41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 1.17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,626
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 ส.ค. 62

 “แต่ว่า...”

“อย่าดื้อสิครับ รีบทานเร็วเข้าเดี๋ยวมันจะเย็นซะก่อนทานไม่อร่อยกันพอดี” เขาไม่พูดเปล่า กลับตักอาหารมาป้อนเธอจนได้ เธอจึงทำได้เพียงอ้าปากรับอาหารเข้าปากแล้วก็แทบจะสำลักในทันที

“เรนนี่! เป็นอะไรรึเปล่าครับ ผมขอโทษนะ ดื่มน้ำก่อนครับ” เขารีบวางชามข้าวต้มลงแล้วหันไปรินน้ำใส่แก้วมายื่นให้เธอทันที

“ร้อนค่ะร้อน คุณต้องเป่าก่อนนะคะ” เธอรีบบอก

“โอ...ขอโทษครับ ผมลืมไปว่ามันร้อนอยู่ เดี๋ยวผมป้อนให้ใหม่นะครับ ผมจะเป่าให้คุณก่อนด้วย อย่าเพิ่งโกรธผมนะ” คนที่ไม่เคยดูแลเอาใจใส่ใครขนาดนี้มาก่อนในชีวิตถึงกับทำตัวไม่ถูก ตอนนี้เขาตักข้าวต้มคำใหม่ขึ้นมา แล้วค่อยๆ เป่าจนแน่ใจว่ามันไม่น่าจะร้อนดังเช่นคำแรกอีกแล้ว จึงส่งให้เธออีกครั้ง

หยาดพิรุณยิ้มบางให้กับท่าทีตั้งอกตั้งใจนั้น ก่อนที่เธอจะเริ่มทานอาหารต่อ คำแล้วคำเล่าที่เขาส่งมาให้จวบจนเธออิ่มแม้ว่าจะทานไปได้ไม่มากนัก เพราะพิษไข้ทำให้ลิ้นของเธอไม่อาจรับรู้รสชาติความอร่อยตรงหน้าได้เลยแม้แต่นิดเดียว แต่ก็จำต้องทานเพื่อจะได้ทานยาแล้วพักต่อไป

“ทานยาแล้วนอนพักเถอะนะครับ หรือว่าอยากไปเข้าห้องน้ำก่อนรึเปล่า ผมจะได้พาไป” 

“ไปเข้าห้องน้ำหน่อยก็ดีค่ะ”

“งั้นขออนุญาตนะครับ” เขาบอกพร้อมกับรั้งเอาผ้าห่มไปไว้ตรงปลายเท้าก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาว

“อุ๊ย คุณจะทำอะไรคะ” เธอรีบยกสองมือโอบรอบลำคอหนาเอาไว้เพราะกลัวตก แล้วก็มองหน้าเขาด้วยความตกใจ

“ก็จะพาคุณไปห้องน้ำไงครับ” เขาทำหน้าตาย

“แต่ฉันเดินไปเองก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องอุ้มเลยนี่คะ” 

 “แต่ผมอยากอุ้มนี่ครับ” บอกเธอแค่นั้นแล้วคนเอาแต่ใจก็เดินลิ่วไปทางห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

“นี่คุณ...”

“ถึงแล้วครับ เชิญตามสบายนะ เสร็จแล้วก็เรียกผมได้เลย ผมจะยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องน้ำจนกว่าคุณจะออกมา” เขาวางเธอลงในห้องน้ำอย่างนุ่มนวล แล้วจึงก้าวออกไปโดยไม่ต้องรอคำตอบจากคนตัวเล็ก ทำให้เธอได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“คนอะไรเอาแต่ใจเหมือนพี่ไรอันไม่มีผิดเลย แต่ก็...น่ารักจัง” เธอยิ้มให้กับประตูที่ปิดสนิท แล้วจึงได้ทำธุระส่วนตัวอยู่นานพอสมควร เพราะเธอต้องการเช็ดตัวภายใต้ร่มผ้า ซึ่งแน่ใจว่าเขาไม่ได้เช็ดมาถึงส่วนนี้ด้วยอย่างแน่นอน

จวบจนเรียบร้อยดีแล้ว จึงเดินไปที่ประตูห้องน้ำอย่างอ่อนแรง และเมื่อประตูเปิดออก สองมือหนาก็ยื่นเข้ามาโอบรัดก่อนที่เขาจะอุ้มเธอกลับไปนอนบนเตียง โดยไม่รอให้เธอร้องขอแม้แต่คำเดียว

กระทั่งเธอนอนห่มผ้าเรียบร้อย ก็ยังไม่มีทีท่าว่าเขาจะกลับไปเสียที หนำซ้ำยังนั่งมองเธออยู่ตลอดอีกด้วย เธอจึงต้องพูดอะไรบางอย่าง

