบบนั้นเค้าไม่เรียกปล่อยหรอกนะ ลูกแค่ขีดเส้นทางให้น้องไว้แล้ว เพียงแต่มันเป็นเส้นทางที่น้องรับได้เท่านั้นเอง” ดุจตะวันเข้าข้างบุตรสาวเต็มที่ในเรื่องนี้ เพราะเธอเห็นทั้งสามีและบุตรชายคอยโอบอุ้มเจ้าหญิงน้อยมาเนิ่นนานจนเกินไปแล้ว

“แต่ผม...เป็นห่วงน้องนี่ครับแม่ ผมไม่อยากให้น้องต้องพบกับความผิดหวัง ไม่อยากให้ใครมาทำให้น้องของผมร้องไห้ ผม...” เมื่อได้ยินพี่ชายพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าหมอง คนเป็นน้องก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมานั่งข้างเขาแล้วโอบกอดพี่ชายเอาไว้ด้วยความซาบซึ้งใจ





++++++++++++++โถๆๆๆๆ พี่ชายเค้าก็ห่วงน้องสาวเนาะ น่าร๊ากกกกกกกก+++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

24 ความคิดเห็น