“คือ...ฉันดีขึ้นมากแล้วค่ะ คุณกลับไปทำงานต่อเถอะนะคะ เสียเวลามาหลายชั่วโมงแล้ว ฉันอยู่คนเดียวได้ค่ะ”

“คุณไล่ผมเหรอครับ” เขาแกล้งตีหน้าเศร้าราวกับคนที่จะถูกทิ้ง

“ไม่ใช่นะคะ แต่ฉันไม่อยากรบกวนคุณ อีกอย่างเดี๋ยวฉันก็คงจะหลับแล้วด้วย เกรงใจคุณไม่อยากให้มานั่งเฝ้าคนหลับอีก”

“ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่ต้องเกรงใจน่ะ ผมอยากอยู่จนเห็นอาการคุณดีขึ้นกว่านี้ก่อน ผมถึงจะสบายใจ ถ้าคุณไม่อยากให้ผมนั่งตรงนี้ ผมออกไปนั่งเฝ้าคุณข้างนอกตรงห้องรับแขกก็ได้นะครับ เผื่ออาการไข้ของคุณตีกลับขึ้นมาอีก ผมจะได้ดูแลได้ทันไง”

“แต่งานของคุณ...”

“ตอนนี้ผมไม่ห่วงเรื่องงานไปมากกว่าเรื่องของคุณหรอกนะเรนนี่ ให้ผมอยู่ด้วยนะครับ ถ้าคุณดีขึ้นแล้วจริงๆ ผมจะกลับเองนะ อย่าไล่ผมเลย”

“ฉันไม่ได้ไล่นี่คะ”

“งั้นให้ผมอยู่นะครับ ผมจะออกไปนั่งข้างนอกก็แล้วกัน หลับเถอะนะครับ ผมไม่กวนคุณแล้วล่ะ” เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับมองหน้าคนป่วย ก่อนจะตัดสินใจก้มหน้าลงอีกครั้งแล้วจูบที่แก้มนวลของเธอแผ่วเบาแต่กลับทำให้แก้มสาวร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที

“คุณ!”

“ฝันดีนะครับ นางฟ้าของผม” คนเจ้าเล่ห์ไม่สนใจดวงตากลมโตที่เบิกโพลงนั้น กลับรีบก้าวออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว 

“คนบ้า...ฉวยโอกาสตลอดเลยนะ คราวก่อนก็...” เธอยกมือบางขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของตัวเองแล้วนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน 

น่าแปลกเหลือเกินที่ในตอนนั้นเธอยังไม่รู้สึกเขินอายเท่ากับในวันนี้ อาจจะเป็นเพราะเธอกลัวพี่ชายจนลืมสัมผัสที่วาบหวามนี้ไปชั่วขณะก็เป็นได้ พอในวันนี้เขามาจูบที่แก้มเธอ มันเลยทำให้คนที่ไม่ต้องรีบร้อนไปไหน หายใจติดขัดขึ้นมาอย่างง่ายดาย

เจ้าของห้องมีเวลาคิดถึงเรื่องนี้อีกเพียงไม่นานนัก ฤทธิ์ยาก็ทำให้เธอหลับสนิทไปในที่สุด เธอจึงไม่รู้เลยว่า ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในห้องนอนเพียงลำพังอีกแล้ว

มือบางถูกมือหนาของคนที่แอบกลับเข้ามาในห้องกุมเอาไว้ไม่ยอมห่าง บางครั้งเขาก็ก้มลงจูบที่มือนั้น บางครั้งก็ห้ามใจไม่ไหวต้องแอบจูบที่แก้มนวลไปบ้างอย่างคนที่ไม่ค่อยเป็นสุภาพบุรุษนัก แต่จะทำอย่างไรได้ เขามันเป็นคนที่ปากกับใจตรงกัน ใจสั่งอย่างไร ปากก็ต้องทำตามอย่างนั้น

“ผมจะทำให้คุณอยู่ที่นี่กับผมตลอดไปให้ได้ เรนนี่...” แม้ในตอนนี้เขาจะยังคิดแผนการอะไรไม่ออก เพราะมัวแต่มองใบหน้างามที่หลับตาพริ้มอยู่ตลอด แต่สิ่งเดียวที่เขามั่นใจก็คือ ไม่ว่าเธอจะเป็นใครมาจากไหน เขาก็จะไม่ยอมปล่อยมือข้างนี้ให้หลุดลอยไปอีกแล้ว



++++++++++++++แน่ะๆ พี่ชาร์ลีแอบฉวยโอกาสกับน้องตลอดเลยนะคะ อิอิ++++++++++++++



ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น